Op de foto links staart een eenzame gele kwikstaart naar de fotograaf. Het is één van de weinige vogels die nog broedt op het 42 ha grote gebied wat tussen de Rodijksweg en de Schipbeek ligt. Dit voorjaar kwamen er gewoontegetrouw weer een stuk of tien kieviten, die vanaf begin maart buitelend hun baltsvluchten uitvoeren boven dit stuk grond. Dan verschijnen de eerste gierkarren en wordt stukje bij beetje alle grond omgewoeld. Waarschijnlijk proberen ze begin april wel weer met een nest, tot de boeren met de ploeg ten tonele komen en de grond keurig op zijn kop zetten. Die letten niet op nesten en bovendien zijn die nesten natuurlijk niet makkelijk te vinden. Weer ligt de grond even stil en rustig,  de kieviten kunnen weer een poging wagen, maar rond 20 april wordt al het geploegde land met een cultivator bewerkt om het zaaiklaar te maken voor de maïs.

De maïs wordt rond 20 april gezaaid, en bij die machine zitten de zaai elementen op 75 cm van elkaar zodat een legsel het zou kunnen overleven. Deze week kwam onze buurman de eg lenen, een machine van 9 meter breed en een heleboel tanden, die bedoeld is om al het kleine onkruid te bestrijden. Daar komt geen ei heel doorheen. Dit eggen is een maatregel die verplicht gesteld is door de overheid: door tenminste één keer mechanisch onkruid te bestrijden zou de hoeveelheid chemische onkruidbestrijdingsmiddelen verkleind kunnen worden. Als je niet egt, krijg je geen overheidssubsidie. Ik geloof niet dat er echt minder gespoten wordt, maar het resultaat is wel dat kieviten pas vanaf de eerste week mei met succes kunnen proberen te broeden. Het gaat me echt aan het hart om ze de hele tijd bezig te zien, bezig met het verjagen van kraaien, roeken en buizerds, die het ook op hun nest voorzien hebben, in de wetenschap dat ze tot deze week geen schijn van kans hebben om ook maar één ei uit te broeden.
Toen de buurman de eg kwam halen, stelde Heleen als voorwaarde, dat hij bij een nest de eg zou optillen. Hij beloofde dat en vertelde dat er voeger, toen ze nog met de hand op het land werkten wel 20 tot 30 nesten vonden. Toch geloofde hij niet dat het de schuld van de landbouw was dat ze nu zo sterk achteruitgingen. Maisvelden zijn vanuit ecologisch standpunt natuurlijk al woestijnen voor de onkruidflora, maar ook voor vogels is er niets te halen, met uitzondering van de roeken. Patrijzen en leeuweriken zijn helemaal verdwenen op onze grond, daarom was het erg leuk dat er nu in ons graan één of twee paartjes gele kwikstaarten aan het broeden zijn.