Les mots et les choses

Iets laten bestaan door er over te praten. Ik leen maar even een uitdrukking van Rudy Kousbroek: “Iets laten bestaan door er over te praten, is een voorbeeld van de macht van de taal.” En omdat het iets vermakelijks heeft om Kousbroek en Heidegger in een adem te noemen, ook maar even Heidegger: “Die Sprache ist das Haus des Seins.” Zo is het maar net. En de zorgsector en de indicatiestelling voor zorg en de zorgbeleidsambtenaren hebben hun geheel eigen Sprache. Of je dat nu gepantserd HBO–jargon (Van Doorn),  turbotaal, of woordmagie noemt, het is er en het laat iets bestaan… door erover te praten.

Ook daar had Heidegger een woord voor: “Das Gerede,” het geklets. Woorden leiden een eigen leven, zij brengen ongemerkt een reeks associaties en veronderstellingen in, zij vormen ons denken en handelen op een manier en in een mate die wij ons niet realiseren.

“Bij de herindicatie mag U gebruik maken van oud onderzoek als het ‘stabiele kindkenmerken’  betreft.” Dat staats-diagnostisch jargon is warempel niet eenvoudig. Ik had al zo’n moeite met kindkenmerken en nu ook nog stabiele. Zou dat allemaal wetenschappelijk onderbouwd zijn of is dat weer een turbo brainwave van een beleidsmakend medemens die een heel andere ontwikkelingspsychologie aanhangt dan ik?

Zeker net zo stabiel als het I.Q. Maar daarover later. Wat te denken van classificerende diagnostiek. Ook zo’n prachtwoord. Wat denkt U van verwaarlozende zorg?  Of onverschillige empathie. Je kunt het ook omdraaien: diagnosticerende classificatie. Of zorgende verwaarlozing. Of empathische onverschilligheid. Dit laatste bijv. bij zinloos geweld. Hoort U hoe het werkt. Hoort U de taal protesteren? Ik niet. Jammer.

Deel 3 op 14-1-2010