Boeren had/heb je in soorten en maten: lorrenboeren, schillenboeren, mosselboeren, kolenboeren en natuurlijk de melkboer en visboer. Wat ze eigenlijk gemeenschappelijk hebben is niet altijd even duidelijk, een aantal gaat langs de deur (schillen- en lorren-), en sommigen verkopen gewoon hun spullen (kaas- en vis-). Tegenwoordig zijn de meeste hiervan verdwenen, schillen- en lorrenboeren kom ik eigenlijk nooit meer tegen. Maar wat ze met ons edele beroep te maken hebben is een beetje onduidelijk. Wij spreken onder elkaar ook al heel oneerbiedig over computer- en hypotheekboeren.

In het buitengebied komen nog steeds de oudijzerboeren vrijwel wekelijks langs om oud ijzer op te halen. Ze rijden heel langzaam rond in oude of hele oude vrachtwagentjes of auto’s met aanhangers en het zijn allemaal (voormalig) woonwagenbewoners. Als het oud ijzer  heel goedkoop is komt er af en toe één langs, zodra de prijs stijgt neemt hun aantal en de frekwentie toe. Dan verschijnen er ook nageltje nieuwe zwarte Mercedessen die opeens ook oud ijzer ophalen. Ze nemen het oud ijzer eigenlijk altijd voor niks mee, zelfs als het duur is.

De enige manier waarop je geld voor je spullen krijgt, is door te zeggen dat het voor je kinderen is, daar hebben ze een zwak voor. De laatste tijd is de prijs laag en komt er alleen nog een echtpaar langs de deur, hij met 60 en zij met 40 kg overgewicht, die samen hele dagen door het platteland van Salland trekken op zoek naar wat restjes ijzer. Als dat geen romantiek is!