Een paar weken geleden plonsde er een flinke steen in ons anders zo rimpelloze bestaan: Heleen had een telefoontje ontvangen van een man die wilde investeren in ons bedrijf en omdat deze persoon onze naam had gekregen via onze boekhouder hadden wij er het volste vertrouwen in. Ik kreeg al visioenen van een futuristisch ogende trekker vol met electronica en 8 weg CD installatie (misschien wel DVD?) of van een nieuwe schuur die de uitstraling van Salland zou combineren met het gemak van AH distributie centrum.

Met bonkend hart maakte Heleen een afspraak. Ondertussen werd deze onbekende persoon in discussies rond de koffietafel omgedoopt in onze weldoener.

Onze weldoener zou donderdag om 4 uur komen en hoewel mijn vertrouwen in de mensheid al enigszins realistische vormen heeft aangenomen, probeerde ik om 4 uur toch even rond de boerderij te blijven hangen om de weldoener niet voor de voeten te stoten. Maar helaas, de weldoener kwam niet opdagen, wat zijn status en potentiële investeringen alleen maar deed toenemen. ‘s Avonds mijmerden we over wat we allemaal misgelopen waren en wij kregen het beeld van een gedistingeerde heer in pak die vermogen had opgebouwd met foute activiteiten en dat nu na zijn pensioen wilde rechtzetten. Een week verstreek toen tot onze vreugde onze weldoener zich weer meldde en een nieuwe afspraak maakte.

De week daarna was hét moment. Op de afgesproken tijd meldde zich een zwart peugeootje 207, waar twee foute mannen uit stapten. Hoe zien foute mannen eruit? Zwarte pakken, witte overhemden, geen stropdassen, paar knoopjes open, half potje gel in het haar, zwarte aktetassen, laptop en een geleasd zwart peugeootje. Voldoet u of uw partner aan dit profiel, dan weet u wat voor beeld ik van hem heb. Het bleek dus niet om één, maar twee weldoeners te gaan, die begonnen met vragen of ik beslissingen kon nemen en of ik eerlijke antwoorden wilde geven. En omdat Heleen in de winkel geld aan het verdienen was heb ik daar keurig ja op gezegd.

Al snel bleek dat de trekker en het Sallands distributiecentrum wat te hoog gegrepen waren, wat zij aanboden was DE TOTAALOPLOSSING voor al mijn computerproblemen. Zij hadden die namelijk, DE TOTAALOPLOSSING, en die konden ze nu wel via advertenties op radio en TV aan de man/vrouw brengen, maar dat zou te makkelijk zijn. Hun benadering was veel leuker: zij selecteerden bedrijven in allerhande sectoren, die dan zouden gaan profiteren van deze oplossing en daarna deze zegening zouden gaan promoten bij collega’s of geachte clientèle. De voordelen waren duizelingwekkend: we kregen een laptop, een website die vier keer per jaar verbouwd mocht worden, een webwinkel, een promosite en nog een aantal zaken die me even ontschoten zijn, oh ja ook een kleuren laser printer waarvoor we dan € 14 voor moesten betalen. Totale voordeel € 10.000!

En wat stond daar tegenover: we moesten hun product promoten, een contract voor vier jaar tekenen – want het kan niet zo zijn dat je al die voordelen keurig incasseert en vervolgens geen vinger meer voor je weldoeners uitsteekt – en een kleine vergoeding van € 5,36 per dag betalen (of € 5,63, het is me even ontschoten, zoals ik ook niet meer weet of dit inclusief of exclusief BTW is). Kortom in het gunstigste geval minimaal € 1956 per jaar. Waarna het gesprek met mijn weldoeners afgesloten werd, mijn vertrouwen in de mensheid weer een heel klein beetje afgenomen is en we er voor de koffietafel een prachtig verhaal bij hebben.

Rest mij te melden dat we de trekkers en schuren voorlopig in de ijskast zetten tot de volgende weldoener aanklopt en in de tussentijd doorgaan met de verkoop van onder andere pompoenen.