Ik verbind mijn politieke lot aan de wachtlijsten in de jeugdzorg! Herinnert u zich deze ferme uitspraak van Ross nog? Dat was nu eens écht van dik hout zaagt men planken. Het leek Fortuyn wel. Zo horen we het graag. Wat maakt ze waar? Weinig, erg weinig!

De jeugdzorg? Politiek lot? Ben je toch mal, politiek is toch een spel van zomaar iets roepen en vervolgens niets doen. Mevrouw Ross gaat gewoon verder met haar loopbaan, maar dan buiten de politiek. Op zichzelf geeft dat niets, maar hou je dan koest, toon geen commitment dat je niet eens van plan bent waar te maken. Cynisme in onze maatschappij, afkalvende betrokkenheid van burgers met de politiek, verharding van de samenleving en, last but not least, nog meer bureaucratie, om alles dan maar op ‘zijn instrumenteels’ in goede banen te leiden, zijn het gevolg. Ross is een van de haarden van deze epidemie. Was ze een schaap, dan kon je nog zeggen ‘Het is een lief beest, maar je hebt er niks aan.’ Ruimen!

Dat ze de jeugdzorg, lees: kinderen in gevaarlijke en bedreigende situaties, in de steek laat is maar een van de rampen in haar politieke nalatenschap. Wachtlijsten voor overbruggingszorg voor bejaarden in kommervolle omstandigheden is een andere.

De hele thuiszorg heeft ze in de maling genomen. Overheveling van de thuiszorggelden naar de gemeenten in het kader van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning was geen bezuinigingsactie. Wel nee. Had ook niets te maken met haar drift tot efficiëntieverhoging. Ze trok zelfs 95 miljoen extra euri’s uit voor de thuiszorg. Zie je wel, riep ze nog trots. Wat ze er niet bij zei is dat ze vergeten was dat de vraag naar thuiszorg enorm gestegen is –vergrijzing en ontgroening, weet je wel! – en dat budgetten die gemeenten nu krijgen in het kader van die mooie WMO gebaseerd zijn op cijfers van 2005.

Ross belazert de kluit, telt haar knopen en vervolgt lachend haar loopbaan. Clémence, mag ik je vlak voor je afscheid eens vragen of je WMO eens langzaam wilt uitspreken.

W e t  M a a t s c h a p p e l i j k e  O n d e r s t e u n i n g

Probeer op een naïeve manier de woorden te vatten, de betekenis tot je door te laten dringen. En lees daarna gewoon eens de kranten. Jouw credo is: ‘Uw welzijn zal mij een zorg zijn.’ Ik zal je niet missen, de bedreigde kinderen zullen je niet eens kennen en de bejaarden die nu al te zwak zijn om eigenlijk nog te leven zullen tijdens het wachten op overbruggingshulp jou al lang vergeten zijn.

 Lees ook Zorg & Welzijn.