Zaterdagochtend half zeven. We waren bezorgd over de voorspelde nachtvorst, maar die heeft Colmschate dit keer links laten liggen. Het is een bijzondere morgen want ik ben net begonnen met de oogst van de eerste paksoi. De oogst is later dan in de voorgaande jaren, en vooral veel minder, maar het moment is er niet minder mooi om. De ochtend is stil, geen wind, geen wolken. Op de achtergrond natuurlijk het zware gebrom van de snelweg. Overdag hoor je het soms niet, maar ‘s morgens als verder alleen de vogels zingen hoor je het des te beter, vooral in de zomer met windstil, heiig weer. Dan zijn er ochtenden waarop je het gevoel krijgt dat het verkeer over de Rodijksweg rijdt.

De eerste oogst van het seizoen is een bijna religieus gebeuren. In mijn jeugd was de eerste oogst van de nieuwe aardappels zo’n ritueel. Het moment werd van te voren aangekondigd en de hele familie, vader, moeder en twee kinderen gingen dan mee om de eerste aardappels van het seizoen te zien. Die nieuwe aardappels werden gegeten met de eerste worteltjes, zoute vis en botersaus. Verrukkelijk, nooit proberen om dat zelf nog eens te maken, want het smaakt nooit meer hetzelfde als de rest van het ritueel mist.

De eerste oogst van het seizoen is voor mij hetzelfde. Ik oogst dan alles liever zelf, al hebben we op dit moment twee stagiaires, want het moet er ook heel mooi uitzien. Paksoi moet je met veel zorg snijden, want voor je het weet breken de stengels en als je vuile handen hebt, komen er vingerafdrukken op, die je er met alle water van de wereld niet meer af wast. Op de foto een volle kist met de dauwdruppels er nog op. Het is natuurlijk sentimenteel, want later wordt er van alles mee gedaan, het gaat met de vrachtauto naar Veghel, wordt opgeslagen, gaat weer verder naar een winkelcentrum, wordt door een vakkenvuller in een schap gedrukt en ligt uiteindelijk behoorlijk verlept in een koelkast thuis. Maar ik heb ervan genoten toen het net geoogst was.