Ze zitten niet stil en gaan mee met de tijd: jeugdzorg voert prestatiebeloning in! Dat is nog eens goed nieuws zo aan het begin van 2008. Gaat het dan toch nog goed komen met die sector?

Net als dat Columbus niet India ontdekte, maar Amerika – had hij dat maar nooit gedaan, trouwens – zo hebben ze bij de jeugdzorg net zoiets heilloos ontdekt: prestatiebeloning. Men koppelt de hoogte van de eindejaarsuitkering aan het aantal opgenomen vakantiedagen. Geweldig plan. Tenminste als je als bureau jeugdzorg het nieuwe jaar in wilt gaan met een schone lei aan nog op te nemen vakantiedagen. Want laten we eerlijk zijn, de situatie wordt toch onwerkbaar als het gros van de collega’s een dag of 40 uit de vorige jaren meeneemt naar 2008. Dat kan niet. De jeugdzorg moet werkbaar blijven!

Jeugdzorgcliënten krijgen steeds vaker te maken met vervangers van vervangers van vervangers. Als de eigen jeugdbeschermer – zo heet dat beroep tegenwoordig: ‘jeugdbeschermer‘ – weer terug is herkennen hulpverlener en cliënt elkaar meestal niet eens. Ook kent de jeugdbeschermer de zaak niet meer en moet worden bijgepraat door zijn vervangers. De rapportage is meestal niet up to date – zo’n vervanger heeft het al druk genoeg met zijn eigen caseload en denkt ‘Dat doet ie maar mooi zelf.’ – en de eerste zorg is natuurlijk op het dossier gericht. Dat moet kloppen, want dat is waar de inspectie naar kijkt.

De jeugdbeschermer zit knel. Knel tussen de administratieve inspectie-eisen, waar hij op wordt afgerekend, en de eisen die de cliënten aan hem stellen. Vanuit zijn professionaliteit geredeneerd zijn die laatste eisen voor de werkers het belangrijkst. Want, denkt de professional, we willen toch geen Savanna’s meer? Nee, zegt de inspectie, we willen zeker geen Savanna’s meer en daarom moeten jullie alles rapporteren en bijhouden. De professional gedegradeerd tot vinkvee en turfsmurf.

Jeugdzorgmanagers zijn spierballenmanagers, one-issue managers, geworden. De sector moest verzakelijken, resultaatgerichter gaan werken en transparant en toetsbaar worden. Zitten die managers mooi mee in hun maag, met al die niet opgenomen vakantiedagen. Mooie maatregel dus om de eindejaarsuitkering te koppelen aan het aantal opgenomen vakantiedagen. Alles opgenomen: volledige eindejaarsuitkering. Kwam je er niet aan toe al je dagen op te nemen, omdat je niet uit die spagaat wist te komen tussen dossiervorming en cliëntcontacten, dan heb je pech. Probleem opgelost!

Het net sluit zich. De professional zit in de val en bijna aan het einde van de fuik. Terugzwemmen kan niet meer. Blijven hem nog twee opties. Gewoon ermee stoppen en een echte administratieve baan gaan zoeken. Dan weet je tenminste waar je aan toe bent. Of dan maar kiezen voor die volledige eindejaarsuitkering. Die 15% tijd die hij nu nog besteedde aan cliëntcontacten kan best wel wat minder. Toch? Administratie op orde en mijn vakantiedagen mooi opgemaakt en ook nog eens een volledige bonus opstrijken in december. Wat wil je nog meer?

O ja, we wilden toch geen Savanna’s meer?