Wat heeft u als ouder van, c.q. of kind uit een multi problem gezin liever? Een gespecialiseerde gezinsverzorgster of een gespecialiseerde maatschappelijk werkster als uithangbord van een van de varianten van de huidige jeugdhulpverlening: directieve thuishulpverlening, intensieve opvoedingsondersteuning of orthopedagogische hulpverlening? Geef mij maar zo’n gespecialiseerde thuiszorgmedewerkster.

Voor je het weet zit je als ouder, te midden van de puinhoop van je huiskamer, te luisteren naar een zelfgebreid monster met een videocamera, die jou gaat helpen de communicatiepatronen vast te leggen. Want het ligt natuurlijk aan de communicatie. Natuurlijk ligt het aan de communicatie, want daar had dat zelfgebreide ding nu net voor doorgeleerd. Is mijn middel een hamer, dan is elk probleem een spijker!

Zie je het als ouder niet meer zitten, de schulden zijn niet meer te behappen, je kinderen kunnen niet meer ‘op’ voetbal, jij en je vrouw hebben continu ruzie, er valt wel eens een klap, het huis verslonst en je begint al heel vroeg aan het bier, dan zit je niet op zo’n kakmadam te wachten. Eentje die jou komt vertellen wat je voortaan anders zult moeten gaan doen, want mogelijk worden je kinderen dan bij een pleeggezin geplaatst. Wat moet je met zo’n mens?

Nee, dan is een gespecialiseerde gezinsverzorgster toch een stuk effectiever. Die pakt tenminste aan. Begint in de keuken, draait ondertussen een was en zet iedereen aan het werk onder het motto ‘Het is ook jullie eigen probleem; doe ook maar eens wat!’ Ondertussen had ze wel het voorbeeld gegeven en zien de gezinsleden al direct resultaat. Dát helpt!

Er zijn op het ogenblik 6000 kinderen die op een wachtlijst staan. Kinderen die veelal in een bedreigende situatie verkeren en langer dan 9 weken (!!!) op adequate hulp moeten wachten. Het is godgeklaagd. De thuiszorg heeft capaciteit om zo’n 1200 kinderen op korte termijn te helpen. Dat zou nou eens echt helpen. Dat is geen druppel op de gloeiende plaat. Er liggen echter grote problemen op de loer.

Op de eerste plaats zal de traditionele jeugdzorg liever niet zien dat MBO’ers zo meteen wél successen gaan scoren, op een gebied waar zij zelf al jaren als instanties erger zijn dan de kwaal. Kinnesinne, gewoon kinnesinne. Helaas wel kinnesinne van een groot en machtig bureaucratisch lichaam dat zich zal gaan beroepen op het ontbreken van de noodzakelijk kennis en expertise bij de thuiszorg. En ook nog eens het financieringprobleem als troef zal spelen: thuiszorg werkt via de AWBZ-financiering. Hoe moet dat dan? En… wie gaat de hulp dan indiceren?

Overal in de lande zijn indicatie-organen actief, soms noemen ze zichzelf ‘zorgtafel’, waar afgestudeerde gedragswetenschappers cliënten de doolhof van de markt van welzijn en geluk insturen. Niet direct, eerst is er natuurlijk nog de wachtlijst. Even geduld, maar dan krijg je ook wat. Een videohometrainer! Nou, daar zat je nu net op te wachten.

Ik denk dat dé-professionalisering van de jeugdzorg een zegening zou zijn voor iedereen die met de jeugdzorg helaas te maken heeft. Een kordate thuishulp kan meer dan een gestudeerde plastic orthopedagoog. Door al die kennis is het invoelingsvermogen verdwenen en ziet de zogenaamde professional niet meer waar het eigenlijk echt om draait. De sector is helaas te machtig om thuiszorg toe te staan. Jeugdhulpverlening is hun terrein en ze laten daar niemand anders in toe. Tenminste dat is mijn pessimistische verwachting.

PS De inspectie Jeugdzorg wees kortgeleden een plan om schippersinternaten in te schakelen van tafel omdat er te weinig deskundig personeel aanwezig zou zijn…