Is de organisatie er voor de mens of is de mens er voor de organisatie?
Mensen zijn een onuitputtelijke bron van kracht, kennis en doorzettingsvermogen die je tot het uiterste moet benutten. Zijn ze op? Dan stop je ze wat geld toe en ruil je ze in voor nieuwe. Ze worden preventief geruimd. Cru? Misschien wel, maar er zijn nog steeds bedrijven die er zo over denken…
Door Rik Poelman
Eigenlijk is het ook helemaal niet zo gek dat sommige bedrijven zo denken. Nederland gaat weer hard richting een hoogconjunctuur. De economische groei gaat maar door. De mensen worden zekerder wat betreft de toekomst. Er is minder werkloosheid en de lonen stijgen. Men durft meer risico`s te nemen en gaat meer aan zichzelf denken.
Vinden we een baan niet leuk? Dan zoeken we toch gewoon een andere? De uitzendbureaus/vacaturebanken lopen over van de banen en langer dan 5 jaar bij dezelfde baas blijven is allang niet meer in de mode. Het zogenaamde “Jobhoppen” is weer helemaal terug. Dat blijkt uit een onderzoek dat “Effectory” (leverancier van managementinformatie) heeft uitgevoerd. Hieruit blijkt dat het aantal betrokken medewerkers dat de organisatie verlaat in Europa ligt op 26,5 %. We worden steeds minder loyaal.
Toch zien we tegelijkertijd steeds meer bedrijven die meer aandacht besteden aan de persoonlijke ontwikkeling van hun personeel. De POP wordt een steeds meer voorkomende term in bedrijvenland en opleidingen vliegen je om de oren. Bedrijven moeten hun personeel binden. Dit is typisch Rijnlands gedrag. Niets mis mee, maar waarom investeren in je personeel als je weet dat het merendeel binnen een aantal jaar weer verdwijnt? Ik kan me voorstellen dat mensen een bedrijf gaan zien als school: even een paar jaar opleidingen en cursussen doen en dan door naar een betere “school”.
Als ik nu kijk naar de titel van dit stuk denk ik dat er gewoon een goede balans moet zijn. Ik denk dat er wederzijds respect getoond moet worden. Personeel moet ook eens wat meer waardering tonen en niet alleen maar aan zichzelf denken. Geef een bedrijf de kans jou door te laten stromen voordat je als een kip zonder kop de trends volgt.
Eén ding weet ik zeker: Als tv-kok Herman een organisatorisch hoogstaand recept moest bereiden, zou hij personeel zeker als hoofdingrediënt gebruiken. Als organisaties hun personeel nou eens net zo zouden behandelen als een ware topkok zijn ingrediënten: er met beleid mee omgaan en wat je overhoudt inzetten voor iets anders waar het goed tot zijn recht komt, dan zouden organisaties waarschijnlijk een veel betere sfeer en een langere levensduur hebben. Dit alles kan natuurlijk alleen met ingrediënten van goede kwaliteit. Laat dat duidelijk zijn.
Mooi gesproken jongeman!
@Rik: Inderdaad goed gesproken. Erger nog, door alle flexibilisering verdwijnen niet alleen betrokken medewerkers bij bedrijven, maar ook het begrip betrokkenheid devalueert. In het verlengde hiervan: het collectieve geheuigen van veel bedrijven. Angelsaksische neigingen tot verdere flexibilisering leveren korte termijn resultaten, maar zijn voor de langere termijn funest. Voor zowel ondernemers als medewerkers.
Balans, inderdaad. Zie ook de recente uitkomsten van De Waal’s onderzoek naar de High Performance Organisation (HPO). Opvallend daain is ook de verwijzing naar gewenst management/leiderschap uit eigen kring, met langjarige ervaring. Zie bv ook het artikel over BMW in Slow Management. Een noodzakelijke voorwaarde voor een sterk ‘wij-gevoel’, wel oppassen voor zelfgenoegzaamheid en inteelt natuurlijk. dat medewerkers naar elders gaan hoeft geen probleem te zijn. Ze kunnen ook later terugkeren, gerijpt en gesterkt. Zie Philip Cocu.
Het simpel versoepelen van ontslagrecht, ontziet werkgevers van carriere planning van hun mederwerkers, en is dus geen optie. Waar we wel vanaf moeten is dat mensen vinden dat ze meer geld moeten krijgen enkel en alleen omdat ze ergens langer werken. Een werknemer van 55+ is niet per definitie beter/effectiever dan een van 35. Waarom moet die dan wel meer verdienen? Tegenwoordig hebben bedrijven daar een mooie oplossing voor gevonden: bonussen bovenop een vast salaris. Hierover hoor je alleen nooit iets als er door de vakbonden onderhandeld wordt (bijv: 0% looneis, maar wel 50% van de mederwerkers een bonus van 5%).