Onlangs was ik in Brugge. Het regende dat het goot. Bij de Hema kocht ik een paraplu. Het was er nooit van gekomen en kwam nu gelegen. Het werd een zwarte met een mooi handvat. Sjiek. Glimlachend doorstond ik daarna de regen. Wat een lekker in de hand liggende paraplu. Je kunt op grond van deze ervaring vinden dat ik goed in staat ben om mezelf voor de gek te houden. Regen maakt Brugge immers niet aantrekkelijker. Op zich klopt dat en toch zorgde mijn aankoop ervoor, dat ik die situatie echt anders beleefde. Niet dat het me nu altijd zo gemakkelijk afgaat situaties te herkaderen, maar toch. Het is interessant om je af te vragen hoe je met je energie omgaat als het anders gaat dan je vooraf in je hoofd hebt.

Afgelopen zomer kreeg ik van twee mensen, onafhankelijk van elkaar, het boek Wijsheid uit een leeg hoofd. Het is geen bestseller, het ligt niet voor het grijpen in de boekwinkel en is ook geen aanbieding. Ik verdenk ze ervan dat ze het niet in de gauwigheid hebben aangeschaft. Twee mensen met hetzelfde boek, dat kan toch geen toeval zijn. Welke boodschap ligt verscholen? Welke dienst willen ze mij bewijzen? In de inleiding vertelt auteur Jacob Liberman over zijn ontdekking dat ware wijsheid niets te maken heeft met ons, maar met hoeveel van ons er niet is. Je best doen om goed over te komen, controle te houden en geaccepteerd willen worden, zorgt ervoor dat je jezelf met veel onnodige gedachtespinsels belast.

Hij komt er tijdens een presentatie achter dat hij dat vooral goed doet vanuit tegenwoordigheid van geest. De proef op de som nemend, bereid ik me voor een workshop over een onderwerp waar ik redelijk in thuis ben, wat losjes voor. De opbouw zit in mijn hoofd, verder zie ik wel. De mensen die op mijn workshop Leef je verlangen afkomen hebben bewust gekozen. De stemming zit er in. Tussen verwachting en verachting zit niet veel verschil, flitst even door me heen. Dan stort ik me redelijk onbevangen in mijn verhaal. Mensen gaan met tweetallen in gesprek en verliezen de tijd uit het oog. De workshop loopt uit. Als de tijd zich verdicht is dat in een opleidingscontext een indicatie van inspiratie. Is het eigenlijk niet de kunst mensen aan hun eigen verwachtingen te laten voldoen?

Het regent en waait hard. Voor mijn dochter geen beletsel om toch naar de stad te gaan. Ergens wacht een mobiele telefoon op haar en ik mag (moet) mee om het tot een voldongen feit te maken. Met mijn zwarte paraplu in de hand fiets ik tegen de wind, onbedacht op felle rukwinden. Even later sta ik met een verwrongen paraplu. De spaken zijn geknakt en het klikmechanisme werkt niet meer. Onthutst prop ik ´m onderweg in een vuilnisbak. Mijn dochter ligt in een deuk. Het regent niet meer. De zon breekt door. Waar heb je eigenlijk een paraplu voor nodig?