Reacties op: De mens wikt, Joop Atsma beschikt: knielen voor de Caesar van de Censuur

Door: Jeroen

Jeroen — Sun, 03 Jun 2007 14:05:31 +0000

Hier nog veel meer nieuws over wat onze Ome Joop allemaal uitvreet !!

http://www.urlcolumnist.pctv4y.....joop+atsma

Leest !!

http://www.urlcolumnist.pctv4you.com

Door: Steven de Jong

Steven de Jong — Sun, 03 Jun 2007 13:23:51 +0000

De hoax van de eeuw, heel knap gedaan. De show had op mij meer effect dan een papieren overheidscampagne, omdat ik nu de levens en het leed achter de personen zag. Maar lijkt me geen goed idee om dit soort shows (in het echt) te herhalen. Bij dat selecteren moest ik toch echt even slikken en kreeg ik een stemmetje ‘dit kan niet’ in mijn hoofd. Wat dat betreft ben ik wel overtuigd: het is niet ethisch om de wanhoop van individuen in te zetten voor een hoger doel. Maar goed, ook ik heb me nu eindelijk eens aangemeld als donor.

Door: Pierre

Pierre — Wed, 30 May 2007 09:22:40 +0000

@ Steven. Lees even het boek ‘Echte economie’ van Arnold Heertje, een vlammend betoog dat je moet aanspreken. Hier enige impressies: http://hollandsglorie.wordpres.....-economie/

Door: Martin Swinkels

Martin Swinkels — Wed, 30 May 2007 07:00:14 +0000

@Nootenboom/Steven: inderdaad we zijn het nog heel erg oneens. Het grote verschil is de vraag of je van elk vraagstuk een zuiver economisch vraagstuk mag maken:
–> ALS baten GROTER DAN kosten DAN alles toegestaan.
Zoals je begrijpt, vind ik dat een verwerpelijke manier van rederen. Ik vind dat je, naast een kosten-batenanalyse ook altijd de kosten onafhankelijk moet beoordelen. Dat is wel lastiger, want je hebt er ook nog een geweten bij nodig. Onder het motto ‘sommige dingen doe je gewoon niet’ kun je dan soms tot de conclusie komen dat je een winstgevende transactie niet moet laten doorgaan.

Martelen van gevangen is bijvoorbeeld een winstgevende transactie zolang je ervan overtuigd bent dat hun leed opweegt tegen het leed dat je er elders mee uitspaart. Toch zijn veel mensen principieel tegen martelen.

Een paar duizend burgers opblazen kan ook onderdeel van een winstgevende transactie zijn, zolang er een goede opbrengst tegenover staat. Bijvoorbeeld een heilstaat die voorspoed en gerechtigheid brengt voor honderden miljoenen mensen. Toch zijn we geneigd dit soort ‘transacties’ af te keuren en ze ‘terrorisme’ te noemen.

Bij de donorshow wordt ‘aan de kostenkant’ een grens overschreden. Het gaat erom dat je wanhopige mensen ongeveer alles kunt laten doen, wat ze anders nooit zouden doen, in ruil voor een beetje hoop. Als we op basis van kosten-batenanalyses te werk gaan, zie ik binnenkort doodzieke kankerpatiënten door brandende hoepels springen in ruil voor een dure therapie. En als er ooit een vrijwel onbetaalbaar wondermiddel tegen kanker komt, kunnen we tientallen ten dode opgeschreven kankerpatiënten live door leeuwen laten verscheuren (‘ze zouden toch dood gaan’) zolang er maar eentje de hoofdprijs krijgt en nog lang en gezond verder leeft. Want dat is het saldo positief.
Misschien een ideetje voor landen waar aidsmedicijnen voor de gemiddelde bewoner onbetaalbaar zijn? Of voor Darfur waar mensen massaal van de honger sterven? We redden er gewoon een paar in ruil voor spectaculaire emo-tv: WIN-WIN, everbody happy.

Door: Steven de Jong

Steven de Jong — Mon, 28 May 2007 19:43:50 +0000

Haha, nou goed je hebt me door. Ik probeer Martin over de lijn te trekken, maar het lukt me niet zo.

Door: Nootenboom

Nootenboom — Mon, 28 May 2007 16:41:03 +0000

Opvallend bij discussies tussen lieden die het helemaal niet met elkaar eens zijn is de uitdrukking ‘We zitten denk ik wel op dezelfde lijn’…

Door: Steven de Jong

Steven de Jong — Mon, 28 May 2007 14:37:25 +0000

We zitten denk ik wel op dezelfde lijn (niet elk doel heiligt alle middelen), maar blijven van mening verschillen over de ethiek van het middel. Ik vind het middel niet ranzig. Het leven is in geval van sommige ziekten ook een wedstrijd op de grens van leven en dood. Ik zie er geen bezwaar in om dat – met toestemming van betrokkenen – in beeld te brengen, zoals nu met de Grote Donorshow. Volgens mij zijn doelrationaliteit en waardenrationaliteit hier redelijk in evenwicht. Jij stort toch ook pas geld op een goed doel, als je de situatie (bijvoorbeeld honger in Afrika) in beeld hebt? Dan kun je de fotograaf die de ellende in beeld brengt toch moeilijk verwijten dat hij slechts uit is op geldelijk gewin? Dat verwijt maak ik BNN daarom ook niet.

Door: Martin Swinkels

Martin Swinkels — Mon, 28 May 2007 11:47:50 +0000

Het doel is inderdaad prachtig. Daarvan heb je me overtuigd. Maar het middel blijft ranzig. Een wedstrijd organiseren op de grens van leven en dood, vind ik te ver gaan. De winnaar krijgt de noodzakelijke medische behandeling. De verliezer krijgt misschien een iets grotere kans op ooit diezelfde behandeling.
We moeten toch ergens grenzen trekken als het gaat om het gebruiken (misbruiken) van menselijke emoties? Want wat is de volgende stap? Een wedstrijd op death row in een Amerikaans gevangenis? De winnaar blijft leven en de jeugdige kijkers leren dat misdaad vreselijke gevolgen kan hebben? In essentie hetzelfde verhaal: ja, we spelen met de doodsangst van mensen, maar dat is niet erg want we redden een leven en de maatschappij wordt er beter van. Iedereen blij, toch? De ontknoping van ‘Death Row Angels’ wordt uitgezonden met de 3 kandidaten vastgebonden op de electrische stoel. De kijkers kunnen SMS-en en de verliezers worden live geëlectrocuteerd. Niet echt fijngevoelige TV, maar daardoor wel met veel positieve maatschappelijk impact in dienst van het hogere doel.

Een factor die er nog bijkomt is het feit dat de programma’s louter en alleen kunnen bestaan dankzij TV-makers die vanuit financiële motieven dol zijn op ellende en emotie op de buis. Of moeten we dit soort TV-programma’s onder de noemer ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’ plaatsen?

De essentie van beschaving is dat pragmatisme en wettelijke grenzen niet het enige kader zijn waarbinnen mensen keuzes maken. Of om het nog anders te zeggen: het gaat over doelrationaliteit versus waardenrationaliteit, waarmee we dicht bij het verschil tussen Angelsaksisch en Rijnlands denken zijn terechtgekomen.