Inmiddels – vele zoektochten verder – ben ik achter het grote voordeel van mijn dwalingen en omtrekkende bewegingen. De gunstige positie die het me verschaft, wil ik absoluut niet meer kwijt. Als het over unique selling points gaat – u merkt het; ik lees heus wel eens wat anders dan alleen maar goeie boeken – dan koester ik mijn gebrek aan oriëntatievermogen. Het grote psychologische voordeel is namelijk dat alles daarna alleen maar meevalt. Het grote genieten breekt aan op het moment als ik een parkeerplaats van een bedrijf of conferentieoord oprijd.

Mij ontsnapt een zucht van verlichting. Gevonden! Mijn dag kan niet meer stuk. Ik kan alles aan. Ik verheug me op een boeiend gesprek met een onbekende gesprekspartner of groep mensen. Mijn ervaring leert me dat gesprekken vaak alle kanten opgaan, los van de inhoudelijke vraagstelling. Het heeft me tal van boekentips, verwijzingen naar onbekende muziek en onverwachte inkijkjes in de mens achter de functie opgeleverd. En conferentieoorden zijn wat chauffeurscafés zijn voor truckers. Een zegen, met zelden narrig personeel. ´U wilt een kringopstelling zonder tafels? Het is niet doorgegeven, maar daar maken we geen probleem van. Ik help u een handje.´

Inhoudelijk ingewikkelde thema´s, wat stellen die voor vergeleken met een verkeerde afslag; die je vanwege een file een half uur omrijden kost om weer op de juiste weg te geraken. Zo´n deskundige in de groep, die het net ietsje beter weet, wat relaxt in verhouding tot een enigszins risicovolle verkeersmanoeuvre tegen het verkeer in om een grote omweg te voorkomen. De cynicus die een betoog houdt met als titel ´Ja, maar´; heerlijk om te onderzoeken waar dialoog mogelijk is. Want ik ben er. Op mijn plek. Letterlijk!

Deze capriolen overkomen me niet alleen beroepsmatig. Zo stond ik een tijdje terug onverwacht stil op een doodlopende weg in Rhoon. Op zich een mooi landelijk weggetje, maar niet als je op zoek bent naar een schouwburg in Spijkenisse; omdat je graag die ene voorstelling wilt zien, waar je in Dordrecht geen kaartjes meer voor kon krijgen. Tegen wil en dank heb ik weleens veel te lang hardgelopen, ook al omdat ik niet graag dezelfde weg terugloop. ´Als ik nou eens daar doorsteek, dan… ´

Het is natuurlijk de vraag hoelang ik nog TomTom-loos door het leven kan. Altijd meteen vinden wat je zoekt, past geloof ik niet in mijn wereldbeeld. Wat ik zoek is een navigatiesysteem, waarmee ik mijn twijfels kan delen. Of soms eens pittig ruzie kan maken. Eigenlijk zoek ik gewoon een pratende bijrijder. Hoewel, of dat de ultieme oplossing is? Laatst was ik met een collega zo in gesprek, dat we een afslag misten….. Gelukkig ook een hardloper.