Het HBO fopt zichzelf
Dat een persoonlijk ontwikkelingsplan, oftewel een POP, een grote miskleun is in het hoger onderwijs, daar zijn de studenten zich al langer bewust. Helaas blijven docenten maar zaniken over het belang en het nut van een POP. Dat studenten als voorbereiding op een gesprek met hun studieloopbaan begeleider op het laatste moment in een uurtje of drie een eigen droomwereld creëren en een ontwikkelplan uit hun duim zuigen, ontgaat de heren en dames studieloopbaanbegeleiders (slb’ers) totaal.
Als een student eerlijk is en aangeeft dat hij of zij die POP maar grote onzin vindt wordt dat fors aangerekend. Terwijl de slijm-slijm student de studieloopbaan begeleiders met mooie praatjes bestookt en hem/haar naar de mond praat, om vervolgens met een grote lach het lokaal uit te komen: zo weer 3 studiepunten binnen, dat is makkelijk verdiend!
Het is niet alleen het idee van de POP dat zo belachelijk is, het is ook de omvang en de frequentie daarvan. In feite is het zo dat de ene POP door de volgende wordt ingehaald. Elk kwartaal wordt van een student verwacht dat hij of zij bezig is met de POP, jaar in, jaar uit. Vier jaar lang. Als klap op de vuurpijl zijn studenten daarnaast ook nog eens bezig met de mooie kunst van het samenwerken. Precies hetzelfde gezeik. Steeds dezelfde vragen, maar telkens in een andere context. Steeds dezelfde uit de lucht gegrepen antwoorden gekopieerd en geplakt van de keer daarvoor, of gewoon van een ander. Dan hoeven we zelf geen sprookjes te verzinnen.
Wat krijgen we in de toekomst nog meer voor onze kiezen als student? Misschien het PIP: Persoonlijk Innovatie Plan: hoe innoveert u zichzelf? Of het PUP: Persoonlijk Universeel Plan: hoe bepaal ik de plaats van mijn Zelf in het universum, het grote geheel? En wat dacht men van het PAP: het Persoonlijk Activiteiten Plan: welke activiteiten moet ik ondernemen om op de juiste wijze het POP, PEP, PIP, PUP en PAP te realiseren? Of breng ik de heren en dames nu juist op ideeën om nog beter naar onszelf te kijken?
Dat mensen nadenken over hun eigen toekomst is nodig. Maar vooral een individuele verantwoordelijkheid. Een POP is, zeker op de wijze toegepast op vele hogescholen, onnodig. Ik zou het eerder omschrijven als POPenkast. Tijdens een poppenkast kunnen we kinderen met een leuk verhaaltje van alles wijs maken, op school is dat net zo… In een column op internet las ik het volgende: Professionals leren het beste door zich te ontpoppen als vakman en dat doet ze door met collega’s, en niet met managers, te reflecteren op de kwaliteit van hun dagelijkse werk. Helemaal mijn idee!
Wat ik aan wil geven is dat er meer behoefte is aan echte kennis en minder aan gezeik waar niemand wat aan heeft. Studenten hebben er een bloedhekel aan en zijn gewoon niet serieus bezig met dit alles en dat is hen niet aan te rekenen. Misschien dat de volgende stelling hierop van toepassing is: Het HBO fopt zichzelf. En dat is triest, want studenten worden daar helemaal niets wijzer van!
