Een nieuw zinnebeeld
Tekst: Menno Dimitri Ouderkerk Cartoon: Edwin Bosch


Iedere avond werden er banale beelden op de beeldschermen in huizen getoond. Mensen die hier gevoelig voor waren gingen ook banaal gedrag vertonen. Zo gingen mensen publiekelijk uit de kleren, om vervolgens heftig met elkaar te gaan vrijen. Ook doken mensen plotseling van gebouwen, met aan hun enkels alleen maar een stuk elastiek. Er waren zelfs mensen, die zich er niet voor schaamden om over hun ziekte met vreemden te praten. Het ergste was nog, dat men van al deze gebeurtenissen ook weer opnamen maakte. Die werden dan vervolgens ook weer getoond. Gelukkig waren er ook mensen, die dit allemaal helemaal niet zo leuk vonden. Deze mensen kwamen steeds meer in de meerderheid. Zij keken niet meer naar de beeldschermen, en begonnen zich weer te vermaken met spelletjes. Ganzenbord, monopolie of enige kaartspelen werden weer populair. De beeldschermen werden massaal de deur uitgedaan. De straten stonden vol afgedankte televisies, monitoren, computers en allerhande andere elektronische rommel welke geen direct nut meer had. Het leven keerde weer terug naar zijn normale zin. De banaliteit was aan zichzelf ten onder gegaan. Mensen waren weer beleefd tegen elkaar, en als bij een winkel een lange rij stond, dan wachtte men braaf op zijn beurt.