Na het lezen van dit artikel, over het werkbezoek van Minister Rouvoet, krijg ik helemaal de kriebels. Heeft de minister een roze bril op? Zweeft hij in de wolken? Of is hij helemaal hotel de botel van zijn eigen jeugd en gezin beleid?

Ik ken de Friese Jeugdzorg op een totaal andere manier uit de praktijk. Op een goede dag komt er een kind je huis binnen, hij staat op straat, kan en wil niet meer naar huis en kan verder nergens heen. Dan bel je met frisse tegenzin… de Jeugdzorg.

Mevrouw, ik zit hier met een kind wat niet meer naar huis kan.

Oh… betreft het een crisis?

Tsja… wat moet ik daar nu op zeggen.

Ik wordt doorverwezen naar bureau Jeugdzorg te A.. En dan ontstaat er een ping pong spel tussen bureau Jeugdzorg te A., te B. en te C. De ene zegt, nee… het kind zit bij U, dus in uw regio, dus ping pong… De ander zegt, nee het is geen crisissituatie en we hebben wel wat anders te doen… Ga maar naar B… Ping pong. Te B. gaan ze op ons zoveelste telefonische verzoek de zaak eens nader bekijken en zeggen het kind nog even dat hij moet luisteren naar zijn ouders, die beslissen over het kind. En zo niet, dan wordt hij opgehaald door de politie en naar huis gebracht.

Zorg voor het welzijn van de jeugd is groot bij deze jeugdzorgwerker, of moet ik zeggen: ouderwerker… Ping pong naar A. A. duikt er dan ook in en komt niet veel verder. En daarom zeggen ze mij dus het kind maar op de trein naar huis te zetten. Ja halloooo… we hebben het hier over een kind hoor, wie begeleid dat kind en wie betaalt die reis? Antwoord jeugdzorg: Ja, dat is mijn verantwoordelijkheid niet. U heeft hem in huis genomen… ping pong.

En dus gebeurt er niets. Want al ben ik niet een jeugdzorger, ik ben nu eenmaal betrokken geraakt bij dit kind en zet kinderen niet op straat.

Dagen verder. Ik bel maar weer eens naar C. Die zijn verbaasd dat er al weken niets gebeurd is… Ping pong naar A. A. zegt dan dat bureau B. uit hun systeem blijkt de verantwoordelijke te zijn. En B. zegt dan dat ze het dossier wel naar C. zullen sturen… Ping pong ping pong ping pong. Bureau C. zegt dat we toch echt naar A. moeten.

Weken verder. Dus weer naar Jeugdzorg A. bellen. Inmiddels ben ik ‘een klein beetje boos’. Als ik weer afgescheept wordt vraag ik dus waarom een kind überhaupt nog bij jeugdzorg zou aankloppen, ze doen toch niks. Dan wordt betreffende jeugdzorgwerker alert en snauwt me toe dat betreffend kind door hun al anderhalf jaar geleden op een wachtlijst is geplaatst, dus dat ze wel degelijk wat doen…

We zijn vele weken verder. Ook de gemeente kan niets. Hun protocol beslist dat kinderen geen recht hebben op bijstand, ook niet als er zeer dringende redenen zijn. De wet zegt anders, maar daar heeft deze gemeente niets mee te maken. Zij hebben een protocol. De ouders moeten betalen. Maar die doen dat niet. En ach, een kind dat aan zichzelf overgelaten wordt en op straat staat… Tsja, dat zijn geen dringende redenen.

En dus raadplegen we een advocaat. En helaas komt die tot de conclusie, dat het kind zeker wel rechten heeft, maar dat hij hier in Nederland toch echt  zijn recht niet kan halen. Want dan moet er een wettelijk vertegenwoordiger zijn die tekent. En die doet dat dus zeker niet. En omdat het een kind betreft krijgt de advocaat ook geen toevoeging en wordt van de zaak gehaald. Geen geld, geen hulp.

En dus bellen we wederom het bureau te C. Uiteindelijk komt het na maanden goed hoor. Nadat we een brief sturen aan Gedeputeerde Staten over dit geheel. Een dag later is veel, en een maand later is alles geregeld.

Moraal van dit (echt gebeurde) verhaal: zorg in elk geval dat je meerderjarig bent voordat je dit soort hulp nodig hebt van de Jeugdzorg. Zorg dat je niet in Friesland woont en hulp vraagt. En wees goed doorvoed. Je zou namelijk verhongeren terwijl zij hun crisissen bezweren en Minister Rouvoet ontvangen.