Het is bijna één jaar geleden, tussen kerst en oud en nieuw was het dat een wat oudere man – een buurman van een stukje verder – rond zijn auto liep te dralen. Dralen, dat was het, maar ook leek het op strelen met zijn ogen. Zijn auto stond naast de mijne en toen ik in wilde stappen keek hij me aan. ‘Wat een mooie auto heeft u’, zei ik. ‘Ik heb alleen één probleem’, antwoordde hij.

Wat bleek? Hij kon het knopje van de achterruitverwarming niet vinden. Ik hielp hem en had het knopje snel gevonden. Even later liepen we samen rond zijn auto te dralen. Hij vertelde dat deze auto zijn kerstcadeau was geweest eergisteren. Er had nog maar één klein pakje onder de boom gelegen en zijn vrouw, zoon, dochter en kleinkinderen leken te weten wat er in dat pakje zat. Het waren de autosleutels van deze auto.

Toen ik hem weer vertelde hoe mooi ik zijn auto vond, met name ook de kleur vond ik heel apart, zei hij ineens ‘Ik hoop wel dat ik er lang van kan genieten.’ Ik keek als een soort van antwoord direct naar het nummerbord en vertelde hem dat de auto nog geen 2 jaar oud kon zijn. Hij kon er dus nog heel lang van genieten. ‘Nee’, zei hij, ‘Zo bedoel ik dat niet. Ik ben namelijk al 84.’

Hij heeft nog bijna één heel jaar van zijn mooie auto kunnen genieten…