Terwijl ik op een mooie dinsdagmorgen naar mijn werk loop door de mooie natuur, nog mooier deze morgen omdat de zon gereflecteerd wordt in het dauw op de verse licht groene lenteblaadjes denk ik bij mezelf: Wat een geweldige wereld…

Door Jeroen Boelaars

Alhoewel, hoe dichter ik bij het kantoor kom, hoe meer een onbehagelijk gevoel via mijn rug omhoog kruipt. Ik zie steeds meer op tegen mijn baan met elke stap die ik neem. Dit door de veranderingen in de cultuur van het bedrijf waar ik werk en de veranderingen die het bedrijf moet maken door de nieuwe inslag van de overheid.

Ik werk bij een instelling in de zorg. Om precies te zijn werk ik bij een stichting die probeert mensen te behandelen tegen hun verslaving in de breedste zin van het woord. De laatste jaren ligt het succes van de behandelingen rond de 60% na 10 jaar. Dit betekend dat na 10 jaar 60% van de behandelde cliënten nog steeds clean zijn. Dit succes komt echter samen met een prijs, en dat is precies waar die nieuwe regering een grote hap uit wil nemen.

De nieuwe regering wil dat de zorg meer kostenefficiënt wordt en pleit voor meer standaardisatie in het gehele behandelingsproces. Dit houdt uiteindelijk in dat een verslaafde die aanklopt voor hulp en behandeling, een standaard tijd krijgt om te genezen en moet dan weer voor die gestelde tijd verstreken is de kliniek weer verlaten. Er wordt geen rekening gehouden met onderliggende problemen of hoe ernstig zijn of haar verslaving is. Het antwoord van de overheid op deze kwestie is simpelweg: U hebt 8 FTE’s in de kliniek, het is zaak deze FTE’s efficiënter in te zetten en trachten om de behandeling te standaardiseren. Geen verdere discussie mogelijk.

Mijn mening hierover is dat dit wederom een teken is van de winnende Anglo- Amerikaanse instelling met betrekking op personeel en mensen. Het gaat niet om de mensen het gaat om het succesverhaal aan het einde van de behandeling. Duidelijk is dat dit succesverhaal een momentopname is van direct na de behandeling. Na deze momentopname staat de cliënt gewoon weer op de stoep bij de zelfde omgeving waar zijn of haar verslaving is begonnen. Deze keer echter zonder hulp of nazorg!! Aan de andere kant hebben we de therapeuten en verpleegkundigen waarvan het zelfde succesverhaal wordt verwacht in de helft van de tijd en met minder dan de helft van het budget waar ze normaliter mee werken. Dit vertaalt zich in meer werkdruk en stress en dus minder geloof in zinvol werk, maar dát hoort erbij als je mensen ziet als kapitaal… Ze moeten er maar aan wennen!

Het gaat hier niet om de mensen, het gaat om wat de mensen voor ons kunnen produceren. Welke problemen of ongemakkelijkheden ze daarbij tegenkomen interesseert ons geen MOER! Wij geven niet om mensen, we geven alleen maar om geld, geld en nog eens GELD. Binnenkomend geld, uitgaand geld, er is niets dan geld. Mensen hebben we zat, maar van geld kunnen we NOOIT genoeg hebben, of we nu miljoenen euro’s hebben maakt niet uit, het is nooit genoeg! Sterker nog, we willen én hebben altijd meer geld nodig! In tegenstelling tot mensen… Daar hebben we er 6,5 miljard van in voorraad, als 1 niet bevalt of niet genoeg produceert huren we toch gewoon even een andere in?? Het gaat toch alleen maar om de cash!

Dat is waar we naar toe gaan met z’n allen lijkt het. Allen voor het geld en geld voor ons allen! Behalve: de armen, de verslaafden, de zieken, de zwakken, de gehandicapten, de geestelijk zieken, de hongerige, enz. enz. enz…