Het is de moeite waard om eens te kijken hoe het met de participatie van onze gehandicapten en zorgbehoevenden is gesteld het laatste jaar. Zeker gezien de verjaardag van de in 2007 ingevoerde WMO, een participatiewet. Uiteraard is het weer Nederland op zijn smalst, volgens de gristelijke normen zoals die de laatste jaren heersen. Benieuwd?

De WMO is een zak met geld die een gemeente krijgt om gehandicapten te voorzien van hulpmiddelen, AWBZ (voornamelijk huishoudelijke zorg) en welzijn (maatschappelijk en cultureel belang). Je zou haast zeggen dat het overgrote deel op gaat aan hulpmiddelen en zorg (2,6 miljard), maar nee, het maatschappelijk en cultureel belang gaat voor (3 miljard).

En wat doen we dan zoal met dat geld, zou je kunnen denken. Een deel gaat naar de hulpmiddelen voor gehandicapten, bijvoorbeeld een rolstoel of een rolstoelfiets. Maar de WMO is gemeentegebonden, dus als je verhuist mag je je spullen inleveren en kun je dus vergeten dat je voorlopig nog uit de voeten kunt. Een gehandicapte die wil studeren in een andere stad? Je ziet maar hoe je je er redt, maar regels zijn regels.

Eindelijk passende hulp gevonden zodat je mee kunt draaien in huishouden en maatschappij? Vergeet het maar, je pgb (persoonsgebonden budget) zal je geen stap verder helpen, omdat maar liefst 87% van de gemeenten een veel te laag tarief hanteren voor huishoudelijke hulp. Daarbij kan ook nog de eigen bijdrage oplopen tot 100% van de kosten voor huishoudelijke hulp. Hoezo keuzevrijheid? Voor wie? Niet voor de zorgbehoevenden onder ons in elk geval.

En dan de kolder ten top! Je zou toch verwachten dat als er nog geld van de WMO over is, dat de gehandicapten en zorgbehoevenden, die inmiddels op een houtje bijten en in een vervuild huis verblijven zonder hulpmiddel en zonder (voldoende) huishoudelijke zorg, hiervoor in aanmerking komen. Fout!!!

Madammeke Bussemaker heeft besloten nog maar eens 11 miljoen subsidie uit de WMO aan de thuiszorginstellingen te geven, die op tijd alle regeltjes door hadden. Niet om alsnog die zorg te leveren waar ze voor zijn, natuurlijk niet. Maar om hun uitgerangeerde personeel om te scholen of te herplaatsen. Had de huishoudelijke zorg zo gelaten als het was, iedereen werk, iedereen zorg.

En voor de toekomst: als je je hele leven gewerkt hebt, je partner werkt nog of heeft ook een inkomen, maar jij komt in een instelling terecht, dan mag je net als je partner en de rest van je instellingscollega’s op een houtje bijten. Zak en kleedgeld krijg je. Vraag me trouwens af hoe je partner dan rond moet komen. Maar dat is een zijstraat die ik maar niet zal bewandelen.

De WMO een participatiewet? Jazeker, met zijn allen achter de geraniums.