Angst voor Jeugdzorg
Alle jaren met jeugdzorg ben ik doorgekomen. Het geheel gaat me steeds beter af. Ik zorg van te voren dat ik letterlijk tot in de puntjes alle regels weet, van mijn kant houd ik me er ook aan en zorg dat Jeugdzorg geen grote vinger in mijn pap heeft. Wat ik wettelijk verplicht ben volg ik keurig. Regelmatig confronteer ik hen met de wet en weiger antwoorden te geven die ik niet hoef te geven. Inmiddels ben ik niet meer zo angstig voor de jeugdzorg. Maar ik treed nog steeds niet in het openbaar. En ergens schaam ik me daarvoor.
Angst, dat is wat ik lees in vele verhalen van mensen, die net als ik ooit onbedorven en onbevooroordeeld bij bureau jeugdzorg aanklopten. Regelmatig met als eindresultaat dat hun kinderen niet meer thuis wonen, onder toezicht geplaatst zijn of in een justitiële inrichting verblijven. Niet omdat er iets aan die ouders mankeert, noch omdat er iets aan de opvoedingssituatie mis is, soms is er zelfs niets mis met het kind.
Maar de jeugdzorger heeft eigen normen en waarden, sommigen houden er absoluut niet van dat er kritiek is op hun rapportages. Fouten maken doen ze niet en mochten ze daar toch op betrapt worden dan maken ze je het leven knap zuur. Hun rapportages gaan een eigen leven leiden (of zou ik moeten zeggen: lijden), waar je het recht zet, komt altijd wel weer een kopie van die foute rapportages in een volgend dossier boven water. Het is vechten tegen de bierkaai voor ouders die uiteindelijk vastlopen in het gevecht tegen bureau jeugdzorg, want echt maatregelen nemen of wettelijk aanpakken is er nauwelijks bij. Al win je de rechtzaak, dan nog is hun woord wet.
Inmiddels is er een waarschuwingscircuit op gang gekomen. Velen die eerst vrijwillig naar de jeugdzorg stapten, waarschuwen anderen om dit vooral niet meer te doen. De verhalen spreken voor zich. Ik bewonder de moed, vasthoudendheid en de liefde voor hun kinderen die mensen zelfs naar het buitenland doet vluchten om hun kinderen niet in handen van jeugdzorg te laten. Perfect zullen die ouders niet zijn, maar ze weten wel wat belangrijk is voor hun kinderen: liefde en een stabiele thuissituatie, niet rondhoppen in pleeggezinnen, opvanghuizen en inrichtingen waar de kinderen so wie so zwaar beschadigd uit komen, terwijl het enige wat die ouders wilden: wat hulp bij de opvoeding of wat extra zorg voor het kind.
En ik? Ik heb mijn eigen traject met bureau Jeugdzorg gehad, heb daar veel van geleerd. Vooral om ze te vermijden waar het kan. Ik heb nog anderhalf jaar te gaan. De bijzondere en soms bizarre oplossingen en hulpverlening van Bureau Jeugdzorg zijn niet mals en dat heeft mij in de loop der tijd doen huiveren als ik ze nodig had. En altijd is weer de verontschuldiging als je ze daar op aan spreekt: wij worden gedwongen, de politiek en ons protocol schrijven voor…
Angst, dat is wat me anoniem doet zijn. Alle alternatieve wegen om bureau Jeugdzorg heen bewandel ik, zorg zelf voor vertrouwde en behoorlijk zorgende jeugdzorgers, alles buiten Bureau Jeugdzorg om waar het ook maar kan. Dat alles om mijn kind te beschermen tegen de hulp van Bureau Jeugdzorg. Nog even, anderhalf jaar, dan gooien ze hem over de balk waar 18 jaar op staat. Dan ben ik van mijn angst af.
Ja Greveling, het klopt inzake die sancties, hebben wij ook meegemaakt, vakanties die ineens niet doorgaan, bezoekregeling verzetten van 2 naar 3 weken, van een weekend naar 1 dag.
Maar maak van alles zelf verslagen, goede notities, blijf vertrouwen in hetgeen waar je mee bezig bent, surf eens rond in de kwestie wat betrekking heeft op je eigen zaak, er zijn zoveel verschillende situaties.
Bij ons heeft alles 3 1/2 jr geduurd, het heeft ons 11.000 euro gekost
maar het is het ons waard geweest!!!
of we het kunnen verhalen??? We willen op moment even rust, maar ons verhaal gaat wel de media in.
gr
Kiara
vlaardingen 18-08-2009,
Hallo samen met mijn man hebben wij twee kinderen met een stoornis binnen het autistische spectrum. Maar om maar even bij het begin te beginnen vertel ik even mijn verhaal terug. Ik moeder was jong zwanger op 16 oktober 2002 werd mijn eerste zoon geboren ik was 20.
Mijn man is 12 jaar ouder. In het begin liep alles prima oudste zoon ontwikkelde nog naar maatstaven groeide goed goed eetlust een erg nieuwsgierig. Gaande weg werd ik kort erop opnieuw zwanger van onze tweede zoon die op 29 september 2003 ter wereld kwam. ja stom zal je achteraf denken blabala maar ik heb altijd al voor ogen gehad vroeg moeder te worden omdat je dan nog heel erg stevig in de schoenen kan staan. gaande weg kamen de problematieken van oudste en jongste naar boven.oudste kon alleen maar aan logo herkenning doen en dat was ook enige wat hij kon zeggen kpn tele2 nokia etc etc .praten heeft ook nog erg lang geduurd bij hem. oudste liep ook pas laat wel veel eerder dan de jongste. oudste liep met 18 maanden pas zelfstandig met 12 maanden kon hij pas zelfstandig zitten.vrij onstabiel was hij had angst voor vallen met moeite door middel van een matras in de woonkamer om vrees te doorbreken hebben wij hem tot staan kunnen leiden en gelokt met een koekje tot lopen. de jongste huilde de hele dag door ik was heel de dag in de weer met oudste en jongste om ze goed te begeleiden.toen jongste na 13 maanden nog steeds heel de dag en nacht doorhuilde heb ik mij gewent tot het consultatie bureau om ons als ouders hier mee te helpen.jongste werd na 15 maanden in het sfg ziekenhuis met een dagopname onderzocht fontanel was nog niet gesloten was vocht boven hersenvlies blijven steken na bloedafname en onderzoek duide het op een chronische neutropenie *tekort aan witte bloedcellen). waardoor jongste dus zn eigen niet lekker in vel voelde en daarom ook veel huilde kon volgens zeggen van de artsen weinig aan gedaan worden dan alleen met spoed naar ziekenhuis te komen als er een koorts op zou treden. al met al kwam stichting vroeghulp erbij om te kijken naar mogenlijk heden om beide kinderen damen met ons beter op de been te krijgen. fysiotherapie en gezinsbegeleiding vanuit stichting paus johannes werd ingezet. hetgeen niet op dat moment niet veel teweeg bracht.jongste bleef huilende en zwakjes ondaks de ergo en fysiotherapie die zorgaanbieder en wij als ouders aan jongste gaven.gezinsbegeleiding kon er ook weinig mee doen gezien de kinderen nog heel jong waren en ze ook niet echt wisten ons hierin te begeleiden het om twee verschillende problematieken betrof. affijn gedragsproblematiek kwam naar boven bij de oudste je zou zeggen een peuter pubertijd logies maar dit was extremer dan een doorsnee kind zou hebben wat dus druk uitoefende op relatie tussen mij en mn man en een huilende kind en een aggresieve brengt de relatie ook niet veel goeds maar bleven bikkelhard hierin. een gillend kind polities aan je deur omdat buren denken je je kind mishandeld. een geestoorde onderbuurvrouw die midden in de nacht zomaar uit het niets zonder enige toedracht daarvoor op balkon gaat staan gillen wij een emmer water over haar heen hebben gegooid en mevrouw een klacht ingediend bij de woningbouw :S. wij heel de boel daar uitgelegd zij in die late uurtjes van de nacht wanneer het eindelijk rustig thuis was ook wel enige slaap willen vatten werd niets mee gedaan vanuit woningbouw die heedt een melding gedaan bij de ggz. later nog een aanvaring met de andere buurvouw omdat haar hond mijn hong aan vloog op de gallerij (mijn hond aangelijnt) haar voordeur stond open. ik haar hond en oplawaaier heb gegeven haar eigen hal in kwam ze met een vork naar buiten en dreigde mij te steken. ik daar ook weer een melding van gemaakt wat weer bij ggz kwam. aldus ineens amk aan mn deur die allas vanaf dan aan de zijlijn ging mee kijken. wij verhuist om weg te zijn van die nare mensen.en een nieuwe start te maken dachten wij.kinderen werden ouder en gedrag en ontwikkelingsachterstanden werden steeds erger.kinderen aangemeld bij stichting mee die ons wel goed geholpen hebben met zoeken naar een goede dagbesteding voor deze kinderen. intussen werd er vanuit stichting mee een verzoek tot ots gedaan om ons een goede begeleiding te gaan geven en hun meer gemachtigt waren om indicatie aanvragen sneller te doen laten lopen.. zogezegt zo gedaan ots was er vanuit wsg op 1 aug 2006. paar maanden verstreken ots deed niets bleef maar wachten op nog meer meldingen van derden omdat de kinderen niet gewoontjes waren en het volgens dagbesteding maar ineens aan ons als ouder zou liggen :S niet denkende dat wij als ouders een grote last met zich mee droegen. en daar kwam onze schrik 18 januari 2007 kinderen kamen niet meer thuis gezinsvoogd met politie aan de deur aan wweerskanten van flat politie. mijn wereld storte uiteen. het enige wat ik die voogd kon zeggen is dit de beloning na almijn inzet en getouwtrek bij zorgverleners en instaties na 3,5 jaar zwoegen om dan maar kids uit huis te halen. doodgebeld en doodgemaild heb ik ze tot 6 aug 2007 zah ik mijn kinderen 1 keer per maand voor 2 uurtjes kinderen vroegen steeds waarom ze niet mee naar huis konden gaan ik maar lukraak een leugen moest verzinnen dat huis niet meer goed in orde was ze een tijdje weg moesten. ergste wat een mens moet doen liegen tegen zn eigen kind!!! die zieliege ogen van onbegrip die je aanstaren een kind van 4 jaar de jongere van 3 had nog geen vat op de realiteit. maar goed op aandringen bij voogd kinderen laten plaatsen bij de hondsberg een diagnostisch centrum met pleegouders die meewerken. resultaat leide erop dat kinderen niet goed funtioneren binnen een normaal gezin ze zouden maar naar een gespecialiceerde woonvoorm moeten. ongelovelijk denk je dan. voogd in gedachten om kinderen weer in een crisicentrum te plaatsen over mn lijk ik zei dat doe je niet met geestelijk gehandicapte kinderen die hebebn liefde van hun eigen ouders nodig ze hebebn het al moeilijk genoeg. op 5 februari 2008 konden wij de kids ophalen om mee naar huis te nemen, tijdelijk volgens de voogd tot die belavhelijke woonvoorziening er zou zijn..hetgeen niet gebeude de gestreefde 3 maanden waren overschreden kids waren nog thuis/oudste intussen al leerplichtig had de voogd nog geen passende school voor gevonden zei ze me. ik leerplichtambtenaar opgebeld en gevraagd en uitlgelegd hoe wij als ouders heel snel konden realiseren. ben doorgeleid naar clz centrum leerlingen zorg die voor mij twee passende scholen had gevonden die nog plek hadden. ik mocht kiezen welke ik voor meest gespecialiceerde sbo school gekozen van alle gemakken voorzien. mooi dacht ik dat heb ik zelf maar weer achteraan moeten gaan wat voogd had moeten doen en ons had moeten opdragen thans zo hoort het te gaan niet andersom zou je denken hetgeen dus wel zo was ik trok aan de touwen en schopte william schrikker groep onder hun kont.ik nadrukkelijk heb gezegt zei achter de leerlingen vervoer aan moest gaan zitten en niet op een beloop moest laten wij ook maar een uitkeringkje hebben. zo gezegt zo gedaan kinderen eindelijk op een goed aangesloten gestructureerde school. voogd zou voor nieuwe begeleiding thuis in kader van IOG (intensieve orthopedische gezinsbegeleiding) gaan zoeken en een goede aansluitbare naschoolse opvang met begeleding en behandeling.een nieuwe verlening volgde ik machtiging uithuisplaatsing nietig heb kunnen verklaren kids thuis konden blijven door mij aangeven traject die ik wilde doorlopen.ots bleef erop. weer bijna een jaar verstreken medio mei 2009. al meerdere keren heeft school een gesprek met voogd en ons gerealiceerd waarop school tal keren aan geeft voogd is ons gezin voorop moest stellen en gewoon te doen wat ze moest doen.niks gebeurde.school was het zat en schakeld schoolmaatschapelijk werk in die voor ons uit naam van de voogd een aanvraag doet bij families first hetgeen ons de weg wees hoe wij als ouder met de problematiek van beide kinderen moest omgaan en het begin was er eindelijk. voogd niet op de hoogte wat school ons in de schoot had geworpen. families first is er voor gezinnen die vastlopen met de opvoeding van problematische kinderen vamuit de pameijer. ineens kwam er ook eindelijk die indicatie aanvraag los uit naam van de voogd en eindelijk was voogd bereid om aanvraag pgb voor ons te ondertekenen.omdat wij als ouder zelf wel een naschoolse opvang hebben gevonden wel in particuliere vorm waar ze eerst niet mee in zee wilde. maar ja zorg is zorg en zeker wel is een keer aardig dat toch voor ons te ondertekenen na 1,5 jaar kontschoppen sinds kids weer thuis waren. maar goed nieuwe aanvraag volgt verlening ots ik dacht mooi niet nu ben ik er klaar mee weg met jullie. ik een brief door orthopedagoog laten schrijven van school hoe ots zich heeft gedragen en wat hun toevoeging daarin is geweest niets dus. brief laten schrijfen door mijn moeder oma dus verslagen van families first dan wij op zeer korte termijn van 4 weken al veel verder waren gekomen dan ots toevoeging van de afgelopen 3 jaar. families first erg positief over ons waren wat cshool beftreft ook erg positief over ons..en daar kwam de rechtzitting 27 juli 2009 kinderrechter wilde reactie op verweer van ouders hebben van voogd.voogd had het niet gelezen! ging er domweg vanuit dat hun in hun recht zouden staan of zo. rechter heeft ze onder vuur genomen waaruit blijkt dat wij als ouders niet in staat zouden zijn om deze kinderen met autisme en pddnos voor een goede hulpverlening te zorgen.en waar hun bewijzen waren over gedaane klachten vanuit woningbouw en school en politie? ondertekende brieven hadden ze nie en bestonden ook nie.rechter zei dat ze met speculatie niets deed. wij als ouders begonnen natuurlijk al te juigen van binnen.ik heb mogen toelichten mondeling aan de recter hoe alles eruit heeft gezien sinds de kids er waren en wa tik allemaal zelf heb moeten doen hetgeen ook bevestigd was door school oma en pameijer (families first) en daar viel het hamertje ots ging er weer vanaf en mocht voor ons niet emer al lichte maatregel opgelegt worden alleen als er levensbedreigende situaties zich zouden voordoen wat alleen maar gemeld mag worden door een deskundige en niet door omwonende en andere ondeskundige. en het opgezette traject door ons als ouder verder te vervolgen. dit was mijn verhaal sorry voor de lange text maar dit is al een korte versie. kid shun pgb zo goed als rond en kunnen ze 24 augustus naar die naschoolse opvang en die IOG heb ik nu ook. gerechtigheid !!! eindelijk een rechter gehad die wel van wanten weet en william schrikker groep niet het hand boven het hoofd hield en wel tijd nam om alles grondig te lezen en te onderzoeken. 1 raad aan alle gedupeerde hou je hoofd koel en denk goed na trek vooral zelf aan de touwen laat het niet doen want ze doen niks voor je. en lees goed hun verslagen zijn meestal aperte leugens (van mug een olifant gemaakt dus) gewoon blijven aanvechten en vooral getuigen verklaringen op geschrift met handtekening en naam plus tel vragen doen echt doen mensen.
nou groetjes esther uit vlaardingen
beste lezers,
onze kinderen zijn gelijk na hun geboorte bij ons weggehaald door de raad voor de kinderbescherming(rvdk).
Ze zijn zoals veel normale kinderen bij de William schrikker groep(wsg) te Diemen terecht gekomen.
En zoals velen nu al kunnen raden, krijg je ze nooit terug want dat zou hun geld gaan kosten om ze terug te plaatsen!
Ook zijn er kinderen van ons misbruikt maar de wsg heeft ons nooit op de hoogte ervan gebracht, omdat na alle vermoeden D.v/d /B. zelf een paar van onze kinderen heeft misbruikt.
Onze kinderen mogen wij 3x per jaar zien, maar dan doen ze dit in 6x maar als ik de bezoekregeling goed bekijk komen wij er bedonderd uit en wij smeken om onze kinderen vaker te mogen zien per jaar.
Dit word niet in acht genomen door de wsg, wij worden nooit gehoord door de wsg, en mogen onze mening niet vertellen.
Ook de media word sensuur op gelecht want die mogen niet van natuurlijke ouders uitzenden alleen de wsg wil aan het woord!
En zoal altijd probeerden zij ons de mond te snoeren doormiddel van brandstichting en ze komen ermee weg ook nog.
Zij mogen schijnbaar echt alles, maar ik geef niet op ik ben nu bezig met een actie tegen hun via de politiek!
alle bewijzen liggen er al van ons verhaal, maar daar worden ze bij de wsg niet echt blij van.
Zij bedrijgen echt iedereen die aan onze kant staan.
TERwijl ze bij de wsg onze overheid op gelicht hebben er is voor meer dan acht miljoen euro verduisterd.
Onze schade na 9 jaar is twee miljoen euro die smerige dieven.
Want een baby is voor de rvdk gewoon handel.
En dit soort wandaden word betaald met ons belastinggelden.
Ze terroriseren echt iedereen met een verkeerd uiterlijk, gewoon discriminatie want iedereen moet volgens het europees verdrag van de mens als gelijken behandeld worden en dit gebeurt niet in Nederland, bij verdacht making van zwakbegaafdheid ben je, je kind kwijt en krijg je die nooit meer terug.
Wij hopen dat deze dwalingen ophouden en hopen dat de regering ingrijpt, anders moeten wij met alle Nederlanders PVV stemmen!
Het is tijd voor verandering en wel NU!
voor zo ver een boze vader
Ik heb zelf geleerd om alles van mij af te schrijven. Vannacht is weer zo’n nacht, waarin vanalles door mijn hoofd spookt. Stel dat dit…. of dat zus… Kan er gewoon niet van slapen.
Jeugdzorg bedankt voor al bijna 4 jaar lang slapeloze nachten, terwijl ik nog moet genieten van mijn bruiloft, 17 juli jl.
Jeugdzorg zou de deuren toch gaan sluiten dit jaar?
Hier waar ik woon staat het pand Al Te huur!!
Maar zodra ik een medewerker van BJZ spreek vertellen ze me
wat anders, waarom zou het pand anders te huur staan?
Groeten
Door zulk taalgebruik maak je het je zelf alleen maar moeilijker. dat snap je hopelijk wel.
De frustraties zijn begrijpelijk maar je zult wel moeten oppassen want jouw taalgebruik zal absoluut tegen je gebruikt worden door de instanties. Het getuigt ook niet echt van volwassen en gecontroleerd gedrag.Verlaag je niet tot het niveau van deze zogenaamde hulpverleners, dat maakt ze alleen maar sterker in jouw zaak.
Helemaal mee eens!! Moeder van 2. Ik zelf heb nu een advocaat in de armen genomen, en die ziet veel mogelijkheden voor terugplaatsing.
Niet in 1x natuurlijk, maar wel een meer uitgebreide omgangsregeling, en vanuit daar de terugplaatsing. Ons eerste voorstel is ieder weekend, en een aantal vakantiedagen. Eeen kijken wat jeugdzorg hierover zegt. Het koste ons wel veel moeite een advocaat te vinden, en is ook best prijzig, maar zeker de moeite waard!!!
Vanavond is er op sbs6 een reportage geweest in das je goed recht. Het regent daar reacties, en zelf heb ik ook vol verbazing naar deze aflevering zitten kijken. Voor iedereen die het gemist heeft, het is terug te vinden op de site van das je goed recht.
beste Esther uit Vlaardingen,
Met verbazing zat ik je verhaal te lezen.ik heb zelf 2 kinderen met pdd-nos.door de jeugdzorg zijn we in een nachtmerrie beland. en we gingen aleen voor een Cursus sociale vaardighiden. het is nu weer een jaar geleden en nog steeds geen concrete hulp.
En trouwens ,goed programma van sbs 6.