Een nieuw zinnebeeld
Tekst: Menno Dimitri Ouderkerk Cartoon: Edwin Bosch


Vreemd was zijn lichaam en zwak was zijn geest. Hij liep naar zijn werk. Om daar sneller te komen ging hij altijd langs het seniorencentrum. De senioren lachten hem toe als hij hen voorbij liep. Ze waren de enigen die naar hem lachten, want op zijn werk was iedereen chagrijnig en werd hij vanwege zijn lage positie constant uitgescholden. Omdat deze situatie zich jarenlang voordeed, begon hij dit normaal te vinden. Ouderen lachten naar hem en anderen deden naar. Deze manier van leven accepteerde hij en hij zou dit tot aan de dood blijven accepteren ware het niet dat er op zijn werk functioneringsgesprekken werden ingevoerd. Omdat hij daar eigenlijk niets te melden had, vertelde hij er over zijn dagelijkse situatie. De psycholoog die het gesprek afnam was verbolgen en wees hem op de feiten. Verward kwam hij die avond thuis en de nacht erop sliep hij niet, tegen de ochtend zag hij in hoe alles in elkaar zat en waren zijn gedachten vrij. Die dag ging hij naar het seniorencentrum en misbruikte een paar ouderen. Vervolgens ging hij met een grijns op zijn gezicht naar zijn werk alwaar hij iedereen verrot schold. Die avond nog werd hij aangehouden. Tegenover de rechter vertelde hij over zijn leven en hoe het tot een omslag was gekomen. Deze vond dat allemaal maar lariekoek en hij werd voorgoed opgeborgen. Ergens in een vakblad van psychologen verscheen een klein artikel over hem. Dit werd niet of nauwelijks gelezen en de functioneringsgesprekken tieren zodoende welig voort.