Coaches zijn niet meer dan zakkenvullers
Stelling week 51: Coaches zijn zakkenvullers
Elke week formuleert Regelzucht een uit het leven gegrepen stelling, onder auspiciën van het ministerie van Onzinnige Regels. De stelling van deze week luidt: Coaches zijn niet meer dan zakkenvullers. U wordt nadrukkelijk verzocht om – coachend of niet coachend – te reageren.
Coaches kunnen eigenlijk maar één ding echt goed: problemen van hun cliënten naar hun eigen hand zetten. Onder het al lang versleten motto ‘is mijn middel een hamer, dan is elk probleem een spijker’ timmeren heel wat ‘minne lieden’ langs de o zo populaire coachingsweg. Coaching is hot, zo hot dat de klant allesbehalve kritisch is. Wie geen coach heeft, hoort er gewoon niet bij. Prima zo, hoor je coaches denken, wij vullen onze zakken wel.
Van manager tot jongste bediende, iedereen wordt tegenwoordig gecoached. Maakt niet uit met welk probleem je zit, en of het misschien niet eens goed zou zijn als je dat nu eindelijk zelf eens zou oplossen, een coach is zo gevonden. Amechtig kwijlend liggen ze voor de deur.
Een coach erbij halen is in feite nog erger dan je organisatie optuigen met allerlei onzinnige commissies en/of projectgroepjes. Coaches, trainers, rollenspelers en dit soort groepjes hebben één ding met elkaar gemeen: ze worden erbij gehaald of in het leven geroepen door spiritloze managers, die maar één levensvervulling hebben: beheersen. Beheersen gaat het gemakkelijkst met makke schapen. Aan conflicten of conflictueuze situaties hebben zij helemaal niets. Gladstrijken is hun motto. Het kost dan wel wat, maar je krijgt er wel wat voor.
Wat ze ervoor terug krijgen, zijn kleurloze typetjes. Getraind, eigenlijk gehersenspoeld, in het oplossen van wat zo mooi heet ‘situaties’. Heel vaak door van die kolderieke rollenspellen. Jij bent de leidinggevende, ik de medewerker; ik flikker je eruit, maar manipuleer dat zo dat jij zelf opstapt. Knap hé?
Coaching creëert typetjes die door hun coach hebben ingezien dat een conflict alleen maar verliezers oplevert. Ze proberen nu een win-win situatie te gaan scheppen. Hebben ze geleerd. Van hun coach. Wat ze niet hebben ontdekt, is dat ze alles en iedereen overal de schuld van geven. Kortom, volslagen onvolwassen mensen worden met een onmogelijke opdracht opgezadeld. Win-win kun je alleen maar nastreven als je een zekere mate van volwassenheid hebt bereikt. Aan deze mensen, die zo’n behandeling achter de rug hebben, heb je als manager helemaal niets meer.
Afvloeien met die hap. Een beetje manager had die conclusie overigens zelf al getrokken. Dat had hem een hoop geld bespaard. Nu zit hij opgescheept met een wollig type dat hem telkens van repliek dient met ‘Wat vind je er nu zelf van?’ of ‘Wil je er over praten?’ Moeder, waar liggen de kotszakken?
Nee, coaches zijn een plaag. Of, om Gerrit Komrij te parafraseren, een sprinkhanenplaag. Er zijn er zelfs die zelf in hun eigen mentale kwakzalverij zijn gaan geloven. Misschien door alle impulsen vanuit hun beroepsvereniging of zo, maar echt gelovige coaches, daar moet je voor op je hoede zijn. Wee o wee, als de coach tot de conclusie komt dat je niet coachable bent, dan kun je beter een spijker en een touwtje gaan zoeken, want toekomst heb je dan niet meer.
Managers van Nederland, coaches zijn erger dan regels, veel erger dan project- en andere groepjes, coaches kosten bovendien handen met geld en leveren niets op. Waarom niet? Omdat ze u nooit zullen vertellen wat u toch al niet wist. In de woorden van meestercoach Johan Cruijff: ‘Als ik had gewild dat je het begreep, dan had ik het wel beter uitgelegd.’
Managers, schop ze de deur uit. Of kunt u dat niet? Gaat u daar liever eerst even met uw coach over praten? U bent niet meer te helpen. Sorry.
Een coach maakt je wakker. Als zij haar vak verstaat natuurlijk.
En of dat wat dan ook oplevert: dat is nogal de vraag. Als je pech hebt is hij (mannelijke coaches bestaan ook) goed en wordt je niet alleen wakker, maar ook volwassen. En volwassen medewerkers zijn natuurlijk verschrikkelijk!. Gelukkig vloeien die vanzelf af. Die nemen hun eigen verantwoordelijkheid en gaan iets zinvols doen met hun leven.
Dus zo gezien is een goede coach een goedkope afvloeiingsregeling en mogen ze best meer verdienen.
Een coach
Ik vind de toon van dit artikel werkelijk buiten alle proporties. U scheert alle coaches over één kam en dat is volkomen onterecht. Neem bv alleen al de coachingskalender. Vandaag kreeg ik er een van mijn directeur. Boordevol wijsheden, waar u nog een puntje aan kunt zuigen.
Dit stuk doet me onwillekeurig denken aan voetbalteams die na het vertrek van de eens gevierde coach opeens vol overgave gaan draaien. Ik weet niet of er een verband is, maar de correlatie is treffend. Misschien dat coaches niet zozeer hun zakken vullen, bewust dan, maar is het wel zo dat ze de ‘pit’ uit de een organisatie traineren.
Karel, zijn het de coaches die de wijsheden bezitten of zijn die wijsheden in het bezit van die kalender? Die kalender is in ieder geval een stuk goedkoper dan de gemiddelde coach
Het zal wel te maken hebben met kaf en koren. Coaching van managers kan wel degelijk winst opleveren.
Veel managers worden opgeslokt door het hier en nu en hebben moeite om verder te kijken dan de sores van alledag. Daardoor komt visie en strategieontwikkeling te weinig van de grond en blijven managers hangen in “oud” (en veilig) gedrag en dito denkbeelden.
Een goede coach helpt de manager om de ramen open te zetten en verder te kijken dan z’n neus lang is. En als het gaat om vaardigheden kan via coaching met ander gedrag worden geëxperimenteerd.
Hier is niets softs aan; integendeel. Regelmatig is coaching confronterend en heftig. Teksten als “Wil je er over praten” en “Wat vind je er zelf van” scheren alle coaches over één kam en maken coaching onterecht tot een karikatuur.
Coaches zijn geen zakkenvullers, maar leveren vaak toegevoegde waarde; immers wanneer bereikt wordt dat ondernemers en managers effectiever gaan functioneren en als gevolg van verbeterde inzichten betere beslissingen nemen is de coach zijn geld dubbel en dwars waard. Overigens is het daarbij wel zo dat zodra een coach merkt dat hij/zij geen toegevoegde waarde meer kan leveren zij/hij zich terug moet trekken.
En natuurlijk is het ook waar dat er, zoals in elke beroepsgroep, kwaliteitsverschillen zijn en er lieden zijn die alleen maar uit zijn op snel geld binnenharken.
…. en managers zijn slechte coaches
Wie denkt dat coaching niet bij management hoort en het apart zet (extern of intern), is een slechte manager
Slechte managers zijn waardeloze coaches omdat zij altijd het werk zelf beter denken te kunnen. Zij zijn degenen die de medewerkers dis-empoweren.
… en coachees zijn sukkels
Wie genoegen neemt met een coach die de context niet meeneemt, is een sukkel.
Wie genoegen neemt met een coach die hem niet steunt en mondig maakt, maar inpast, is een sukkel.
Wie niet zorgt dat hij er zelf beter van wordt dat hij gecoacht wordt, blijft een sukkel.
Zeker zijn er talloze nitwits onder de coaches. Zij vinden hun plek wel. En dat geeft te denken over wie ze inhuurt!
een stuk dat mij aanleiding geeft tot veel overwegingen . vervang coaches door artsen (met wat bijpassende veranderingen), en je hebt een mooi stuk voor bijv de nieuwe zorgwet , of ook voor alternatieve geneeswijzen . met wat dito wijzigingen kan het ook daartégen gebruikt worden . om over de mogelijkheden t.av. politici , bestuurders of topmanagers maar te zwijgen . ook gga ik eens even kijken in hoeverre het nog iets toevoegt aan de techniek die boorman (in elschots roman “lijmen”) gebruikt bij zijn promotieartikelen voor zijn ‘wereldtijdschrift’ . ook levert het wellicht een waardevol schabloon op voor een (al dan niet would-be) columnist .
tot zover een reactie die enigszins parallel loopt met de aanpak van het artikel , zoals die door mij gepercipieerd wordt . een reele achterliggende vraag is natuurlijk : wat doe je in een wereld (het woord ‘markt’ gaat al te veel mee met de in het artikel gewraakte benadering van een semi-knollen-voor-citoenen-gilde!), wat doe je dus in een wereld waar de openbare communicatie vergeven wordt met zich commercieel noemende desinformatie of tenminste met pertinente ‘halve waarheden’. ik heb hier geen afdoend antwoord op , maar twee suggesties zijn : ‘probeer beslist niet met de wolven mee te gaan huilen , óók niet door hun methodes te gaan gebruiken voor “boede doelen” !’ , en ‘werk zelf met integere communicatie , leg met veel creativiteit bij voortduring verbindingen , verschaf middelen om tussen de regels door te lezen en zinvolle vragen te stellen , en probeer “communities of integrity” te creeren .
en laten we met zijn allen proberen na te gaan hoe we moeten omgaan met de door karl rove (topadviseur van bush) geponeerde stelling “slecht nieuws beklijft twee keer zo lang als goed nieuws” en zijn daarop gebaseerde strategieen .
Hans,
Eerst wilde ik niet reageren. Het sop de kool niet waard.
Nu doe ik het toch, geïnspireerd door Philip.
Wat me opvalt is dat in de meeste stukjes problemen worden beschreven die jou waarschijnlijk na aan het hart liggen, waar je je (plaatsvervangend misschien soms) over opwindt.
Wat wil je met die stukjes bereiken?
De toonzetting is nu in elk geval in mijn ogen zodanig dat die eerder tot debat aanzet dan tot dialoog. Daarmee is het oplossen van de beschreven problemen naar mijn idee eerder moeilijker dan makkelijker.
Waarom die cynische toon? Waarom niet rechtstreeks laten merken hoe het je aan het hart gaat? Waarom niet schrijven vanuit je betrokkenheid en vanuit de wens om er iets aan te doen in plaats van overwegend aan te klagen? Waarom een appel op debat in plaats van gemeenschappelijk onderzoek en dialoog?
Omdat dat geen traffic genereert? Omdat je pijn inmiddels te groot is? Omdat het makkelijker is?
Alleen jij weet wat je ten diepste met je stukjes wilt. Alleen jij kunt bepalen welke weg voor jou geschikt is. Ik kan je alleen de spiegel van mijn reactie voorhouden.
Groet,
Anneke
Als je vraagt “hoe los ik mijn probleem op”, dan krijg je ongetwijfeld heleboel goede antwoorden. Ze zijn allemaal duur, want je hebt er waarschijnlijk niet zo veel aan.
Beter is om je zelf de vraag te stellen “wat wil ik werkelijk”. En het klopt, je hebt daarvoor anderen niet bij nodig.
En adviseurs?
Er is geen groter containerbegrip in werkend Nederland dan Coaching. Elke leidinggevende die een gesprek voert noemt zich coach, en elk gesprek dat verder gaat dan het geven van een opdracht is al snel een coachingsgesprek. Helaas is het aantal echte coaches en goede coachingsgesprekken dun gezaaid.
Coachen is een vak, dat slechts weinigen verstaan. Ook de schrijver van dit artikel geeft er geen blijk van dat hij weet waar hij over praat.
Een goede coach heeft de vaardigheid de juiste vragen te stellen, te luisteren en heeft een scherp analytisch vermogen. Daarmee valt voor een organisatie grote winst te behalen, bv op het vlak van verzuimpreventie en kwaliteitsverbetering. Laat een goede coach zijn zakken maar vullen, hij verdient zich dubbel en dwars terug. Goede caoches zijn er helaas slechts weinig.
Prikkelend uitgangspunt, Hans, maar niet mee eens. Vaak gemerkt dat je nieuwe dingen toevoegt aan wat managers al wisten. En een externe coach kan door zijn neutrale positie de organisatie bij verbetering van werkrelaties goede diensten bewijzen. Toch erg vaak meegemaakt.
Niet weg ermee dus, maar wel selectiever zijn. Vooral bij oude wijn in nieuwe zakken.
De manager in loondienst is hier de zakkenvuller. Pas als de manager de coach uit eigen zak gaat betalen dan blijkt pas echt hoe hoog de nood is. Laat de manager dus een offer brengen uit eigen inkomen. Blijkt tegelijkertijd ook hoeveel echte vrienden de manager in zijn netwerk heeft die nog als coach voor hem/haar aan de slag willen in “zijn” bedrijf. De ” managende” slapjanus valt vervolgens keihard door de mand want die zit met de handen in het haar en kan niet ongestraft het geld doorsluizen van zijn aandeelhouders of (wat vaker voor zal komen)de overheid. Bij een private onderneming zal de kandidaat manager in het sollicitatiegesprek het uit zijn hoofd laten op dát moment een coach-kosten vergoeding te claimen. De belangengroepen voor overheidsdienaren en politiek gaan alsnog proberen een coach-vergoeding in het Ambtenarenreglement te regelen. Nu wordt het link en heb ik een coach nodig om de juiste toon te zetten. Misschien bel ik Hans Waltman. Hij is in elk geval op papier een coach want met zijn artikel doet hij wat je van een coach mag verwachten: mensen prikkelen en in beweging brengen.
“Vaak gemerkt dat je nieuwe dingen toevoegt aan wat managers al wisten.” Kun je dit toelichten, Bert? Met name het woordje “vaak” vraagt om uitleg. Voor de niet-coaches onder onder ons kan dat misschien best wel iets concreter. Hans
In een optimale wereld (of organisatie)’coachen’ alle mensen alle mensen. Noem het communicatie met het doel de entropie in de wereld (of organisatie) te verminderen of liever, uit te roeien…….
Kennelijk is er veel kaf onder het koren als het gaat om coaches – daar kan ik mij wel in vinden. En wat betreft de inhoudelijke onderbouwing van stelling door Hans Waltman: het heeft een hoog Y van ‘t Hek gehalte en dat is wat mij betreft geen compliment. Kortom, een hoop geschreeuw en weinig wol.
Even tussendoor:
Er zijn een paar reacties waarin mensen aangeven de hele stelling en de onderbouwing te betreuren…. Anneke heeft het over dialoog in plaats van debat, Freek over ‘geschreeuw en weinig wol’en Hilbert beweert dat Hans Waltman niet weet waar hij het over heeft.
Hilbert heeft naast zijn kritiek nog wel een persoonlijke aanvulling, ook al zie ik coaching niet als vak maar meer als verplichting voor iedereen. Wat mij aan de reacties van Freek en Anneke stoort is dat ze zelf veel commentaar leveren op een manier die ze zelf betreuren. Niks dialoog maar wel ‘geschreeuw’. Zonde.
Als je dan dialoog wilt of veel wol, begin daar dan zelf mee. Voeg wat toe; het liefst iets van waarde…….
En als een stelling en/of de onderbouwing als deze van Hans zo irriteert reageer dan zelf in ieder geval met een goede onderbouwing aub….
Zolang een stelling (of iets anders) mij ‘irriteert’ ben ik gemotiveerd te reageren. Vandaar deze reactie van mij
Als we het oneens zijn is er tenminste discussie…..
gr. Björn
Tja, wat moet met zo’n stelling. Zoals Philip al aangaf: vervang het woord coach door iets anders en je kunt deze stelling ook daarvoor gebruiken. Wie ervaart de coach als zakkenvuller? Een collega-coach? Adviseurs die opdrachten mislopen? Of degene die zich laat coachen? Kennelijk krijgt de laatst genoemde geen waar voor zijn geld. Als coaches of adviseurs zakkenvullers zijn, dan zijn zij dat dank zij de klant die kennelijk graag zakken vult. Containerbegrip of niet: het is uiteindelijk de klant die er wat aan heeft. Of niet. Nu de tijd dat half Nederland zich adviseur noemde voorbij is, leven we kennelijk is het tijdperk van de coach. De raadgever is trainer geworden. Evenals een opleiding is vervangen door een training. Wat maakt het uit? Het is het resultaat dat telt. En vandaag was het in de krant te zien: JP heeft geluisterd naar alle adviseurs en coaches van half Nederland: een nieuwe bril en ander kapsel. Zeg nou zelf, dat was al het geld toch waard?
In dit debat wordt als de boodschap de lezers niet aanstaat, maar weer over de toon gesproken. Dat is makkelijker dan over de inhoud. Ook wordt hier op de man gespeeld. De auteur zal zelf wel een achterliggend probleem hebben. Handige afleidingsmanouvres om het maar niet te hebben waar het om draait. Coaches van Nederland, waar blijkt jullie effectiviteit uit? Dat de betreffende managers zich er goed bij voelen? Dat is geen effectiviteitscriterium. Kom maar op met de onderzoeken waaruit blijkt dat gecoachte managers inderdaad beter managen dan niet- gecoachte, maar met harde cijfers aub. Dus hoeveel ziekteverzuimpercentage daling, omzet verhoging o.i.d.? Ben erg benieuwd!
Charissa Freese
Coaching score-card. Ja, dat is een mooi plan: nog meer regels! Wel waardeer ik de intentie achter je suggestie: maak je meerwaarde als coach nu maar eens duidelijk!
Iets anders. Achterliggend probleem bij de auteur van de stelling? Even voor de duidelijkheid: de redactie laat zich bij de keuze van artikelen en andere bijdragen, zoals regelton en stelling van de week, leiden door de focus van de site: regelzucht in al haar verschijningsvormen. Zo ook het fenomeen coaching. En dus niet door eventuele achterliggende problemen bij de redactieleden. Deze site heeft voor ons geen enkele therapeutische waarde.
Een coaching-score card, bewaar me! Nee, managers moeten zich ver houden van de verantwoording van de effectiviteit van coaches. Laat de coachingsbureaus dat maar zelf maar onderzoeken. Zij zijn degenen die met effectiviteit wapperen.
Een probleem bij de auteur, is een reactie op Anneke, die suggereert dat de auteur iets op zijn hart zou hebben, ergens een pijnpunt zou hebben om een dergelijke stelling te durven poneren. Ik ben het juist van harte eens met de stelling.
Hans, prima stelling. Al 23 reacties!
Ik vind het een mooi artikel!
En dat het precies het tegendeel bewijst van de stellingen die het verkondigd is helemaal fantastisch om te lezen.
Ik zal deze uitspraken even nader verklaren voor eenieder die dit niet direct ziet. Het artikel is zo mooi omdat er zovele uitgesproken reacties op zijn gekomen. Zoals velen van u het artikel met ergenis hebben gelezen en direct initiatief hebben getoond om erop te reageren betekent voor mij dat de schrijver aan de juiste voorwaarden heeft voldaan: kies een onderwerp, neem een stelling in en verdedig die zodat anderen erover gaan nadenken en erop reageren. Dit sluit direct aan op mijn tweede stelling dat het tegendeel van dit artikel bewezen is door de reacties. Een goede coach kiest een onderwerp van discussie voor zijn/haar client, zorgt ervoor dat deze een stelling inneemt en vervolgens wordt erover gediscussierd. De client leert hierdoor vanuit meerdere oogpunten naar een situatie kijken en kan wel overwogen beslissingen gaan nemen. Dit is de winst die een goede coach zal bereiken.
Al met al is dit weer een mooi staaltje geweest van coachend schrijven. Chapeau!
En wat is men meteen heerlijk op zijn teentjes getrapt!
Ik ben zelf docent communicatieve vaardigheden en mijn vak staat bol van de hierboven verguisde ‘hamers’, maar het kan helemaal geen kwaad om af en toe even fris-pittig-kritisch naar je eigen vak te kijken.
Wees vooral down-to-earth en nuchter, ken je eigen beperkingen, ken de beperkingen van het zoveelste ‘nieuwe’ modelletje, en dan valt er ook als coach heus nog wel iets nuttigs te doen.
Schitterende stelling!
Inderdaad roept die (bij mij ook) de vraag op: ga ik serieus er op in of niet, want het geschrevene is wel heel kort door de bocht. Maar daardoor zit ik nu ook te schrijven, dus ga ik er kennelijk serieus op in. Groot gelijk Jurrijn!
- Inderdaad: problemen naar de eigen hand zetten. Het maakt niet uit hoe, maar zorg ervoor dat betrokkene er mee aan de slag gaat en komt tot een resultaat. En op welke manier (ieders eigen hand)? Dat is het eigene van de individuele coaches. Helaas lijkt soms het hanteren of opdringen van de -vele- modellen het doel in plaats van het middel.
- Ja, gelukkig is coaching niet meer alleen voorbehouden aan de happy (nou ja) few boven in de organisatie.
- Kleurloze typetjes als “afscheidingsproduct”? Ik zie vaak het omgekeerde: eindelijk krijgen de ‘gecoachten’ wat meer kleur, durven meer, spreken zich nu wél uit, en ga maar door. Nut? Resultaten? Echte communicatie bevorderend? Korter ziekteverzuim? Eerder aan een andere baan? Ja, echt wel. Gelukkig maar Charissa.
En voor ik nu het hele artikel langs ga, wat ik niet van plan ben, ben ik eigenlijk benieuwd naar het antwoord op de vraag wat nu eigenlijk de bedoeling was met je artikel, Hans. Prikkelen ongetwijfeld! Discussie genereren ook zeker. Bewust worden? Relativeren – absoluut?
Kortom: ja, coaches zijn zakkenvullers. Maar welke zakken en met waard?
Feit is: een schitterende stelling, want inderdaad veel reacties!
En net als met coachen: wat is nu feitelijk het straks behaalde resultaat van dit alles?
Hans, vanwaar deze verbijstering? Als iedereen op een normale manier zijn ding zou doen, dan zouden volgens mij veel meer interne en externe functies overbodig zijn. De werkelijkheid zit nu eenmaal zo in elkaar dat we elkaar lekker weten bezig te houden. Waarschijnlijk doen we er zelf ook op de een of andere manier aan mee.
Ik ben zelf procesontwerper. Als je hier serieus over gaat nadenken schieten ook de tranen in je ogen. Omdat ik er zelf nergens verstand van heb, ga ik aan anderen vragen wat ze eigenlijk doen. Ik schrijf dat op, klets vervolgens een cirkel vierkant en krijg vervolgens ook nog salaris. Wonderbaarlijk toch?
De kunst is relativeren: laat die coaches lekker hun zakken vullen. Zolang ze een zinnige bijdrage leveren is er niets aan de hand. En of hun bijdrage wel of niet zinnig is, kunnen wij per situatie niet vanchter ons bureau beoordelen.
Let wel: elke realiteit heeft zijn eigen ideaal. Maar ook heeft elk ideaal zijn eigen realiteit.
Procesontwerpers zijn dus ook zakkenvullers. Hoe kun je met droge ogen je salaris toch elke maand weer accepteren? Zijn we dan met zijn allen het gevoel voor realiteit zo kwijt? En leven we in een schijnwerkelijkheid als in The Matrix? Ton, het is droevig met ons gesteld.
Hans, men zegt wel eens dat vroeger alles beter was. Als dat de trend voor de toekomst is, maak dan je borst maar nat. Maar ik waag het te betwijfelen. Vroeger was zeker niet alles beter, maar het was wel overzichtelijker. Volgens mij neigen mensen van nature naar zekerheid en dus naar begrijpelijke structuren. De toegenomen complexiteit ondermijnt dit. Tja, en dan komt een moment waarop we met zijn allen gekke dingen gaan doen.
Ik kan iedereen cursus filosofie aanbevelen. Het is goed voor de integriteit van het denkproces en het zicht op de scheidslijn tussen zin en onzin. Het reële risico is wel dat je je nog meer zult verwonderen over de wereld, zoals die zich aan ons manifesteert.
Dit advies is trouwens gratis.
Ton, ik kan het deels met je eens zijn dat het ‘vroeger’ overzichtelijker was en dat mensen van nature geneigd zijn de wereld voor hunzelf overzichtelijk te maken…..
Het heeft ook met keuzevrijheid en verantwoordelijkheidsgevoel te maken, denk ik. Tegenwoordig mogen mensen veel meer zelf kiezen. Kiezen schept mogelijkheden maar ook verplichtingen. Mensen worden daardoor aangesproken op hun verantwoordelijkheidsgevoel ten opzichte van de rest van de wereld. En laat het verantwoordelijkheidsgevoel nou net van persoon tot persoon verschillen, (ook door de ‘keuzevrijheid’).
Ik beweer niet dat vroeger alles beter was, Ton. Wel wil ik erop duiden dat we om ons heen ontwikkelingen zien die heel erg vervreemdende effecten hebben. Het is mooi er met een lach mee om te kunnen gaan, beter nog is het om telkens weer de focus te richten op waar het nu allemaal echt om draait. PS Wanneer schrijf je hier eens een prikkelend column of stelling over? Ik kijk er naar uit.
Ton. Vroeger was alles inderdaad overzichtelijker. Totdat Plato kwam en ons liet zien dat alles, dus ook de overzichtelijkheid maar schijn is. Of dat nu een aanbeveling is om een cursus filosofie te gaan volgen, is aan de mensen zelf.
Björn, mee eens.
Charles, mee eens.
Hans, mee eens.
Het is gewoon verbazingwekkend hoe we met zijn allen, elk van uit een eigen perspectief gelijk kunnen hebben, zonder dat er ook maar een praktische oplossing of een helder inzicht aan de horizon gloort.
Over column gesproken. Ik heb er eentje gepubliceerd over WNGD-day. World Naked Gardening Day. Het is geen grap en geeft alleen maar aan dat het altijd maffer kan.
“Only in America” heet ie.
Laten we het anders bekijken.
Zakkenvullers zijn: medewerkers die geen (meer)waarde toevoegen aan een onderneming.
Trek Uw conclusie.
Ben wel nieuwsgierig naar de beweging van de schrijver van dit stukje. Is het vanuit jezelf of is het om te prikkelen? Hoe dan ook: in dat laatste ben je geslaagd.
Zelf ben ik coach/counsellor en heb ik ook tijdens mijn opleiding het coachen mogen ervaren wat coachen je op kan leveren. Daar waar jij in je eentje in kringetjes ronddraait zal de juiste coach je in een gesprek een opening bieden waardoor je ziet dat je het anders kunt doen. Ik vind het zelf als coach ook heerlijk om te zien hoe mensen in de loop van een traject leren om anders met hun valkuilen om leren gaan.
Ik werk daarnaast in een grote organisatie waar coaching nauwelijks bekend is. Waar men wel met de woorden als coachend leiderschap gooit, en waar je manager tevens je coach is. Op papier dan. In werkelijkheid valt dat nogal tegen. Sturen op resultaten, je bonus willen halen en je medewerkers coachen lijken elkaar dan wel eens in de weg te staan. In die zin is coaching soms een echt containerbegrip, een modewoord.
Maar wie kennis maakt met het echte coachen, die kan dit alleen maar positief ervaren. Omdat het dan ook iets oplevert. En dat merk je al heel snel!
Leonie
Mijn bedoeling was tweeledig. Op de eerste plaats om te duiden op kaf en koren. Daarnaast om coaches uit hun holen te krijgen en nu eens openlijk te laten vertellen wat hen beweegt. “Wijselijk” hebben veel coaches zich op de vlakte gehouden en dat bevestigt veel van mijn vooroordelen over coaches, die hun coachingmethodiek als de ultieme oplossing voor alle problemen zien. Je hebt gelijk: coaching is een containerbegrip geworden. Soms word je er doodziek van en simpele en onnozele coaches verpesten het voor de goede. Het is een nobele taak voor coaches en toekomstige cliënten door te gaan met het scheiden van kaf en koren.
PS Ik heb voor geïnteresseerden nog een coachingskalender over. Die kalender op zich is volgens al mij een bevestiging van mijn vooroordelen. Citaat: Vraag je niet af wat dit jaar je zal brengen, maar vraag je af wat jij er aan bij kunt dragen. Getverderrie!!!
Hans, ik heb een eenvoudig voorstel.
Beschrijf eens vanuit jouw visie de ideale coach.
De kracht van ons Nederlanders is dat we zo ongelofelijk goed over vanalles en nog wat kunnen zeuren. De zwakte is dat we nauwelijks met bruikbare oplossingen komen.
In een ideale wereld is een coach in ieder geval overbodig
Een onmogelijke vraag, Ton. Wel een goede persoonlijke ervaring. Zes coachings-gesprekken verder had ik een genuanceerder inzicht in wat ik wel en niet kon, waar ik goed in ben. Ik dacht dat inzicht al te hebben, maar dat bleek niet voor 100% zo te zijn. Het was ook geen hallelujah-ervaring, maar de gesprekken hadden me wel op een andere manier aan het denken gezet. Mindere ervaringen zijn er helaas ook in overvloed. Niet zozeer ervaringen van mezelf, maar in mijn omgeving zie ik met name heel veel van die coaches die hun methode hét middel voor elke kwaal vinden. De "Is mijn middel een hamer, dan is elk probleem een spijker"-types. Ook zie ik veel coaches die een keer de klok hebben horen luiden en doen alsof ze heel zeker weten waar de klepel hangt. Die hebben in de verte een boek zien staan, hebben de bio en de flap op de achterkant gelezen en presenteren zich dan als deskundig… Meer positieve en negatieve ervaringen?
PS Ik zit nog steeds met die coachingskalender.
Coaches zijn de ‘vroedvrouwen’ die het proces van transitie van de industriele naar de postindustriele periode op het individuele vlak moeten faciliteren. Een vroedvrouw is niet meer dan een persoon die het natuurlijke proces bevordert. Klanten die geen natuurlijk proces ingaan, dwz. vast zitten, zijn wellicht gebaat eerst psychologische hulp te zoeken. De klant is degene die beoordeelt of en in hoeverre hieraan wordt voldaan.
Coaches zijn als spiegels, zij reflecteren en kunnen dit beter naarmate zij hun eigen interne processen hebben opgeschoond (hun spiegel hebben schoon gemaakt. Het is niet louter een zaak van techniek.
De techniek is socratisch, dwz. door het stellen van de goede vragen wordt de gecoachte persoon aan het denken gezet over de eigen paradigma’s en in hoevree die nog wel passen op zijn situatie.
De doeleinden van een coaching moeten voorafgaand met de klant worden doorgenomen en worden herkend. Overigens is het vaak zo, dat de eigenlijke problemen zich eerst tijdens het coachingstraject openbaren. De afspraken moeten dan worden bijgesteld.
Tenslotte kan er afhankelijk van het onderwerp kennis over specifieke werkvelden noodzakelijk zijn. Een goede caoching
Ik vind 39 reacties erg knap maar 40 is nog mooier.
Engels,
De stelling deugt niet!
Kijk naar P.S.V en A.Z. en de stelling zou moeten luiden: Goede coaches zijn hun geld waard(al of niet in gevulde zakken)en slechte coaches zijn geen coaches maar zakkenvullers.
Bert
Oftwel, coaches zijn over het algemeen zakkenvullers……..
Ik kan me erg vinden in het vervangen van het beroep coaches door een ander beroep. Managers, politici, commissarissen, raden van bestuur
Ik heb er nu maar weinig aan aan toe te voegen, ik ga zelf een traject in en dan komt er meer reactie op het traject van zelfmanagement(!)
Toch vooral, de reactie van Engels dat de stelling anders moet luiden, (omdat het anders niet realistisch en veel “wol” )vind ik een hele scherpe!
Sunny
Toevoeging op mijn vorige reactie , dat ik me ook ondermeer kan vinden in de reactie van Florence Vliegen en andere reacties mbt degenen die een goede coach(kalender hanteren) (gehad) hebben, om niet steeds in dezelfde valkuilen te stappen (signaalfunctie!) qua gedrag of functioneren op de werkplek of zelf goed (zelf)coachend bezig zijn, hier herken ik mezelf in nm.
En wat versta je preccies ondeer de term coach?
Als containerbegrip kan je er inderdaad alle kanten mee op, het ie ook maar met wat je zoekt toch?
En prikkelen doet de stelling en artikel daarover zeker wel!
@Hans,
Vertel eens…wat wil je over een jaar bereikt hebben met de jeugdzorg? Hoe ga je dat bereiken? Wat heb je er voor nodig? Welke mogelijkheden zie je om het te bereiken? Waar begin je mee? Wat moet je er voor doen? Wat kost het je en wat levert het je op als je dat doel zou bereiken? Welk aspect pak je het eerst aan? Welke strategie gebruik je daarvoor? Wat zijn je sterke punten om het plan te laten slagen? Wat zijn je valkuilen? Wat zijn dingen die je van je plan kunnen weerhouden? Welke zaken in je leven conflicteren met je te behalen doel en de acties die je daarvoor moet ondernemen?
Helemaal gratis.
Niet elke coach is een zakkenvuller.
Een coach kan ondersteunen, structuur brengen in chaos, kan faciliteren en kan mensen op een andere manier naar problemen laten kijken.
Er zijn goede, er zijn slechte. Om het kaf van het koren te scheiden zou je eens naar hun diploma’s kunnen vragen.
Degenen die echt goed willen zijn in het coachen hebben daar een opleiding in gevolgd, zijn theoretisch aardig goed onderlegd.
Anderen doen het zomaar, omdat het ze wel wat lijkt om een fikse uurprijs kunnen verdienen. En je hebt er die doen het gratis of voor weinig, gewoon omdat hun hart daar ligt.
Je hebt trouwens allerlei specialismes in het coachen. niet iedereen doet hetzelfde.
Aan een ieder de keus om een kwakzalver of een specialist te raadplegen. Zo is het met coachen ook.
Groetjes Sam (bijna gediplomeerd coach en counsellor).
@Sam: Ik denk nooit zo. Over wat ik over een half jaar of zo bereikt zou kunnen hebben. Het hier en nu is mijn vertrekpunt. Je bereikt vaak zoveel meer als je geen plan hebt. Je vindt ook zo veel dingen die je niet zoekt. Toch kan ik een coach wel goed gebruiken. Ben jij ook zo’n zakkenvuller? Dacht het niet toch?
@Hans,
Zo denkt niemand bewust, maar onbewust volgen we wel dat pad. Je hebt een plan en gaat het uitvoeren. Wat een goede coach doet is het structureren, samen kijken of je nog dingen vergeet of niet ziet, vervolgens samen een goed actie en stappenplan maken, kijken waar kennis ontbreekt, kijken waar iemand zelf sterk in is of juist vaardigheden moet verwerven.
En nog veel meer.
Nee, ik ben geen zakkenvuller, maar wie weet groeit de liefhebberij van nu wel uit tot betaald werk (maar ik word zeker geen jobcoach)
En wijsheid is je gezonde verstand gebruiken natuurlijk!