Het ligt allemaal altijd aan een ander. Dát is waar, helemaal waar. Stel je voor dat dingen fout gaan en het ligt aan jezelf. Je moet er niet aan denken. Hoewel…? Als dingen goed gaan ligt het natuurlijk wel aan jezelf. Hoe zit dat nu met die negatieve reisadviezen van NS Reizigers? Gaat dat alleen nog maar over declarerende klanten die geld terug eisen omdat ze niet kregen waar ze voor betaald hadden? Of is dit gewoon een voorbeeld van attributie hoge school van NS: helaas, pindakaas, wij kunnen niets voor u doen, het ligt allemaal aan Prorail en wij hebben u nota bene nog gewaarschuwd met een negatief reisadvies. Ik denk dat we aan dit soort ongemakken moeten wennen, ze gewoon moeten accepteren en niet willen begrijpen. Zo veel valt er trouwens niet te begrijpen. Hoe simpel wil je het hebben!

Jan en Alleman buitelt nu over elkaar heen: Guido van Woerkom, die van de ANWB weet je wel, staat vooraan in de rij om verwijten te maken, Jacques Huberts, directeur NS Reizigers, schuift de Zwarte Piet naar ProRail en Prorail verklaart alle rampspoed door te wijzen op gebrek aan geld. Niemand kan er iets aan doen dus. Als reiziger sta je machteloos. Gelukkig hebben we nog ene Camiel Eurlings, de minister van dit gedoe. Hij wil opheldering over de gang van zaken van zowel NS Reizigers als van Prorail: een evaluatie. Wee, wee!

Wat moeten we zo tegen de kerst in hemelsnaam met deze poppenkast? Het is toch duidelijk en voor iedere onbenul te begrijpen: als je taken gaat verdelen, dan eindigt de samenwerking. Jaap Peters illustreerde dat eens prachtig met al die prullenbakken op een perron in Utrecht: iedere nieuwe NS-divisie had nog zijn eigen target prullenbakken plaatsen en dus plaatste men prullenbakken. De enige die er toen echt last van had was de prullenbakkenplaatser, die zag als een van de weinigen de onzin er van in.

Wat nu aan de hand is is natuurlijk nog veel en veel ernstiger. Wat te denken van die NS’ers die de goeie ouwe tijd nog hebben meegemaakt. Een tijd waarin je trots was om bij de NS te werken, waar je tot het uiterste ging om treinen te laten rijden en dat je thuis bezorgd naar de weersverwachting luisterde en de wekker wat vroeger zette. Gewoon om voor de spits begon de wissels na te kijken en er met een bezem de sneeuw vanaf te vegen.

Aan deze mensen denk ik dezer dagen. Wat zullen zij gefrustreerd zijn. Houdt jullie taai.