Het is een uitstervende uitspraak, “ik wil uw chef spreken”. De gemiddelde consument weet inmiddels dat dat een zinloze eis is. Niet omdat er geen chefs meer zijn, want die zijn er vaak in overvloed. Als de tegenpartij een medewerker in een call center is, die alleen reageert volgens een script, dan kun je het helemaal vergeten. Want als in diens script niets staat over het roepen van de chef, dan houdt het op. Wie nog wel het geluk heeft om een chef te spreken te krijgen, komt ook van een koude kermis thuis. Boven deze chef staat weer een chef en daarboven weer eentje en zo gaat het nog even door. Zo’n sub-sub-sub-sub-chefje mag vrijwel niets beslissen. Regels zijn regels. Alleen de echte volhouder krijgt nog wel eens iemand te spreken die werkelijk iets te vertellen heeft. Maar dan komt het volgende probleem. Mensen die iets te vertellen hebben, hebben steeds minder te melden. Waar chefs traditioneel mensen waren die opgeklommen waren in het bedrijf en de branche, zijn het tegenwoordig steeds vaker beroepsmanagers: accountants, juristen of economen. Van het product dat hun bedrijf levert, hebben zulke mensen vaak geen benul.

Ook de Volkskrant schrijft erover: “Top auto-industrie heeft geen motorolie meer in het bloed“. Vooral in de VS blijken steeds meer branche-vreemde zwerfmanagers de leiding over te nemen in de autoindustrie. Europa loopt nog een beetje ‘achter’ op dit gebied. Veel hoogste bazen kennen de automotivebranche nog van haver tot gort. Er zijn ook uitzonderingen. Fiat tobde jarenlang maar is nu door een accountant uit het moeras getrokken. “Vreemde ogen dwingen” constateert de Volkskrant en suggereert dat het maar goed is dat al die vakidioten uit de top verdwijnen. Als je met een iets andere blik kijkt, zie je dat de Europese autoindustrie al tientallen jaren veel succesvoller is dan de Amerikaanse. En als we over productkwaliteit spreken, zijn de verschillen enorm, in het voordeel van Europa. Langdurig succesvolle merken als BMW en Mercedes hebben nog bestuurders met motorolie in de aderen. De zieltogende Amerikaanse autoindustrie wordt bestuurd door branchevreemde managers. We weten allemaal wat er gebeurt als de economen het roer overnemen. Kijk naar de zorg en het onderwijs. Wie geïnteresseerd is in het onderwerp, kan in het nieuwe tijdschrift Slow Management lezen hoe het ook nog anders kan.