It’s in the air

Meer recent werk van bijvoorbeeld Paauwe geeft ook tal van argumenten om eens anders naar de factor mens te gaan kijken. Zijn boek ‘HRM and performance’ heeft niet voor niets ‘Achieving long term viability’ als ondertitel (Paauwe, 2004). Zelfs vanuit Anglo-Amerikaanse hoek lijkt een andere wind te gaan waaien: Ulrich en Brockbank pleiten in hun boek ‘HR, the value proposition’ voor het creëren van ‘Employee value’: ‘Let employees know they are valued and are allowed to add value (Ulrich en Brockbank, 2005).’

Ik ben optimistisch over onze kans van slagen. Het lijkt in de lucht te hangen. Dit optimisme wordt mede gevoed door de tijdgeest: we lijken langzamerhand met elkaar te gaan beseffen dat doorgaan op de weg die we nu gaan in meerdere opzichten niet heilzaam zal zijn. Begrippen als maatschappelijk verantwoord ondernemen zijn al niet meer weg te denken. Initiatieven als beroepseer, het kwartaalmagazine Slow Management, Rijnland-weblog, sociale innovatie, OrganisatieActivist, Stichting Sezen, Waterland en vele andere activiteiten duiden er op dat de wind aan het draaien is.

Deze greep uit de vele initiatieven duidt er op dat het besef toeneemt dat het belangrijkste argument voor betekenisvolle arbeidsparticipatie niet een economisch, maar een sociaal motief is. Er is steeds meer aandacht voor evenwichtige aandacht voor een gezonde balans tussen people, Planet en Profit en dan ook nog eens in deze volgorde: profit staat niet meer als vanzelfsprekend op 1!

Ook de WRR geeft in haar rapport ‘Doorgroei van arbeidsparticipatie’ expliciet aan dat menselijke arbeid beduidend meer betekenis heeft dan alleen maar als ruilobject van salaris: ‘Arbeid is een belangrijke vorm van maatschappelijke participatie. Individuen leveren via arbeid een belangrijke bijdrage aan de instandhouding en verdere ontwikkeling van het samenstel van sociale relaties waaruit de maatschappij bestaat.’ De WRR vervolgt: ‘Arbeidsparticipatie is daarmee voorwaarde voor burgerschap bij de toenemende individualisering van de samenleving. Arbeidsorganisaties zijn derhalve dragers van de maatschappelijke cohesie.’ Van Aken ‘Ook in deze betekenis een belangrijk argument voor het gemeenschapsdenken tegenover de economisering van de samenleving (Van Aken, 2005).’ We zijn weer terug bij de balans tussen Rechtvaardigheid en Doelmatigheid van Van Zuthem. Tijd voor optimisme! Of is het juist tijd voor het grote ontmaskeren?

Wordt vervolgd.