Jeugdzorg en het Savanna-effect
De jeugdzorg is ziek. Heel erg ziek. Bijkans terminaal. In paniek is het aantal uithuisplaatsingen sinds de tragische dood van Savanna in 2003 met 30% toegenomen. ‘Als dat maar geen signaal is van onzekerheid over de eigen professionaliteit’, vroeg Joke de Vries, hoofdinspecteur van de Inspectie Jeugdzorg, zich af. Joke, het Ãs een signaal van ontbreken van professionaliteit! Jeugdzorg levert broddelwerk.Sinds de tragische dood van Savanna in 2003 worden kinderen bij vermoedens van kindermishandeling sneller uit huis geplaatst. Het aantal verzoeken tot voorlopige ondertoezichtstelling steeg met 30%. Op een congres met allemaal hulpverleners zei hoofdinspecteur van de Inspectie Jeugd Joke de Vries het jammer te vinden als de toename van het aantal uithuisplaatsingen het gevolg zou zijn van angst. Dat zou volgens haar ‘een signaal van onzekerheid over de eigen professionaliteit zijn. En juist van die professionaliteit moeten we het hebben’. Pardon? Hier zakt mijn broek toch echt van af.
Op hetzelfde congres deed kamerlid Kalfsbeek ook nog haar duit in het professionele zakje door te roepen dat er meer hoger geschoolden aan het werk moesten in de jeugdzorg. Nog meer ‘-logen’ en ‘-peuten’? Bewaar me!
Ouders die met hun kinderen weken op de vlucht zijn voor hulpverleners. Het is toch te zot voor woorden. Oud-kinderrechter Van der Reijt, opmerkelijk bondig: ‘Wij zijn een kindonvriendelijk land.’ Hij schetst in de Volkskrant (van 8 december) een meer dan somber beeld: ‘Het meldpunt kindermishandeling doet onderzoek, maar helpt niet, vervolgens doet de Raad voor de Kinderbescherming onderzoek en helpt evenmin, dan komt er een gezinsvoogd die de hulpverlening coördineert, maar die zelf niet mag helpen. Daarna komt het kind op een wachtlijst.’ Wat nou professionaliteit? Ja, professioneel over de schutting werpen.
Volgens oud-minister van Defensie De Grave, tegenwoordig voorzitter van de Jeugdzorgbrigade, is gebleken dat bijvoorbeeld in Amsterdam kinderen in een volstrekt onveilige situatie tot zes maanden moeten wachten voordat er wordt ingegrepen. De Grave, met een onmiskenbaar gevoel voor politieke nuance: ‘Dat irriteert mij.’ Het mag De Grave dan irriteren, ik word er godsgruwelijk kwaad van. Wat nou, professionaliteit? Ja, professioneel spinnen, maar wol, ho maar.
We doen met zijn allen net alsof het probleem zich pas dit jaar manifesteert. Dat riekt naar collectief geheugenverlies. Het is al jaren volledig mis in de jeugdzorg. De hoge heren en dames zijn geïrriteerd. Kamminga, in 2003 nog Commissaris der Koningin in Gelderland tijdens de opening van een Jeugdpsychiatrisch Centrum: ‘Ik sta hier met gevoelens van wanhoop, boosheid en afkeer.’ Ondanks het mooie feit dat Kamminga de kat de bel aanbond, was ik toen al sceptisch. In de jaren 80 van de vorige eeuw wezen onderzoeken bijvoorbeeld uit dat 60% van de kinderen binnen de residentiële jeugdzorg niet in de juiste voorziening zaten. Het was mis in die sector, het is mis, en, als er niets dramatisch verandert, blijft het mis. Maar wel professioneel mis, dat scheelt!
Er wordt door een palet aan stuurlui aan de wal maar wat geroepen. Maar de werkelijke problematiek, faliekant falend beleid, wordt door de dames en heren beleidmakers met even grote als professionele woorden onder het kleed geschoffeld. Wilt u nog meer voorbeelden van misstanden binnen de jeugdzorg van onder het kleed halen, of kent u zelf gevallen van falende zorg, reageer dan op deze bijdrage.
De toespraak door Joke de Vries Interview met Van der Reijt
Falend beleid! Ja zeker, op politiek en ambtelijk niveau wordt er een potje van gemaakt. Er is een groot afbreuk risico doordat de verantwoordelijkheid voor jeugdzorg gefragmenteerd is over allerlei instanties. Alle insiders op politiek en ambtelijk niveau weten dit maar er verandert niets. Het is een schande.
Binnen de jeugdzorg moet uiteraard de prioriteit liggen bij het wegwerken van de wachtlijsten. Een belangrijk obstakel hierbij blijkt het geautomatiseerde registratiesysteem dat veel aandacht vraagt. Dit kost tijd en creeert allerlei bureaucratische rompslomp; bovendien blijkt het storingsgevoelig. De oplossing vereist reductie van complexiteit en een versimpeling van het systeem tot slechts enkele eenduidig te formuleren gegevens. Ingewijden zijn het erover eens dat het inderdaad veel simpeler kan. Maar tja …. wie moeten dat doen? De ontwikkelaars die het systeem gemaakt hebben? De centrale instanties die het bedacht en geinitieerd hebben? Of zullen zij blijven geloven dat het een ‘kwestie van wennen en leren er mee om te gaan’ is.
Hartgrondig met je eens Willem! Vwb de professionaliteit van managers en medewerkers: daar is geen eenduidig beeld van te schetsen. Maar het gegevens dat zoveel zaken al zo lang nog steeds niet in orde zijn of zelfs verslechteren brengt mij tot de conclusie dat het vooral het management in de jeugdzorg is dat aangepakt zou moeten worden.
Een signaal dat Jeugdzorg de weg omhoog nog niet gevonden heeft, is de aankondiging van de Staatsecretaris dat er E 25 miljoen gestopt wordt in een centraal electronisch dossier. Idee is dat alle deelnemers (een enorme lijst organisaties) in het veld daarin hun bevindingen deponeren. Alle signalen voor een dergelijk project staan op rood: het lost geen enkel probleem op, slorpt (management)aandacht op die beter besteed kan worden en focust alle deelnemers nog meer op wat ze nu juist niet moeten doen – te weten elkaar bezig houden met rapportages en bureaucratie. Voorspelling: over twee jaar is E 50 miljoen uitgegeven en is er geen spat veranderd – waarschijnlijk lukt het niet eens om het systeem werkend op te leveren.
De rampzalige gevolgen die kinderen en hun ouders door toedoen van Jeugdzorg ondergaan, krijgen wij dagelijks onder ogen. De quote;”in het belang van het kind” staat letterlijk voor “in het belang van de instantie”. Jeugdzorg c.q. Kinderbescherming zijn machtsblokken geworden die geen contact en of reflectie met de maatschappij hebben, onze nieuwe generatie mag onder geen beding daaronder lijden. Per jaar overlijden er tussen de 50 a 80 kinderen aan mishandeling, de VNrechten en of europeese wetten voor het kind en zijn familieleven/ bescherming worden met voeten getreden, genderappartheid, etc.. Met deze jarenlange historie kan je me naar mijn mening je bestaansrecht als instituut absoluut niet meer verantwoorden. Wij als volwassenen zijn er verantwoordelijk voor dat onze nieuwe generatie het beter gaat dan wat onze kinderen en betrokken ouders nu wordt aangedaan.
Met vriendelijke groet, J. Sistermans ondernemer en batman
Er zijn nog leukere variaties ondanks alle onzekerheid en afgedwongen omgangsregeling ben ik bij een omgangshuis terecht gekomen om mijn kleine jongen 45 minuten eens in de drie weken te kunnen zien en spreken voor een periode van een half jaar.
Alles bij elkaar opgeteld en geestelijk kompleet afgebrand nu bijna twee jaar de advocaten wederom lachende derde.
Ik betaal me scheel een eerlijke verdeling och het woord eerlijk tja foutje!
Gewenning voor wie?
Wat er na deze periode gaat gebeuren we wachten het maar af ik heb wel geteld eenmaal contact per brief opgenomen.
Jullie raden het al stalking…
Het gaat hier niet om een managementprobleem maar om een maatschappelijk probleem. Natuurlijk moeten jeugdzorginstellingen op hun verantwoordelijkheid worden aangesproken maar wie voor de keuze staat om te vroeg of te laat in een gezinssituatie in te grijpen heeft geen professionaliteitsprobleem maar een duivels dilemma waar geen management paradigma op los gelaten kan worden.
Jeugdzorginstellingen zijn overheidsinstellingen en voeren overheidsbeleid uit.
Als instellingen hun verantwoordelijkheid nemen moet de overheid dat ook doen en zich wellicht nog vaker afvragen of dit het stelsel is waar een welvarend land als Nederland blij mee moet zijn.
Gelukkig zijn er jeugdzorgwerkers die het voor de kinderen en hun ouders opnemen en die belangrijke verantwoordelijkheid waar maken.
Jeugdzorg is lang geleden ontstaan vanuit liefdadigheid en particulier initiatief.
De overheid heeft een ander belang; het reguleren van maatschappelijke overlast en door veel wet- en regelgeving te blijven initieren ontstaat de schijnveiligheid en blijft de illusie in stand dat de overheid alles er aan gedaan heeft om goed voor “haar” toekomstige burgers te zorgen.
Vanuit die wetenschap voert de jeugdzorg haar belangrijke werk uit, tegen de verdrukking in, voor een salaris waar men in de profitsector de vrijdagmiddagborrels van betaalt en de revenuen bespreekt.
Inderdaad, van een heel andere orde en ook in een andere managementrealiteit dan het voorkomen van opvoedingsellende.
En..wellicht een open deur, het is niet de jeugdzorg die kinderen ombrengt.
Helemaal mee eens.
Persoonlijk ook al mee te maken gehad voor onze hulpvraag voor onze (autistische) zoon. Eerst word je maanden aan het lijntje gehouden, daarna word je letterlijk het bos in gestuurd en mag je het zelf uitzoeken.
Je wordt niet eens aangekeken, volgens mij denken de medewerkers alleen aan hun eigen bankrekening (weer een nummertje weggewerkt). Wie haalt nu eindelijk die bezem er eens doorheen ?
Misschien een aardige gewetensvraag voor de verantwoordelijke managers en beleidsmakers om uit de impasse te komen:
“Wat moeten wij in onze organisaties organiseren opdat de hulpverlener in het veld de beslissingen kan nemen die hij moet kunnen nemen, en kan doen wat hij moet kunnen doen, om de resultaten te bereiken die hij wil bereiken?”
De Inspectie Jeugdzorg gevraagd naar een reactie op deze posting. Ze denken erover te reageren. Ben benieuwd. Bellen met het Algemeen Meldpunt Kindermisgandeling,wat dan. Een rapport over het functioneren van het AMK. Het is te hier downloaden. Veel leesplezier… Hans
Wanhoop en krachteloosheid, hoop en kracht
Heel veel wanhoop en krachteloosheid in de Jeugdhulpverlening rond Savanna:
Onder de hulperleners rond Savanna zijn er al die zelfmoord gepleegd hebben en dat gaat nog steeds door (hoor ik van ingewijden).
Ik heb al jaren contact met de jeugdzorg, o.a. als organisator van de learning community Jeugdzorg Vraagsturing & Partnership, gefocussed op management en bestuur. Ik zie de drama’s die zich afspelen doordat overheid en management volstrekt te kort schieten in het creeren van de voorwaarden voor een goede jeugdzorg. Hoe groter de paniek, hoe meer regelzucht, de aloude beheersmatige reflex op problemen die steeds minder werkt.Lees bijvoorbeeld eens het WRR-rapport ‘Bewijzen van goede dienstverlening’. Jeugdzorg is een van de meest gevoelige beleidsterreinen in Den Haag, de bedoelingen zijn daar goed, maar het handelen blijft volstrekt stekken binnen vermolmde bestuurlijke structuren en reflexen. Vooral het ‘hoe’ in de aanpak werkt niet meer. Vooral in de politiek is de regelzucht enorm en dat belast de Jeugdzorginstellingen die het toch al zwaar hebben veel te veel. En de vertegenwoordigers van deze bestuurlijke structuren prediken schuld en boete!!!! Hoe Calvinistisch, hoeveel boter op het eigen hoofd! En de dienstverleners worden wanhopig, hun professionele wereld stort in, ze storten zelf in. Elke rechtvaardigheid is hier zoek, bestuurlijk is men volstrekt de weg kwijt. Hoeveel ellende is er nog nodig voordat men daar het eigen falen erkend en echt opzoek gaat naar een nieuwe wijze van besturen in nieuwe structuren. Een manier die begint bij de echte werkelijkheid bij Savanna in plaats van bij de bedachte werkelijkheid in Den Haag, etc. Bestuurlijke ketens vanuit die werkelijkheid in plaats van bestuurlijke piramides vanuit abstracties in politiek en management.
Hoop en kracht
In de learning community Vraagsturing & Partnership zie ik te gelijkertijd instellingen in de Jeugdzorg, sprongen maken (o.a. Jarabee in Twente en Cardea in Leiden) die uitgaan het opkomende besturingsparadigma (sorry, ik kan het niet anders zeggen) dat ik maar even benoem als vraagsturing & partnership. Het uitgangspunt daarbij is: wat is er echt nodig in deze specifieke situatie, welke positiieve kracht kunnen we aanspreken bij de betrokkenen, en welke kracht kunnen we zelf toevoegen als dienstverleners.
Dat ervaar ik als toenemende kracht in de jeugdzorg, het speelt trouwens ook overal buiten de jeugdzorg. Maar in Den Haag begint het besef pas een beetje door te dringen in de onderstroom; bovenstroom in de machtscentra is het nog lang niet. Wat meer zelfreflectie daar dames en heren, vooral in de politiek, het is hoog tijd. Je wordt er zelf ook hoopvoller en krachtiger van!
Rob Land
Het is me niet helemaal duidelijk wat u precies beweert. Uw broek zakt af, zegt u. Ophijsen, kan ik u aanbevelen, en wat duidelijker uw stellingen van argumenten voorzien.
Ik ben het met u eens dat de jeugdzorg allerlei mechanismes in zich heeft die ertoe leiden dat kinderen niet worden geholpen, of professioneel over de schutting worden geworpen. Maar ik stoor me zeer aan uw stelling dat ‘we met zijn allen doen alsof het probleem nieuw is’, en dat de problemen onder het kleed worden geschoffeld. Op het congres over uithuisplaatsen van 0|25, waar u kennelijk aan refereert, is door allerlei sprekers zeer duidelijk gezegd wat er allemaal mis is. Een week eerder, op het congres over 100 jaar kinderwetten, was de toon en de inhoud van de meeste sprekers net zo kritisch. En in de vakpers en op vele bijeenkomsten tref ik talloze mensen – wetenschappers, beleidmakers, bestuurders – die durven te zeggen dat de jeugdzorg op tal van terreinen nog in de kinderschoenen staat.
Ella Kalsbeek is er één van. U hebt haar verhaal niet begrepen als u meent dat zij pleit voor meer logen en peuten. Zij wil dat de mensen die nu kinderen over de schutting kieperen in plaats van ze te helpen, leren om de problemen wél op te lossen.
Boze vaders roeren zich ook in de discussie. Maar dat gaat van dik hout zaagt men planken. Bot, boos, respectloos en op de man spelend. Hun kritiek is vaak terecht, maar zolang ze het op die toon brengen, zal niemand hen serieus nemen, en zullen ze in hun eigen internetcircuitjes blijven, met af en toe een uitstapje naar het dak van de rechtbank.
Met vriendelijke groet
Donald Suidman
redactie 0|25
Beste Donald. Bedankt voor uw nuanceringen. Ik begrijp uit uw reactie dat het probleem niet nieuw is, dat de problemen niet onder het kleed worden geschoffeld en dat er veel sprekers en congressen zijn die verduidelijken wat er mis is.
Moeten we hierdoor gerustgesteld worden? Wat schiet de Jeugdzorg hiermee op?
Voor mij maakt dit de situatie de situatie alleen maar erger.
Willem Mastenbroek
Donald. Dat boze vaders niet serieus geonmen worden, is ernstig,want ze hebben vaak alle reden. Dat ze in hun eigen internetcircuitjes blijven, is jammer. Wat echter heel ernstig is, is dat het jeugdzorgcircuit maar niet uit het eigen circuit komt. Praten, vooral voor eigen parochie. En, blijkbaar, reacties van betrokkenen niet serieus nemen omdat de toon niet goed is. Een vorm van arrogantie waarvan ik dacht dat die niet meer bestond. En uitstapjes naar de rechtbank als een hinderlijke werkonderbreking van de minzame professionals. Men is machteloos en neemt toch nog de moeite om naar de rechter te stappen in plaats van naar andere middelen grijpen. Dat getuigt van respect dat de aangeklaagde partij kennelijk niet meer wenst op te brengen.
Donald, het is vooral informatieverstrekking wat Hans doet. En hij geeft zijn mening aan de hand van die informatie. Het zijn indirecte argumenten. Prima, niks mis mee.
Aan anderen om te reageren. Dat heb jij gedaan, maar ik heb vooral het idee in deze dat je je wat aangesproken voelt. Je zit er middenin en geeft aan dat er toch echt wel zinnige intenties zijn……..
Met het ‘logen en peuten’, bijvoorbeeld, bedoelt Hans, denk ik, dat de professionals die al professioneel zouden moeten zijn nu toch eindelijk echt professioneel gaan worden. Enige twijfel bekruipt mij evenzeer……..
1200 niet criminele kinderen verblijven nu in jeugdgevangenissen, omdat er in de reguliere voorzieningen geen plaats is! Het einde van de jeugdzorg? De zorg voor jeugd is al ge-eindigd… Lees het artikeltje in het AD.
Donald. Boze vaders uiten zich boos. Als zij zich niet boos zouden uiten, werden zij al helemaal niet gehoord. Dat zij op internet bij elkaar schurken geeft juist aan dat zij niet gehoord worden in hun zeer menselijke en emotionele aanspraak. Zeggen dat hun kritiek vaak terecht is maar dat ze die niet zo boos moeten uiten doet mij, hoewel ik uiteraard niet kan zeggen of dat ook zo bij Donald Suidman het geval is, wel sterk denken aan een algemeen gebezigd wegschoffelmechanisme.
Paul Feyerabend schreef eens dat aan “hinderlijke details” juist het meeste aandacht moet worden geschonken want zij geven nogal eens, bij nadere en gewetensvolle studie, aanleiding tot nieuwe en soms zelfs baanbrekende inzichten.
Het gedrag van de boze vaders is inderdaad hinderlijk en wordt beschouwd als een futiliteit (detail) waaraan geen verder aandacht behoeft te worden geschonken. Anders zou de praktijk van bezoekregelingen wel anders luiden en zouden zij niet zo in allerlei internetclubjes hoeven rondmokken.
Ik doe hier een gooi. In onze cultuur bestaan de volgende impliciete gedachtenpatronen ten aanzien van het gedrag van mannen:
1) als mannen iets doen (of juist nalaten) dan komt dat uitsluitend omdat zij dat zo willen, als een bewust keuze en voortvloeiend uit hun eigenbelang,
2) het gedrag van mannen wordt dus niet veroorzaakt door de omgeving, door maatschappelijke processen, evenmin door de cultuur waarin zij leven en al helemaal niet door toedoen van vrouwen.
Dit verklaart de spotjes op de tv als “wie is toch die man die elke zondag het vlees aan komt snijden?� en de veelvuldige verhalen van vrouwen in kranten over mannen die maar niet méér willen doen in het huishouden of met hun kinderen. De centrale toon hieronder, als we het dan toch daarover hebben, is een van verwijt. “Vertwijfeld� vragen wij ons af waarom die vermalijde mannen dat toch maar steeds niet willen doen. De vraag is op zich valide maar niet op de juiste wijze, d.w.z. vanuit het goede denkkader, gesteld en zal dus nooit leiden tot het goede antwoord. Wie kan mij namelijk het onderzoek tonen waar wordt achterhaald welke de beweegredenen zijn van mannen om zich zo te gedragen? En mocht dat onderzoek er dan toch onverhoopt zijn, waarom zien we de uitkomsten ervan nergens terug?
Het is interessant om zo naar problemen te kijken. Zo ook naar het probleem van de jeugdzorg. Wat mij opviel aan het rapport over het functioneren van het AMK (posting Hans van 14-12) is de louter organisatiekundige benadering (procedures die niet goed werken, verkokering, e.d.). Op zich waardevol maar mij beklijft telkens de vraag: waarom handelen mensen nu zo? De beweegredenen en achterliggende denkpatronen. Waarom laat een medewerker van de AMK een case zo ter plekke uit zijn hand flikkeren zodra deze in ‘Fase 3’ van het ‘protocol van handelen’ over de schutting is gekieperd richting ‘aanpalende’ organisaties zoals kinderbescherming of een andere afdeling binnen Bureau Jeugdzorg’?
Als ik een medewerker van AMK zou zijn met hart voor de zaak en gepaste toewijding en kwaliteitsbesef, zou ik tot aan het laatste draadje willen weten hoe een case verloopt en absoluut er zeker van willen zijn dat deze een adequaat vervolg kent. De juiste vragen luiden dan: waarom zijn dat besef en die toewijding niet aanwezig en al mochten zij wel aanwezig zin, waarom komen zij dan niet tot hun recht? Zijn er gedachten- waarden- en normenpatronen aanwezig die dat belemmeren, zoals een te grote nadruk op de ouderlijke autonomiteit waar onder geen beding en dan alleen in uitzonderlijk geval aan getornd mag worden, het managementdenken (zie de discussies daarover elders op managementsite) dat de zorg uiteenknipt in ‘deelprocessen’ en ‘fasen’ (is zorg, opgevat als een proces of fase nog wel goede zorg?), enz. Van alle opmerkingen in de reacties op de bijdrage van Hans Waltmans treft mij het volgende detail het meeste: “Je wordt ineens niet aangekeken� (posting Adrie van 14-12).
Uiteindelijk, als deze meer inhoudelijke vragen zijn beantwoord, kunnen we een organisatie gaan bouwen. Mogelijk zinvol elementen daarin zouden dan kunnen zijn het centraal digitaal dossier of de verdere aanscherping van de protocollen zodat eenieder de case kan blijven volgen. Zonder beantwoording aan de inhoudelijke problemen is een dergelijk dossiersysteem echter gedoemd te mislukken want het zal alleen keurig protocollair worden ingevuld in de stand ‘automatische piloot’ en niet worden aangewend waarvoor het bedoeld werd (nl. een poging om de verkokering tegen te gaan). En door de medewerkers worden ervaren als nieuwe bureaucratie. En door het management als nieuw speeltje voor beheerszucht.
Het is gotspe dat dan men dan uiteindelijk gaat spreken over ‘vraagsturing’ en ‘partnership’ (posting Rob Land van 14-12). Dit doet mij denken aan de bakker die na jaren vlees te hebben verkocht er nu eindelijk achter komt dat hij ofwel het opschrift “Bakker� op zijn gevel moet vervangen door “slager� en zich moet gaan omscholen of weer gewoon terug moet keren naar wat hij als bakker dient te doen: broden bakken. Als men na zovele omzwervingen weer terugkomt bij waar het in de zorg uit de aard van de zaak om dient te gaan, nl. degene die de zorg ontvangt staat centraal en daar dient het handelen van de zorgverlener op te zijn gericht, vraag ik mij af waar men al die tijd heeft vertoefd.
Ik dacht zo aan een mooi motto uit de energiebesparing: eerst moet de knop in het hoofd om…
Uw welzijn zal ons een zorg zijn. Een beschamende reactie van Donald Suidman richting boze vaders. Donald als je bijvoorbeeld de reactie van Sistermans eens goed zou lezen, dan ontdek je daar een uitgesproken en genuanceerde opvatting aan over een sector die haar bestaansrecht heeft verloren. Je kunt het hier mee eens of oneens zijn, maar onderbouwd is zijn betoog zeker. Ik denk dat jouw reactie vooral ingegeven was door de ondertekening: ondernemer en batman… Je bent een typische exponent van een zieke sector. Van 0I25 en het nizw, de innovatiepartner in zorg en welzijn, hoeven we geen heil te verwachten.
‘De jeugdzorg heeft een slecht imago, maar wie niet? De aannemerij, justitie, verpleeghuizen… Dus moeten we ons er eigenlijk wel iets van aantrekken?’ Een citaat van Hans du Prie, directeur zorg en onderwijs bij Horizon, op het congres Jeugdzorg zó, op 11 november jl. Ik wilde jullie dit citaat niet onthouden. Wendy O ja, het stond in dat blad van die Donald Suidman 0l25…
Beste mensen,
Ik voel me niet thuis in jullie discussie. Hans Waltman had me zijn verhaal gemaild, en me gevraagd te reageren. Ik begon mijn reactie met de mededeling dat hij me erom had gevraagd. Die is door de webmaster geschrapt. Dat vind ik niet erg netjes.
Ik voel me geen exponent van de jeugdzorg, wil helemaal niks goedpraten, en kan me de woede van boze vaders goed voorstellen.
Succes met de discussie verder,
groeten
Donald Suidman
Beste Donald, Bedankt in ieder geval voor je bijdrage in de discussie op deze site. Ik heb de indruk dat deelnemers aan de discussie vooral de bal hebben gespeeld. Eén ding had iedereen gemeen, jij ook, namelijk de betrokkenheid met de kwaliteit van de jeugdzorg. Jouw betrokkenheid daarmee komt o.a. tot uiting in jouw blad 0l25, waarin zeker genoeg ruimte is voor zelfkritiek. Ik zie jou dus niet als een exponent van deze sector; hooguit fungeerde je even als de boodschapper. Vanuit die gezamenlijk betrokkenheid hoop ik je toch weer tegen te komen op regelzucht.nl. Mvrgroet, Hans
beste donald
wat er met savanna is gebeurt dat is gewoon nalatigheid van buro-jeugdzorg oke elk kind heeft recht op veiligheid en bescherming wat mij is overkomen dat slaat alle kanten uit ik heb alleen maar problemen gekregen door jeugd en gezin ze halen bij de goeie mensen de kinderen weg en bij mensen waar het slecht gaat met de kinderen die mishandeld word zie je ze niet of bijna helemaal niet nou ik kan je een ding zeggen die mensen wat ik allemaal over de vloer hebt gehad door jeugd en gezin dat had savanna heel hard nodig niet mijn kinderen want ik was 1 van de goede moeders die altijd heeft gezegt wat mij is overkomen doe ik mijn kinderen nooit aan maar had ik dat maar nooit te hard op gezegt nu ben ik mijn twee lieve kindertjes kwijt waar ik stapel wijsssss mee ben en dat allemaal sinds jeugd en gezin in the picture is
groeten r elzinga
Hallo Ramona,
Je hebt helemaal gelijk. Natuurlijk zal bjz in een heleboel gevallen goed werk verrichten. Maar op een of ander manier zijn ze “de weg kwijt”. Ook onze kinderen krijgen allen kansen en mogelijkheden. En toch zit een van onze kinderen vanwege een gedragsstoornis in een justitiele jeugdgevangenis. De energie die bjz steekt in het werk ons kind daar geplaatst te laten, kunnen ze volgens ons beter gebruiken voor kinderen die thuis mishandeld of verwaarloosd worden.
hoi jos
ja dat is minder voor jullie jos ik heb het tijdelijk heel moeilijk gehad als je zelf al bepaalde situatie,s inziet en tegenwoordig zelf al een stap onderneemt is niks meer rechtvaardig ook niet op vrijwillig gebied zoals bij mij is overkomen als m,n bepaalde afspraken gemaakt worden dan doen ze het uiteindelijk toch zoals hun het willen en trekken ouders altijd aan het kortste eind terwijl er ook eens aan de ouders gedacht moeten worden die het er heel moeilijk mee hebben. en die gewoon wel goed met de kinderen voor hebben waar gaat het uiteindelijk naar toe met deze maatschappij????????????
groetjes ramona
Hallo Jos,
Wij hebben inmiddels ook al het een en ander meegemaakt met de SGJ (burojeugdzorg)
Onze kinderen zijn uithuis geplaatst uit preventive overweging. mijn zoon staat ook op de lijst om naar een residentiele, orthopsychiatrische setting afgevoerd te worden. Ook wij lopen tegen een muur op van een tunnelvisie. Graag zou ik met imand in contact komen die z’n instelling kent en er ervaringen mee heeft. Onze situatie is volgens mij een keerpunt in de manier en vooral het tijdstip van ingrijpen
Moest er enkele maanden geleeden werkelijk iets aantoonbaars aan de hand zijn, greep men (jeugdzorg) in, nu is het zou kunnen al genoeg bewijs schijnbaar ?? Nog heel even en Nederland heeft slechts alleen kinderen van een smalle strook goed opgeleide en vooral model mensen. Vooral nu het electronische paspoort voor elk nieuw geboren kind verplicht is in 2007.
Ik hou m’n hart vast voor de toekomst.
H.gr. Yvon
hallo yvon, kijk eens op de website van stichting misplaatst. via deze stichting kun je in contact komen met lotgenoten. a.s. zaterdag is een "zware" delegatie van deze stichting aanwezig in zwolle op de landelijke clientendag van bjz. misschien een idee om daar ook naar toe te komen. groetjes jos
ook zonder kindermishandeling halen ze kinderen uit huis!!! Na brand in huis heb ik mijn kids zelf weggedaan naar familie zodat wij de boel konden schilderen, vloerbedekking leggen etc. BJZ vond dat de kids even goed weg moesten!! nogmaals van mishandeling is hier geen sprake!!
Tja, helaas nog een schrijnend geval.
Mijn dochter zit civielrechtelijk in Harreveld sector alexandra. Nu is er een plaats vrij voor volgplaatsing en nu zijn ze er nog niet klaar voor en moet er veel geregeld worden. Het intakegesprek waar verlof voor aangevraagd moet worden schijnt plotseling een enorm probleem te zijn en ik vermoed dat als de plaats vergeven is (we zijn “slechts”5 !!!jaar bezig)ze dan al klaar zijn. OTS betekent mond houden, betalen en je kind naar de knoppen zien gaan
heb recent te maken gekregen met buro jeugdzorg
amsterdam en de raad.
alle gerespecteerde discussie s ten spijt
wat daar rondloopt aan personeel haalt de gradatie parkeerwachter zelfs niet
dus wat ook is de consequentie ,daar veeg ik de vloer mee aan ga ik zelfs niet mee in gesprek
dus alles aangetekend met bericht van ontvangst
ik bouw n dossier waar ze knettergek van worden.
snoeihard aanpakken dat tuig, voor t minste of geringste openbaar ministerie inschakelen overlaad die nepburocraten met procudures lopen ze muurvast
dus nog even vaders, bestrijd je vijand met dezelfde wapens niet zeuren of hangen jij kent de zaak beter dan wie ook, doceer en sla meedogenloos toe,iedere keer opnieuw, hebben ze geen tijd voor en n bloedhekel aan
gooit hun hele simpele schema in de war, denken kunnen die meloten niet,daarom zijn die randdebielen daar aangenomen.
dus gebruik wat zij niet hebben , hersens.
luctor et emergo
Ik heb getekend voor een “perspectiefbiedend”pleeggezin toen ik de rechtszitting had “verloren”,mn zus kon niet langer voor mn kind zorgen en hij moest naar een pleeggeezin tot de jaarlijkse verlenging,perspectiefbiedend,zeiden ze,heeft voordelen,stel u komt in een rolstoel of overlijdt (wat niet te hopen is natuurlijk) dan heeft uw kind in elk geval een nest waar hij kan blijven en opgroeien.Ik heb dus getekend en krijg mijn zoon nu niet meer terug omdat het een “perspectiefbiedend pleeggezin is”.Met mijn zoontje gaat het heel slecht,mijn leven is kapot en ik voel me verschrikkelijk belazerd….
hallo ook mijn kinderen zijn door een leugen zonder een reden uithuis geplaast de rechtzaak heb ik verloren nu op 20 nov 2007 komt er weer een rechtzaak maar door het gezinsvoogt die mijn niet kent sta ik er niet goed voor ik wil actie gaan voeren zodat den haag waker word wat jeugdzorg doen monique
JEUGDZORG? kinderen kwijt?
Je staat er niet alleen voor!
http://www.dwazemoeders.nl
Zet hem op!
hall
het is maar goed dat ouders die hun kinderen niet opvoeden kunnen ,en zoals ik heb meegemaakt met buren die hun kinderen alleen maar leugens inpraat en agresief geweld als voorbeeld laat zien als moeder zijnde ,is het maar goed dat ze uit huis geplaatst worden ,hebben die kinderen misschien een beter leven als je moeder elke keer de gevangenis of gekkenhuis in ziet gaan en maanden vastzit ,nee datis een goed voorbeeld voor je kinderen zeg ,maar goed dat jeugdzorg bestaat
marjan
goededag
Ik vind het juist goed dat jeugdzorg er is ,want er zyn mensen die verdienen gewoon geen kinderen.Vooral als je je kinderen laat liegen over dingen die niet zyn gebeurt ,hoe triest ben je dan om leugens by een kind in te praaten .En hoe erg is het om een moeder te hebben die liegt,bedriegt,in de gevangennis,gekkenhuis,zit iedere dag ruzie ,politie aan huis te hebben ,geen stabiel leven hebben,beter dat die kinderen by andere mensen worden opgevangen en liefde krygen .
jullie weten niet waar je het over heb, het gebeurt vaak dat onschuldige kinderen gewoon weg gehaald worden door leugens.dus hoe kan je dan zeggen dat het goed is dat ze er zijn je kan pas oordelen asl je er zelf in zit en anders niet als je dit beweert ben je ziek en heb je zelf wat te verbergen kijk eerst naar je eigen voor dat je oordeeld over een ander monique