Een nieuw zinnebeeld
tekst: Menno Dimitri Ouderkerk cartoon: Edwin Bosch

Steeds meer mensen besloten hun zomer door te brengen in zogenaamde concentratieparken. Dat kostte wel wat, maar dat deerde niet want je kreeg er heel wat voor terug. Het feest begon al bij de toe rit naar het park. Deze weg was zeer smal en niet berekend op de grote toeloop, meerdere personen die uit hun vervoermiddel waren gestapt om te kijken wat er aan de hand was. Werden overreden door mensen in voertuigen die voor wilden kruipen. Dat mocht de pret niet drukken en de stoet bewoog zich na het verwijderen van overblijfselen weer in de richting van de ingang. Daar was alles beter geregeld, er was een meneer die vriendelijk een slagboom bediende en een meneer die de juiste route aan gaf naar het besproken onderkomen. Dat onderkomen was meestal een houten barak of stenen bunker. In deze onderkomens werden velen ziek of gingen dood. Na de zomer moest iedereen weer naar huis. De doden nam men in kisten mee boven op hun voertuigen. Aangezien het succes van de concentratieparken overweldigend was. Werd dit een verplichting voor iedereen. De steden en dorpen waren dan leeg en konden zo mooi gereinigd worden.