Een nieuw zinnebeeld
Tekst: Menno Dimitri Ouderkerk Cartoon: Edwin Bosch


De luie dichter zat per dag een kwartier achter zijn typmachine en tikte vaak zomaar wat woorden in. Vaak ontstond er dan een reeks woorden achter elkaar, die geen verband hadden. Zijn uitgever vond dit geweldig en publiceerde alles wat de luie dichter maakte. Critici wezen op de kracht van het toeval, die uit zijn gedichten sprak. Zijn lezers waren altijd blij verrast wanneer ze weer één van zijn gedichten lazen. Op universiteiten plozen studenten Nederlands zijn gedichten uit, de gedachten die ze hierbij hadden werden verwerkt in lange stukken tekst. De luie dichter was beroemd en was vaak op televisie te zien. Daar zat hij in ingewikkelde praatprogramma’s te praten over zijn luie leven. Toen hij oud werd kreeg hij van de koningin een lintje, omdat hij zoveel had bijgedragen aan de Nederlandse taal. Na zijn dood richtte men een standbeeld voor hem op. Daarbij staan nu dagelijks mensen vol bewondering, zijn volstrekt waardeloze gedichten te overdenken. Buitenlanders begrijpen dan ook niets van de Nederlandse taal. Het zal dan ook geen wonder zijn als de Nederlandse taal uiteindelijk verdwijnt en wordt overgenomen door de Engelse taal. Dit is allemaal de schuld van die luie dichter!