Mijn vrouw en ik woonden in de jaren ’90 naast een zogenaamd woon-, zorg- en dienstencentrum. We zagen daar allerlei uitvoeringen van de latere scootmobiel langs trekken. Gewone rolstoelen, maar ook met de zogenaamde ‘handtrappers’ aangedreven vehicles. Je had ze in allerlei soorten en maten. Totdat de scootmobiel haar intrede deed. Het leek wel of heel Huize Frankenland gemotoriseerd was. Sindsdien was het uitkijken geblazen op de die paar meter tussen voordeur en auto.

Vandaag las ik in de Volkskrant dat 40% van al die scootmobiels niet gebruikt wordt. Ik verkeerde juist in de veronderstelling dat Jan en Alleman zich zo’n ding aanschafte voor het gemak. Als alle scootmobielers hun voertuig zouden gebruiken, zou het levensgevaarlijk worden voor voetgangers. Stelt u zich eens een toename van het scootmobielgebruik van 40% voor…

De groep die hun scootmobiel niet gebruikt bestaat voornamelijk uit personen die niet durven. Theodora van Alphen (85) uit Doetinchem in de Volkskrant: ‘Je moet de verkeersregels kennen, en de bediening. Ik ben bang dat ik dat vergeet.’ Theodora’s actieradius blijft dus helaas heel beperkt. Theo Immink (90) uit Hilversum kreeg zijn scootmobiel heel snel: ‘Twee dagen nadat ik een brief had geschreven, kon ik al een proefrit maken.’ Theo heeft altijd auto gereden en heeft niet zoveel moeite met de bediening. Alhoewel, kortgeleden ging hij te snel door de bocht en belandde hij in het struikgewas…

‘Google’ voor de aardigheid eens naar ‘scootmobiel’. Het wordt een hele hype. De commercie heeft het ook gezien. Je hebt eenvoudige scootmobiels al vanaf 890 euro, maar ook mooie opgetuigde exemplaren van tegen de 6000 euro. De commercie weet wel een oplossing voor al verstoffende mobiels. Eduard Slijkhuis van Prominent zitcomfort in Amstelveen: ‘Als mensen het ding zelf moeten betalen, zullen ze hem niet zo gemakkelijk laten staan.’ De gemeente Amsterdam huldigde een andere opvatting. Een paar jaar geleden besloten ze daar om gebruikers proef- en gewenningslessen te geven.

Het gevaar van regelgeving zit hem in de controle. ‘Meneer of mevrouw, u krijgt nu een mooie scootmobiel van de gemeente in bruikleen, maar dan moet u zich wel verplichten tot x kilometers per jaar. We gaan dit ook nog controleren.’ Wat je dan gaat krijgen is dat gebruikers hun mobiel gaan afstoffen of ze vragen hun kleinkinderen op zondagmiddag om wat kilometers te maken. Dáár wordt dan ook weer paal en perk aan gesteld. Als berijder moet je natuurlijk wel een bewijs van hulpbehoevendheid bij je dragen. Die kleinkinderen zijn dan mooi de klos. En in hun verlengde ook opa of oma.

De liberale oplossing, laat mensen zelf hun mobiel betalen, is natuurlijk helemaal van de gekke. Dan blijven heel veel mensen verstoken van dé uitvinding van de 20e eeuw, want zo mag je de scootmobiel toch wel bestempelen. Neem nu Hans Demon. In 2000 werd hij getroffen door een herseninfarct. Van een gezonde sterke man van begin vijftig, werd hij van de ene op de andere dag invalide. Met zijn scootmobiel heeft hij toevallig wel een reis gemaakt van de poolcirkel naar Gibraltar. Zo’n slordige 6500 km per scootmobiel.

Het advies van regelzucht.nl is heel eenvoudig: stimuleer als overheid het gebruik van dit geweldige vervoermiddel, blijf ze lekker in bruikleen geven, maar zorg dat ze dan ook echt gebruikt worden. Doe dat niet door regelzuchtige ingrepen, maar door voorlichting. Start bijvoorbeeld eens een campagne, organiseer manifestaties en institutionaliseer, jawel!, eens een echt cursusaanbod. En hou dan in het achterhoofd: dit kan mij ook overkomen.