Op de klimaattop in Kopenhagen behaalde Nederland enkele onvoorstelbare successen. Niet alleen dronk onze eigen Jan Peter een kop eikeltjeskoffie met Angela Merkel; Jacqueline Cramer kreeg een knipoog van Arnold Schwarzenegger. Kijk. Dan tel je mee in de wereld. Dat het uiteindelijk akkoord het zoveelste bewijs is van kortzichtig eigenbelang waardoor de helft van de wereldbevolking binnenkort massaal en helemaal voor niks het loodje legt, het zij zo. Jacqueline Cramer kreeg een knipoog van Arnold Schwarzenegger. Het zal met niet verbazen als de Partij van de Arbeid dit heugelijke feit binnenkort electoraal gaat proberen uit te buiten. Met alle desastreuze gevolgen van dien. Want laten we wel wezen.

Een politieke partij die terug blikt op het jaar 2009 en als enige lichtpuntje een knipogende Arnold Schwarzenegger ziet, zal zijn aanhang zien smelten in een tempo waar de gemiddelde poolkap heel erg lacherig van wordt. Wat is er besloten in Kopenhagen? Nou. Een aantal wereldleiders gaan bellen met god om met hem af te spreken dat de temperatuur de komende eeuwen met niet meer dan 2 graden zal gaan stijgen. IJs en weder dienende. De Engelse premier Brown heeft beloofd dat hij de volgende klimaattop op de fiets zal bezoeken maar dan moet die wel in Londen worden gehouden en binnen 250 yards van zijn ambstwoning. De Chinezen planten zich voort in hetzelfde adembenemende tempo als voorheen, maar doen dat alleen nog bij ledlicht. De Amerikanen gaan er een heleboel films over maken. En de rest kan figureren of verrekken.

Dat is zo’n beetje het verhaal. De mensen die er wat aan kunnen doen gaat het nog niet aan en de mensen die er aan gaan kunnen daar niks meer aan doen. Het klimaat, dames en heren. Een land als Nederland kan er best wel wat graden bij hebben. Ik weet dat heel veel landgenoten bij het vooruitzicht van een sub-tropisch klimaat hun Saab stationair op de oprit laten snorren. Als er ergens een volk leeft dat de opwarming van de aarde met beide armen omarmt dan zijn het de Nederlanders wel. En natuurlijk is dat sneu voor al die anderen. Maar, en daar hoeven we niet te moeilijk over te doen: zoals de gemiddelde derde wereld bewoner achter zijn tweede vrouw aan zit, zo jagen wij op onze tweede auto. Waarin we naar de boekhandel rijden, een Playboy kopen en thuis tegen onze 60 jarige vrouwtjes zeggen: ‘Hier, dit is nog eens een CO2 uitstoot!’