De reacties op het stuk Angst voor de Jeugdzorg zorgen er voor dat mijn denken over de Jeugdzorg niet stopt. Als je kijkt naar waar Bureau Jeugdzorg voor staat, waar de overige instanties die zich met jeugdzorg bezig houden voor staan, dan is er toch iets goed mis, als een hoop mensen de jeugdzorg proberen te mijden, er angst voor hebben, er bizarre ervaringen mee op doen.

En hoe langer ik daar over na denk, hoe meer vreemde verhalen ik lees – op zich zijn de verhalen niet vreemd, maar de inhoud waarbij de jeugdzorg vreemde oplossingen heeft voor opvoedzaken en gedragsproblematiek – hoe meer ik tot de conclusie kom dat er eigenlijk twee belangrijke factoren in het spel zijn.

De eerste is de angst van de jeugdzorgers zelf. Ze zijn aan het paniekvoetballen. Europees kampioenschap kinderen beschermen, daar waar het kind niet beschermd hoeft te worden omdat er geen bescherming nodig is. Wel wordt om hulp gevraagd bij het opvoeden van een ‘lastig’ kind, hulp bij een kind met psychiatrische problematiek (diagnosetraject) of ondersteuning op vlakken waar de ouder(s) zelf niet uitkomen. Omdat er kinderen zijn doodgegaan die onder toezicht van de jeugdzorg stonden, jeugdzorgers veelal in gezinnen met ernstige problematiek komen, treedt er tunnelvisie op. Dan hebben alle kinderen dezelfde mate van bescherming nodig, dus ook de ‘vrijwillige’ hulpvraag wordt geschaard onder bedreigd in de ontwikkeling’  en voorkomen is beter dan genezen en het kind wordt onder toezicht geplaatst of uit huis geplaatst. De problematiek van het kind wordt daardoor alleen maar groter, van de gezinnen ook, behandeling laat meestal op zich wachten en voor je het weet is het kind jarenlang onder de pannen van de jeugdzorg.

Ten tweede is het de Wet op de Jeugdzorg. Er is geen scheiding meer in vrijwillige hulpvraag of onvrijwillig, een puber is ineens een volwassene. Een kind tegen de 14/15 jaar vertoont vaak problemen en zijn er zelf van overtuigd dat ze het allemaal grandioos doen en oplossen. Er is geen jeugdzorg voor pubers die niet mee willen werken, er is geen behandeling mogelijk. Dus wordt de vrijwillige hulpvraag soms met een smoes ‘dan kunnen wij meer voor U doen’ tot een onvrijwillige gemaakt. De ouder(s) moeten daar wel toestemming voor geven, maar zonder die toestemming krijgen ze geen hulp, daar kwamen ze voor, dus geven ze toestemming. En dan komt er een ots voor hun kind en zijn ze hun kind kwijt aan de jeugdzorg. Het kind is beslist niet beter af, de ouders ook al niet, het gezin valt uit elkaar, eventuele broertjes en zusjes zijn bang dat ze ook uit huis gehaald worden.

Wordt het geen tijd om die ene voordeur van Bureau Jeugdzorg dicht te gooien en er twee voor in de plaats te zetten? Een deur tot jeugdhulpverlening en pvoedingsondersteuning, de vrijwillige tak, zonder dwang of macht van de Jeugdzorg. De andere deur is de deur van AMK, kinderbescherming, ots, uithuisplaatsing etc. etc. De verplichte tak, waar de bevoegdheden van Jeugdzorg veel groter zijn.

Het zou mij een stuk minder angstig maken.