Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


Ieder jaar begon het op het hoogtepunt van de zomer te stinken in de buurt van de woonvoorziening voor de oude mensen van de forenzenstad. Dit lag voornamelijk aan het bederven van de bejaarden. De omwonenden klaagden over de misselijk makende lucht bij de instanties, vooral als er een zomers briesje stond was de geur niet te harden. De instanties namen de klacht hoog op temeer omdat de mensen die in de omgeving van het bejaardentehuis woonden tot de meest verdienende personen van de samenleving behoorden. Daar ze hoge inkomens hadden betaalden ze veel belasting, dit gaf meer rechten om te beslissen over de lokale problemen. De instanties besloten daarom de bedervende bejaarden te verplaatsen naar de rand van hun forenzenstad, daar lag naast de rioolzuivering en de afvalverbranding een prachtig terrein. Hier bouwde men, om de kosten extra te drukken van oude vuilcontainers, een sobere woonvoorziening.
Zo kon iedereen in de forenzenstad weer frisse lucht inademen. Bovendien konden de bejaarden na hun dood snel verwerkt worden. Dit bespaarde het stadje zoveel kosten, dat ze op de plek van het oude bejaardentehuis een prachtig golfslagzwembad konden aanleggen.