Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


Een jongeman had het druk met zichzelf, maar daarvoor veel te weinig tijd. Hij vroeg daarom op zijn werk of hij af en toe wat voor zichzelf mocht doen. Dat mocht, maar hij moest wel beloven dat hij later deze tijd in zou halen. Dat vond hij prima, want over de toekomst had hij toch geen zorgen of gedachten. Hij kon nu zijn gang gaan en had meer dan genoeg tijd voor zichzelf. Dat duurde enige jaren. De toekomst kwam sneller dan hij dacht en men begon van hem te verwachten dat hij weer meer tijd aan zijn werk zou gaan besteden. Dit deed hij en al spoedig ontbrak hem weer de tijd voor zichzelf. Nu had men echter geen genade meer met hem en omdat hij jaren minder productief was geweest verwachtte men nu veel van hem. Hij kon het niet opbrengen en meldde zich ziek. Zijn ziekte erkende men niet. Men liet hem daarom voortaan dagelijks door een speciale eenheid ophalen, die hem aanspoorden om te gaan werken. S’avonds werd hij thuisgebracht en s’nachts met videocamera’s bewaakt, omdat men bang was dat hij zelfmoord zou plegen. Toen hij uiteindelijk erg oud was en opgebruikt, hoefde hij niet meer te werken. Hij had weer tijd voor zichzelf. Hij kon er echter niets meer mee, want begrip van tijd had hij niet meer.