Lang niet elke week formuleert Regelzucht.nl een uit het leven gegrepen stelling, onder auspiciën van het ministerie van Onzinnige Regels. De stelling van deze week luidt: De HR-scorecard is niets anders dan een onzinnig speeltje voor de zichzelf respecterende HR-professional. Een schaamlap, een regelfopspeen voor falend personeelsmanagement. U wordt nadrukkelijk verzocht, wel of niet scorend, te reageren.

HRM zit al jaren in de verdrukking en voelt zich niet serieus genomen. Niet door managers, en al zeker niet door medewerkers. Op nagenoeg elke afdeling P&O is het ach en wee geklaag van de personeelsfunctionarissen niet van de lucht: het management dat telkens weer van alles en nog wat ‘over de schutting gooit’, en het is natuurlijk de afdeling ‘boksbal’ die het weer mag opknappen. Ach gut. Je zou bijna medelijden met ze krijgen, ware het niet dat ze het er zelf naar gemaakt hebben. Bijvoorbeeld door de inzet van een ridicuul instrument als de HR-scorecard. Een modern speeltje voor de moderne HR-professional, alleen bedoeld om HRM toch vooral op de ‘card’ te houden.

De HR-scorecard is een speeltje, een nieuw hebbedingetje. Hoewel het idee al jaren oud is, wordt het telkens weer als fris konijn uit de hoge hoed getoverd. Kijk nou toch eens, wat heb ik hier nu toch weer! Het lijkt warempel wel een slappe imitatie van de Hans Kazan show.

P&O-ers ontmoeten elkaar op congressen, en dan slingeren ze wat aan lianen langs elkaar, en steken al balsend allerlei leuke nieuwe ideetjes op. Zoals het idee van de HR-scorecard. Dat klinkt even goed, scorecard, maar pas op. Het is een verdacht instrument en het management dat met de P&O-er meegaat, en zelfs zo ver gaat om het te implementeren, is op zijn zachtst gezegd naïef. Het is net als met uw puberende zoon of dochter die ineens aan het studeren slaat. De ouder die zich dan ineens rijk rekent, is niet van deze wereld. Een manager die een P&O-functionaris zijn scorecard honoreert, is ook niet van deze wereld.

De HR-scorecard appelleert aan de eurotekens in de ogen van de baas. De P&O-er laat namelijk zien hoe de afdeling bijdraagt aan de realisatie van de organisatiedoelen, en op iets lager niveau, de doelstellingen. En dat ook nog eens in harde cijfers. Jawel! Meetbaar, controleerbaar, afrekenbaar. Het lijkt de hemel wel. Maar managers, pak uzelf even bij de neus, en kijk dan verder dan uw vingertoppen. Met andere woorden: kijk alsjeblieft uit als uw personeelsmanager met dit soort van rariteiten uit de al lang vergane doos aan komt zetten. Vraag hem of haar belangstellend naar de thuissituatie, of naar zijn of haar gezondheid. U zit toch niet te wachten op dit soort flauwekul. De HR-scorecard is te vergelijken met uw navigatiesysteem dat, terwijl u links de bocht bent uitgevlogen, vriendelijk herhaalt toch echt de volgende afslag rechts te nemen.

In haar dissertatie ‘De professionalisering van de personeelsfunctie’ constateert Petra Biemans dat verwachtingen ten aanzien van de afdeling personeelszaken bij zowel managers als medewerkers vooral gericht zijn op de volgende wens: ‘Is het allemaal wel goed geregeld?’. U wilt toch ook dat de zaakjes gewoon goed geregeld zijn? Het personeelsinformatiesysteem bijvoorbeeld, is dat actueel? Dat zijn de zaken waar het om gaat. Uw medewerkers en middenmanagers denken er trouwens net zo over. Die worden langzamerhand doodziek van alle onzin die ze vanuit P&O over zich uitgestort krijgen. Laat rekenen maar over aan mensen die kunnen rekenen, en er op afgerekend worden, en dat zijn zelden of nooit P&O-ers. Alle P&O-speeltjes hebben slechts één functie, namelijk de legitimering van de eigen functie. Deze wonderlijke drang naar legitimiteit is vooral het bewijs voor de vaststelling dat P&O inderdaad Passé en Overbodig is.