Komt u ze nog wel eens tegen, collega’s die met plezier naar hun werk komen en met stralende energie elke klus te lijf gaan die ze van hun baas toegeworpen krijgen? Zelden kom ik zulke collega’s tegen. Niet alleen op mijn eigen werk, maar ook in andere bedrijven waar ik beroepshalve geregeld kom, zie ik vooral strakke Calvinistische koppen, die in het zweet des aanschijns hun dagelijkse brood verdienen.

Is het bij u op het werk gebruikelijk om trots te zijn op uw bedrijf, op de resultaten die uw team telkens weer realiseert? Ik denk het niet. Het is eerder regel dan uitzondering dat medewerkers elk succes als doodnormaal ervaren. Tenminste in hun uitingen. Tegen complimenten kan men tegenwoordig niet meer. Men zal dan reageren met een opmerking als “Da’s toch normaal”.

Dit strenge beroepsleven, waar niet meer genoten wordt, is de standaard geworden. Ernst in het werk is geïnstitutionaliseerd in de hantering van HRM-beleid. Iemand die in een lollige bui komt solliciteren mag blij zijn als die de voor het gesprek geplande tijd kan volmaken. Op de laatste mededeling van de P&O-ouderling “U hoort nog van ons”, volgt steevast een afwijzing. De lolbroek van de afdeling krijgt bij functioneringsgesprekken in 99 van de 100 gevallen de boodschap mee zich wat ernstiger op te stellen: “Jij snapt toch zeker zelf ook wel dat je je collega’s afleidt en dat het werk daar onder lijdt…”

Ernst als streng uitgangspunt van organiseren, van leiding geven. Ernst, is het heersende adagium, levert betere prestaties. Wie waardeert uw prestaties als u ze fluitend hebt gerealiseerd? Niemand, want het zal wel gemakkelijk zijn geweest. Of: hij had gewoon mazzel dat alles toevallig zo goed liep. Als het dan al gemakkelijk ging, zal de verklaring er een van strakke rationaliteit zijn: “Ik had er heel goed over nagedacht”. Dan zult u waardering oogsten.