Vandaag een aardige column in Binnenlands Bestuur naar aanleiding van het verkeersinfarct. De boodschap: regels zijn regels, ook in tijden van nationale misère. De manier waarop sommige instanties omgaan met regels, verdient een ‘paarse krokodil’. Casus NS. Locatie: Amersfoort.

Vrienden van columnist Gerard van Westerloo besluiten – zo schrijft hij in Binnenlands Bestuur – op vrijdag, de vrijdag die later omgedoopt zou worden tot onze nationale ‘zwarte vrijdag’, naar Deventer af te reizen. Bij Hoevelaken rijden ze in de staart van de file, dus monter keren ze om, en rijden richting station Amersfoort. Kaartje gekocht, en maar mengen tussen het wachtende volk. Geen trein, wel een trein, kleine vertraging, geen trein dus.

Op naar het loket om de kaartjes in te wisselen voor geld. Loket 1 blijkt het verkeerde loket, voor teruggave moet u bij loket 4 zijn. Het loket inderdaad met een rij van hier tot de uitgang. Eindelijk aan de beurt, zegt de beambte dat ze het geld niet kan teruggeven, omdat ze te laat zijn. Kijk, de regel bepaalt binnen een half uur. En dat is al weer lang geleden.

Op naar de dienstdoende chef. Inderdaad, zo is de regel. Maar er gloort licht. Het is soms mogelijk een beroep te doen op overmacht. En warempel, een heel land dat plat ligt, blijkt te vatten onder de noemer overmacht. Even het formulier invullen, en de chef zelf zet er zijn paraaf onder. Geld terug, en op naar huis. Kijk, zo kan het ook, lijkt af te lezen op het gezicht van de man van de NS. Maar of het zo moet….