De verkiezingen voor het Europese parlement zijn gewonnen door een partij die Europa meer dan verschrikkelijk vindt. Dat is toch alsof een verstokt republikein zich door waaiende winden laat kronen tot koning van een land. Of een vliegtuig van Air France laten besturen door Jules de Corte. Van mij mag het. Ik verheug me nu al op het staatsbezoek van onze Geert aan de Verenigde Staten van Amerika. Staat hij heel vroeg in de ochtend in het Witte Huis na het uitdelen van nieuwe haring handen te schudden met Barack Obama. Sjors en Sjimmie eat your heart out. Het succes van Wilders is vooral een gevolg van een schrijnend gebrek aan oppositie. Mevrouw Hamer kan het niet. Meneer van Geel wil het niet. Mevrouw Halsema denkt er niet aan. Meneer Pechtold wil Volvo blijven rijden. Mevrouw Kant wil eerst even met Jan overleggen. En meneer Rouvoet is niet eens uitgenodigd.

Ik woon in een dorp in Oost-Nederland waar 20 procent van de bevolking voor de PVV heeft gestemd. Ook volgens mijn dorpelingen moeten alle buitenlanders en ander gespuis oftewel criminelen het land uit worden gezet. In mijn dorp wonen 2 Russen, 27 Duitsers, een halve Belg, 4 hele oude Canadezen, een Fries paard met een diploma tafeltennis en de Chinese Wuutjes van de plaatselijke wok. Als we hier al een Marokkanenprobleem zouden hebben is het toch vooral het schrijnende gebrek eraan. Volgens onze plaatselijke wethouder Hekking moeten de stemmen op de PVV toch vooral worden gezien als steun voor de geteisterde autochtonen in onze grote steden. Want mocht het nog verder uit de hand gaan lopen dan vertrekken die massaal naar het platteland, worden de problemen aldus verplaatst en is het een kwestie van dagen of ook hier worden buschauffeurs belaagd en bespuugd door grote horden losgeslagen allochtonen.

Nu weet ik toevallig dat het de broer van wethouder Hekking is die zowat in zijn eentje het complete streekvervoer in onze regio verzorgt en daarmee is maar weer eens bewezen dat provincialen meesters zijn in het strategisch stemmen. En stiekem lachen we ons hier een scheur in onze broek als we denken aan de glorieuze beediging van het kabinet Wilders 1. Om die over een jaar glunderend als een schaap dat de ramadan heeft overleefd naast Koningin Beatrix op het bordes te zien staan, zorgt nu alvast voor een enorm geluksgevoel onder de Tukkers. Want zo doen we dat in 2009. We stemmen niet om aan onze democratische plicht te voldoen. We stemmen om te jennen.

Beluister deze column.