Een nieuw zinnebeeld
Motto en Subscriptio: Menno Dimitri Ouderkerk Pictura: Edwin Bosch


In de aanleunstad was geen plaats voor volkskerels met vieze haren en oude auto’s. Deze woonden in buurten, die gebouwd waren in de tijd van het optimisme. In deze door volkskerels bezette buurten was het altijd gezellig. De voor het geluk nodige muziek was altijd aanwezig en als men zwaarmoedig was dan dronk men gewoon het leed weg. De volkskerels begrepen dan ook niets van de mensen in de aanleunsteden, die zaten daar maar saai te doen met hun mooie aangelegde tuinen en hun mooie als poppenhuizen ingerichte huizen.
Daarom gingen vaak volkskerels ’s nachts op pad naar deze voor hen wonderlijke steden. Daar trapten ze dan her en der deuren in en verkrachten ze de mooi opgepoetste vrouwen en sloegen ze hun gelukkige kinderen. De mannen daar waren allemaal slappelingen en durfden toch niets terug te doen. In de vroege ochtend als de volkskerels terug gingen naar hun volkswijken rijdend in net gestolen volksauto’s, voelden ze zich machtig, heer en meester van de wereld, alles ging zoals ze dat zelf wilden.