Het tijdschrift Slow Management ligt nu een paar weken in de ‘winkel’ en in het kielzog van dit wapenfeit druppelen ook de eerste reacties en recensies binnen. Allemaal positief tot redelijk positief, waarbij vanzelfsprekend ook wat kritische noten worden gekraakt. Een kleine selectie uit het aanbod tot nu toe. Laten we eerst even de meest wonderlijke recensie erbij pakken, Nou ja, wonderlijk, eerder merkwaardig.

De recensent in kwestie, Guido Thys, komt tot zijn weinig flatteuze oordeel zonder het blad te hebben gezien en zonder het seminar te hebben bezocht. Niettemin meent hij het blad te kunnen betitelen als een ‘Gids voor Verder Indommelen’. Inderdaad merkwaardig maar eigenlijk bijzonder kwaadaardig, temeer omdat deze recensie is geplaats op een toch gerenommeerde website (Managersonline). De redactie mag zich dit aantrekken. Sterker, moet zich dit aantrekken, want dit soort ‘miskleunen’ straalt uit over de gehele site in bijvoorbeeld termen van betrouwbaarheid. Nog wonderlijker is het dat het mensen niet vrij staat om te reageren. Je mag wel reageren natuurlijk, maar de auteur bewaakt de toegangspoort. ‘Caveat scriptor: reacties in die stijl (hij bedoelt persoonlijke aanvallen – redactie) laat ik in het vervolg verwijderen!’, zo zegt Thys als heuse bovenmeester. Want zo zegt hij, ‘Er bestaat zoiets als polemiek (openlijk gevoerde pennenstrijd volgens Van Dale. Polemiek voeren is een kunst die aan enkele regels gebonden is. Een ervan is dat er geen persoonlijke aanvallen gepleegd worden.’ En hij doet zijn woord gestand!

De volgende reactie kon kennelijk niet door de beugel. ‘Polemiek is inderdaad aan regels gebonden, regels die in de reacties tot nu toe niet overschreden zijn, maar hetzelfde geldt voor journalistieke bijdragen, ook al zijn die polemisch van aard (waarvan dit stukje geen voorbeeld is) en ook al worden die gepubliceerd in een digitale ruimte (een weblog) waar die regels zich wat laten oprekken (om volstrekt onduidelijke redenen overigens). Journalistiek is bovendien een vak met bijzonder duidelijke ‘vakmatigheden’. Bijvoorbeeld inhoudelijke kennis hebben (genomen) van het onderwerp zodat de feitelijke juistheid is gegarandeerd. Een nieuw tijdschrift bespreken op basis van wat uit zijn verband gerukte citaten van de bijbehorende website (sic!) zonder verder in te gaan op de inhoud van de uitgave in kwestie (omdat die ‘onbekend’ is) heeft niets met journalistiek te maken. Ook niet polemiek trouwens (er is geen uitgangspunt), en al helemaal niet met ‘klantwaarde’ (want waar gaat het over) (klantwaarde is het stokpaardje van Thys – redactie). Wel met een vorm van amateurisme waar zelfs een bloggende amateur-journalist zich voor zou schamen.’

Tot zover het non-nieuws, nu de serieuze recensies. Het Financieele Dagblad laat het eerste nummer bij monde van Jaap Peters voor zich spreken: ‘Iedereen die je spreekt in het bedrijfsleven heeft wel door dat de huidige manier van organiseren niet leidt tot veel passie in het werk. Denk maar aan het werk in een callcenter. Of aan de postbode die is vervangen door een postbezorger. Dat lijkt maar een woordje verschil maar er zit een heel andere wereld van organiseren achter. En daar draait Slow Management om: een andere manier van organiseren. Alles wat tegenwoordig maatschappelijk verantwoord ondernemen of ‘triple P’ heet, was vroeger heel vanzelfsprekend. We zijn dus iets kwijtgeraakt. Het Angelsaksische model lijkt meetbaar hetzelfde op te leveren, maar dat is niet zo.’

Rudy Kor (Twynstra Gudde) is op zijn weblog eigenzinnig positief. ‘Ik heb het blad nu een keer doorgebladerd, zoals de snelle parallel-processende mens dat doet. Het blad ziet er mooi uit en heeft goed geschreven interviews. Maar of ik nu geïnteresseerd ben in acht pagina’s over het nieuwe leren (IVA), of in Tichelaar Makkum, ik weet het nog niet. Mooi om te ontvangen, lekker om door te bladeren, aardig om de naar de mooie fotografie te kijken. De tijd zal het leren of Slow management een bestendig alternatief aandraagt voor de al te haastige 24/7-wereld.’

Jaap Jongejan (voorzitter van het CNV) legt in zijn weblog meteen actuele dwarsverbanden: ‘Een tijdschrift en een beweging met aandacht voor de mens in de organisatie. Aandacht voor het vakmanschap. En bijzonder kritisch op allerlei management gedoe. Het kan niet zo zijn dat de regels en de targets en de systemen belangrijker zijn dan de mensen. Managementgedoe waarbij de splitsing van organisatie zo ver gaat dat je niet meer weet wat je bijdrage is en je niet meer als mens wordt beoordeeld, maar op de trucjes die je kent. En niet de vraag gesteld wordt of de klant tevreden is, maar of je de targets hebt behaald. Slow management is dan ook synoniem voor duurzaam management. Bewust omgaan met managen en mensen. Het is de meerwaarde van mensen die bepaalt of er economische waarde wordt behaald. Zijn of haar vakmanschap is doorslaggevend voor succes.’

Al eerder werd hier gezegd dat het tijd werd voor een Rijnlands Tegenoffensief. Wellicht wordt dit magazine de vaandeldrager.