Op OrganisatieActivist staat een oproep om mee te denken over een actie om mee te denken om zaken in de Jeugdzorg te veranderen. Wil je daar aan mee doen? Mee denken? Aktief in zijn? Ja, natuurlijk, maar… Begint aktie om iets te veranderen niet bij jezelf? Zouden we zelf ook niet een stukje verantwoordelijkheid op ons moeten nemen voor de zorg voor onze jeugd?

De Jeugdzorg zit hopeloos verstopt, (zie ook rijnland-weblog), de bureaucratie viert hoogtij en de kinderen worden niet, niet snel genoeg of niet voldoende geholpen. Doorstroom is nauwelijks mogelijk. Dit begint bij de wachtlijsten voor welk soort zorg je maar bedenkt, ze zijn niet weg te werken, groeien alsmaar door.

Hoeveel miljoen je er ook in stopt, ze zullen niet kleiner worden, want daar zijn intake plaatsen voor nodig. Dat is de tweede verstopping, niet genoeg mankracht om die intake te verrichten, of als die er wel is, om een behandeling of vervolgtraject in te kunnen zetten. De volgende bug in het systeem zijn de wachttijden voor indicatiestellingen en behandelplaatsen of plaatsingen in een gezinsvervangend systeem. En dat laatste kan pleegzorg, gezinsvervangend tehuis, inrichting of een justitiële inrichting zijn, maar ook begeleid wonen, kamertraining of een crisisplek.

En die laatste reeks is de forse stop in de badkuip van de Jeugdzorg. En daar zou een deel van de actie op gericht moeten zijn. Meer plaatsen voor kinderen die niet meer naar huis kunnen. Deels kan de regering uiteraard daar een oplossing voor bieden: geen geld voor de jeugdzorg wachtlijsten, maar geld voor meer gezinsvervangende tehuizen en crisisplaatsen.

Maar deels zou die verbetering ook moeten komen van al die mensen die ach en wee roepen omdat er weer een kind op straat zwerft, weer een kind maanden moet wachten op een plekje. Want actie begint bij jezelf, eigen verantwoordelijkheid.

Wie stelt zijn huis en hart eens open voor een kind dat wacht op pleegzorg? Wie zet eens even zijn of haar hoog in het vaandel staande privacy opzij om een kind onderdak te bieden? Wie bekommert zich een poos om een kind, om het kind te laten zien dat het zeer gewenst is, dat het geliefd is, dat er zorg kan zijn, dat er steun kan zijn? Wie helpt mee die stop uit de badkuip te trekken zodat het kind niet verzuipt?

Aktie, prima, maar laten we dan ook actief meehelpen om de enorme hoeveelheid kinderen, die wachten op een plaats in een pleeggezin, of een weekend of vakantiegezin,  een warme plek te bieden en de zorg te geven die Jeugdzorg alleen niet kan geven. En nee, het is niet makkelijk, het is soms moeilijk. Je geeft wat op, je krijgt er wat voor terug. Geen rozengeur en maneschijn, maar wel een duidelijk beeld van wat  er speelt, wat er mis gaat, wat er nodig is. En soms een glimlach, soms een bedankje, soms een paar kleine of grote armen om je heengeslagen.

Als iedereen die begaan is met de Jeugdzorg een keer zijn huis en hart zou openstellen, dan wachten er geen kinderen meer eindeloos en soms onverantwoord, dan zijn er plaatsen en crisisplaatsen. Dat zou kunnen betekenen dat Jeugdzorg ook nieuw aangemelde kinderen kan gaan helpen, dat er vele uren beschikbaar komen, die ze nu aan de telefoon hangen om een plek te zoeken voor een kind, dan zijn er vele uren beschikbaar om op zorg wachtende kinderen te helpen.

En dan, dan kunnen we uit ervaring zeggen wat de Jeugdzorg en de regering kan en moet met hun regelzucht en bureaucratie. Kom op jongens, niet alleen plannen maken voor actie, ook actie ondernemen vanuit jezelf.