Negerzoenen’, ‘jodekoek’, ‘blanke vla’, dit zijn allemaal begrippen waar we dagelijks mee te maken hebben. We weten nog wel dat we vroeger bij kinderfeestjes elkaar een negerzoen mochten voeren. Wij kunnen ons niet herinneren dat er één iemand zei: “Nee, ik wil geen zoen van een neger!” Nee, iedereen zei juist: “IK WIL OOK EEN NEGERZOEN!”

Door Marije Olijve en Kirby Rühl

Wij Nederlanders, staan bij deze termen niet stil. Enkele andere groepen wel en voelen zich aangesproken, want waarom was er een tijd geleden zoveel ophef over de term ‘negerzoen’? Binnen de huidige maatschappij vinden wij dat er teveel onderscheid wordt gemaakt tussen medewerkers. Mensen kijken tegenwoordig niet naar kwaliteiten, maar naar het uiterlijk!
Waarom dit onderscheid? Waar baseert men dit op? Het individualisme viert hoogtij.

Ieder voor zich, God voor ons allen. Door het ‘ik‘ voorop te stellen voelen medewerkers zich verantwoordelijk voor zichzelf. Hoera! Een medewerker die verantwoordelijkheid neemt, geweldig voor de organisatie. Helaas is de verbondenheid hierdoor ver te zoeken. Wanneer we kijken naar een organisatieverandering zullen medewerkers aangetrokken en afgestoten worden. Dit zal betekenen dat er gedwongen ontslagen zullen vallen of dat er sollicitatieprocedures zullen starten.

Hierdoor komen volgens ons de verschillen in ‘kleur’ naar voren. Want waarom kiezen mensen voor een minder goed opgeleide ‘autochtoon’ als ze daarnaast de keuze hebben voor een goed gekwalificeerde ‘allochtoon’? Mensen kijken volgens ons helemaal niet meer naar de kwaliteiten. Je hoort veel de uitspraak: ‘We zoeken iemand die in ons team past’.

Wij zijn van mening dat organisaties een ‘allochtoon’ als ‘bedreiging’ zien voor de organisatie. De organisatie zal op die manier klanten kwijt raken, denken ze! Maar is dit zo? Je zou het kunnen zien als gratis marketing voor een andere doelgroep. Maar nee… Nederlanders houden graag vast aan de ‘negatieve vooroordelen’, of: wat een boer niet kent, dat vreet hij niet.

De ophef over de term ‘negerzoen’ werd door bepaalde groepen gezien als discriminatie. Goed, als we zo gaan beginnen voelen wij ons ook gediscrimineerd en tekort gedaan door de term ‘blanke vla’, om nog maar te zwijgen van onze joodse buurvrouw die ‘jodekoeken’ eet en trots is op de naam van dit koekje! Of staat zij binnenkort terecht voor kannibalisme?

Vanwaar deze onvrede? Wat voedt deze? In ieder geval geen ‘negerzoenen’, ‘blanke vla’ of ‘jodekoek’. Wij zien graag de duo penotti cultuur, waarin we samen in één broek staan en de wereld tegemoet lopen, in plaats van met de rug tegen elkaar! Laten we afspreken dat we morgen onze vooroordelen en kritiek op het nachtkastje laten liggen en dubbel fris de wereld ingaan.