Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


De presentatrice van een bekend televisie programma dacht dat ze een voorbeeld moest zijn voor de bevolking. Daarom nam ze altijd de trein, was ze aardig tegen invaliden en ouderen en nodigde ze minstens één keer per week een homo uit in haar programma. Deze homo mocht dan met zijn sociaalpraat de bevolking amuseren. De kranten schreven vol lof over haar en stelden dat ze het nieuwe elan van de televisie vertegenwoordigde. Iedereen mocht haar, men applaudisseerde zelfs voor haar als ze ergens een winkel binnenkwam. Maar aan al dit succes kwam een vreemd einde welke mede te danken was aan de spoorwegen. Deze verzuimden keer op keer zich te houden aan de gestelde dienstregelingen. Daardoor kwam ze steeds vaker te laat in de studio’s. En op een dag stapte ze in de trein en verdween ze zelfs. De spoorwegen stonden voor een raadsel, ze konden niet nagaan in welke richting de trein met haar gereden was. De media dook op dit verhaal en ontdekten dat al tientallen treinen spoorloos verdwenen waren. Uiteindelijk kwam men erachter dat de treinen in vage Oost-Europese staten opdoken. Het een en ander bleek een groot netwerk van corruptie en oplichting te zijn. De presentatrice werd ook teruggevonden, ze was uit nood maar een hondenshow gaan presenteren voor de lokale televisie aldaar. Het Nederlandse publiek was echter allang weer gewend aan andere televisiegezichten en gaven niets om haar terugkeer.