Inspiratie opdoen, hoe werkt dat, vraag ik me somtijds af. Het werkt vooral als je er niet naar op zoek bent en het laat gebeuren, is iets wat ik weet en toch laatst weer ontdekte op zo´n koude regenachtige zaterdag. Zo´n zaterdag die er zich voor leent om uit te slapen en dan met een ontbijtje op bed alle tijd te nemen voor de zaterdagkrant. Zo´n zaterdag waarop mijn kippen extra stro verdienen en je het jezelf gunt om vooral binnen te blijven. Dat kan allemaal kloppen, maar niet als je een energieke 15-jarige dochter hebt, die met een aantal vriendinnen iets afspreekt, waarbij ze jou vooral gunt dat je met je geliefde uitwaait aan het strand, zodat zij zich daar in de buurt uit kunnen leven in een giga-zwembad. ´Je houdt toch zo van strandwandelingen?´ wordt mij minzaam glimlachend verteld.

Als vier pubermeiden achter in de auto met elkaar in gesprek gaan is dat een genot om aan te horen. Als het gesprek gaat over een schoolvriendin die heel trouw veel tijd besteed aan haar huiswerk, hoor ik: ´Ik ben ook veel bezig met mijn huiswerk, alleen doe ik er niks aan´ en vervolgens gaat het gesprek moeiteloos over in de vraag of deze periode nou echt de mooiste tijd van je leven is, zoals iedereen zegt. Dat wordt niet altijd zo beleefd. Piekeren schijnt van alle leeftijden.

Gelukkig is zwemattractie Duinrell in de buurt van het beeldenmuseum. Aan de voorkant van het museum Beelden aan Zee, direct aan de boulevard van Scheveningen, staan 23 sprookjesachtige beelden. Sprookjes, ik heb er niet zoveel mee. Op de een of andere manier vergeet ik altijd de clou en sinds ik met improvisatietoneel ooit een sprookje achterstevoren in één minuut heb gespeeld, ben ik helemaal de weg kwijt.

Dat beeldenmuseum is echt de moeite waard. In de filmzaal draait een documentaire over de stichters van het museum, waarin ook de architect van het gebouw Wim Quist  aan het woord komt. Hij had een tekening klaar, die hem niets deed en ineens ontstond een idee waardoor het gebouw als het ware zichzelf uitvond. En dan legt hij het wezen uit van het scheppingsproces, of het nu een gebouw is of anderszins: ´Je herinnert je iets wat er nog niet was.´ Van zo´n toekomstig gewenst verleden zin kan ik een dag vrolijk zijn.

Overkomt jou dat ook weleens?

Zoals ook een paar simpele vragen een goed gesprek op kunnen leveren waar je weer een tijdje mee vooruit kunt:

Stel je kunt niet falen.
Wat zou je doen?
Waar zou je heen gaan?
Wie zou je zijn?