Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


De metaalfabriek stond ooit aan de rand van de stad en bezorgde de mensen geen overlast. Door stedelijke uitbreiding bevond zich de metaalfabriek nu in het hartje van de stad. De fabrieksdirecteuren hadden er altijd alles aan gedaan om maar geen overlast te bezorgen en dit was ze goed gelukt. Enkele politici van de stad vonden echter dat een metaalfabriek gewoon niet in de binnenstad thuishoorde. Zij stuurden daarom hun meest gemene ambtenaar naar de metaalfabriek om rapport te maken. Deze ambtenaar werd ondanks dat hij met boze bedoelingen naar de fabriek ging met open armen ontvangen, hij kreeg een rondleiding en toen hij weg ging kreeg hij zelfs nog een klein cadeautje voor zijn kinderen mee. Dit alles emotioneerde de gemene ambtenaar toch wel. Omdat zijn hart niet geheel van steen was beloofde hij de werknemers en de directeur dat wanneer de fabriek verwijderd zou zijn, hij op dezelfde plek een mooi kunstwerk zou laten plaatsen.
Honderden werknemers kwamen op straat te staan. De meeste moesten voortaan leven van een minimum inkomen. De directeur werd ziek en kwam in een rolstoel terecht. Jaren later nodigde de gemene ambtenaar alle voormalige werknemers en ex-directeur uit om naar de onthulling van het kunstwerk te komen kijken.
Het kunstwerk dat nergens op leek en van bedroevend slecht metaal gemaakt was, roestte binnen enkele jaren weg. Zo kwam er een einde aan vierhonderd jaar metaalindustrie in de stad.