Politici zijn goed in het geven van antwoorden op vragen die niet worden gesteld. Waarmee ik een voorbeeld geef van reframing, een positieve heretikettering van het gegeven dat veel politici gewoon vertellen wat ze toch al wilden zeggen, ongeacht de voorhangende microfoon. Daardoor heb ik een haat-liefde verhouding met het politieke spel. Het interesseert me, en tegelijkertijd haak ik af vanwege de drammerige herhaling van standpunten. Ontslagrecht, voedselbanken, afhakende scholieren zonder startkwalificatie: het belang is me bekend en toch…. boeit het me niet echt. Hoe komt dat nou, ben ik de enige? Waar ligt het aan? Enkele overwegingen op rij.

De persoonscultuur is de ideologie voorbijgestreefd. Het gaat veel meer om de poppetjes dan om de partijprogramma´s. De media lijken de agenda te bepalen, met als hoogtepunt een vakjurering door de Idols-voorzitter, die de X-factor van Bos en Balkenende beoordeelt. We maken van alles een wedstrijd, een loterij, een afvalrace.
‘We moeten het vooral met elkaar over de inhoud hebben´, is een terugkerend refrein. Hoe vaker benoemd, hoe minder het over de inhoud gaat. Het gaat bij deze verkiezingen volgens mij helemaal niet meer om de inhoud. Het gaat deze keer heel sterk over geloofwaardigheid, betrouwbaarheid, integriteit. Hoe kom je over in alles wat je laat zien, dat telt. Waarom liggen politici als Jan Marijnissen en André Rouvoet goed in de markt, ongeacht politieke voorkeur. Simpelweg, omdat ze authenticiteit uitstralen. Zij staan voor wat ze zeggen.
Â
Als het dan toch over de inhoud gaat, lukt het niet een ´anders dan anders´ debat te organiseren, zoals een dialoog over langere termijn visie? Dat soort gesprekken komt maar niet van de grond. Pogingen stranden al snel in de waan van de dag. Het lijkt me boeiend om vanuit toekomstvisie een stapsgewijze aanpak vanuit het jaar 2007 te vernemen. Welke denkkracht is dan aanwezig, wat zijn vernieuwende ideeën. Is de politiek overigens in staat om oplossingen te bedenken voor grote vraagstukken en maakt dat misschien moedeloos? Denk bijvoorbeeld aan het feit dat er over 50 jaar waarschijnlijk geen chimpansees meer in het wild leven, dat zeeën en oceanen leeggevist worden, waardoor ecosystemen worden vernietigd.
Â
Een thema wat aan bod komt en wat vaag blijft is wie met wie. De achterliggende vraag is nog veel interessanter. Ongeacht de kabinetssamenstelling ben ik geïnteresseerd naar de criteria waarop vakministers worden gekozen. In elke organisatie wordt geselecteerd op aanvullende kwaliteiten om tot een team te komen. Geen idee hoe dat hier gaat en daar gaat het nooit over.
Â
We communiceren vooral onder water en dat beïnvloedt de kwaliteit van de inhoud. Politici die dat doorhebben snappen ook complexe processen binnen hun vakgebied en maken kans op mijn stem. Hoe komt u tot uw keuze?