Het is weer laat geworden vandaag. Geeuwend draai ik de sleutel in het huisslot. Komt die chef alweer op het laatste moment met een haastklus naar me toe. Vandaag lukte het om hem met een smoes – ´eetafspraak zo meteen, moet weg´ – af te poeieren. De telefoon rinkelt, snel gooi ik mijn hoed op de kapstok en intussen mijn jas openknopend, neem ik op. 
´Ik hoop dat ik u niet stoor, kan ik u enkele vragen stellen?´, klinkt een energieke vrouwenstem. Zuchtend neem ik plaats. 
´Wat wilt u van mij weten?´ 
´Wij zijn benieuwd naar uw energieverbruik? Deze vragen nemen slechts 5 minuten van uw tijd. Akkoord?´ Ze heeft een prettige stem, vooruit maar.

Ik leun achterover in mijn gemakkelijke stoel. 
´Vraagt u maar.´
´Hoe vaak sport u per week?´
´Ik dacht dat u naar mijn gasverbruik zou vragen.´
´Nee, het gaat over uw persoonlijke energieniveau. Hoe vaak?´
´Ik sport nooit. Maar wacht, mag ik dat gehol en gevlieg op mijn werk meerekenen? Ik neem nooit de lift, wandel in de lunchpauze een half uur in de buitenlucht, loop vanaf huis naar het station en vice versa, al gauw zo´n 20 minuten per dag. In weer en wind overigens. Telt dat mee? Ik rook niet, nooit gedaan. Met drank wil ik me weleens te buiten gaan, gelukkig ben ik een gezellige drinker. En op een bierbuik kun je mij niet betrappen. Ik sport alleen niet in teamverband en al die hardlopers beschouw ik als introverte types, die volgens mij ergens voor weglopen. Niet voor niets dat ze tegenwoordig psychiatrische patienten laten hardlopen. Dan heb je geen tijd voor dat getob.

Ik heet trouwens Anton. 
´Eh… ik ben Monique, eigenlijk hoef ik al die uitleg niet te weten hoor. U sport dus niet echt. En als u een inschatting van uw energieniveau op een schaal van 0 tot 10 mag aangeven, waarbij 0 staat voor zeer laag en 10 voor uitstekend; hoe energiek scoort u uzelf?´ 
´ Monique, wil je de stand van het moment of wil je een gemiddelde, want nu ben ik afgedraaid, maar vanavond heb ik een spannende afspraak.´ Ik merk dat mijn vermoeidheid begint te verdwijnen. 
´Zal ik dan maar een 5 invullen?´ 
´Nee, daar ga ik niet mee akkoord. Ik geef mezelf een duidelijke voldoende.´
´Dan maken we er een 7 van. Uw leeftijd?´
´46. Net geworden. De slingers hangen er nog´, antwoord ik op gemaakt opgewekte toon, intussen mijn minimalistisch ingerichte woonkamer rondkijkend.
´Van harte gefeliciteerd.

Rest de slotvraag. Wilt u zich zowel geestelijk als fysiek ontwikkelen?´
´Ik geloof in een gezonde geest in een gezond lichaam, als je dat bedoelt.´
´Precies, u slaat de spijker op zijn kop. Ik wil u dan ook nogmaals feliciteren. Gezien uw antwoorden op deze vragenlijst komt u in aanmerking voor een gratis bezoek aan de zo juist in uw stad geopende fitnessschool Human doing.´
´Bedankt voor het aanbod, Monique, maar ik ben meer een human being als je begrijpt wat ik bedoel.´
´U wilt echt geen gebruik maken van dit aanbod?´ Ze klinkt oprecht teleurgesteld. ´Er zit een luxe saunacomplex bij, allerlei sportfaciliteiten, een bezoek verplicht u tot niets…Anton´, zijn naam voegt ze na een korte pauze toe.
´Doe het dan voor mij, jongen. Je vader vindt het ook leuk als je meegaat, maar die zal dat niet zeggen. Dat heeft hij niet geleerd.´ Stuurs kijk hij op naar het smekende gezicht van zijn moeder. 
´Ma, doe niet zo manipulief.´ 
´En doe jij niet zo bijdehand. Als je 13 jaar bent kiezen je ouders soms gewoon voor je. Ik wil je niet dwingen, maar aan de andere kant wil ik zo graag dat je uit jezelf kiest om mee te gaan. Denk er nog even over na lieverd. Ik zou het zo leuk vinden en zo vaak zie je oma niet. Ga nou gewoon mee. ´
´Vooruit dan maar, jij je zin. Mag ik dan wel dat trainingspak?´

´En Monique, maak ik dan ook kennis met jou? Ik ben vrijgezel, sociaal, extravert, hou van uitgaan maar ook van een goed gesprek met een glas wijn´. Zonder nadenken en verbaasd over deze persoonlijke oprisping flapt hij deze zinnen er gewoon uit.
´Als dat je overhaalt, ik werk bij de receptie. Mogen wij je verwelkomen?´
´Wanneer heb je dienst?´
´Het vrijkaartje krijgt u toegestuurd. Ik draai vaak avonddiensten, omdat collega´s dan met hun kinderen zitten. Tot ziens dan maar.´
´Dag Monique, tot iets´, sluit ik af met mijn standaardgroet. 
De avond ligt plotsklaps doelloos voor me, een triest gevoel overvalt me.
Ze verlaat het callcenter, het was weer een lange dag. Die jaarbonus gaat ze als een van de weinigen van de afdeling halen. Grappig gesprek toch vandaag met die ene klant, Anton. Ze moeten je ook veel meer ruimte geven buiten je vaste script om, dat zal ze nog eens met haar chef aankaarten. Dat komt de omzet tenslotte alleen maar ten goede. Daar zal hij gevoelig voor zijn, zo kun je veel meer inspelen op wat klanten zeggen. Met lichte tred loopt ze naar haar auto.