Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


Als laatste werd, van alles dat eigenlijk tot openbaar bezit behoort, de riolering geprivatiseerd. Voortaan mochten burgers zelf bepalen wie hun ontlastingen afvoerde. Aangezien de prijzen bij alle rioolbedrijven meteen naar een hoog marktniveau gingen, konden veel burgers het riool spoedig niet meer betalen. Dit leidde tot afsluitingen. Omdat mensen ondanks hun afsluiting bleven ontlasten ontstond er een probleem. De steden en hun omgeving werden erg smerig. De regering klaagde bij de rioolbedrijven, maar die gaven niet thuis of beschuldigden elkaar. Intussen stapelden de ontlastingen zich op en kwam er maar geen oplossing. Totdat het zo erg werd, dat het buitenland besloot in te grijpen. Deze bouwden een hoge dam om Nederland, zodat de Nederlandse ontlastingen niet de grens over konden. Tenslotte zakte Nederland weg in de eigen ontlasting en kreeg het weer diezelfde status als aan het begin van de jaartelling. Namelijk die van een ontoegankelijk moerasland. Waar het, zoals een Romein ooit schreef, ook nog eens stonk.