Christelijke beginselen of opportunisme? Draait het in de politiek nu om aantallen zetels – en dus macht – of gaat het om pincipes? Een vraag in het verlengde van deze eerste: gaat het bij een christelijke partij om beginselen – zo noemen christenen principes – of doen ze alsof? Het lijkt op dat laatste…

Het CDA flirt openlijk met de PVV van Wilders. Twee voorzitters, Pieter van Geel van de fractie en Peter van Heeswijk van de hele partij, noemen de PVV een democratische partij omdat deze partij democratisch in het parlement is gekozen. Regeren met de PVV is volgens hen dus mogelijk, maar hoe integer zijn deze voorzitters van deze christlijke partij?

Gelukkig lopen er binnen het CDA nog echte mannenbroeders rond, zoals Aantjes, 86 jaar inmiddels, maar erg to the point als het om zaken draait waar het in het leven nu eenmaal echt om draait: principes! Aantjes simpele betoog luidt als volgt: ‘Het CDA heeft een beginselprogramma en een van die beginselen is dat het CDA alleen kan samenwerken met andere democratische partijen.’

Een niet politiek geschoold persoon als Herman van Veen legde een paar dagen eerder al de vinger op de zere plek: de PVV van Wilders is net zo gestructureerd als de NSB destijds. Niks democratisch! De twee genoemde kopstukken malen daar niet om en spelen een woordspelletje. Een derde prominent Aart Jan de Geus,  gisteren op de EO-radio: ‘Interessante gedachte van meneer Aantjes, maar ik ben hier uitgenodigd om het over economische vraagstukken te hebben; ik geef dus geen commentaar.’ De prominenten houden zich strategisch stil.

Aantjes heeft een sterk punt als hij het partijbestuur in een brief adviseert om a. het beginselprogramma te respecteren of b. het beginselprogramma aan te passen. Zouden ze zo overdreven duidelijk durven zijn binnen het CDA? En krijgt Aantjes antwoord van het partijbestuur? Ik ben bang van niet. Regelzucht blijft het volgen.