De saamhorigheid van onze vroegere wij cultuur was er omdat we waar we elkaar nodig hadden om welzijn en welvaart voor iedereen te realiseren. Daar uit blijkt dat er destijds een balans was in de mannelijke en de vrouwelijke kant van de mens. De bureaucratie stond ten dienste van de mensen, hun macht werd in balans gehouden a.g.v. de macht die onze saamhorige wij cultuur voorstelde.
Toen we de welvaart bereikte, veranderde dit in een ik cultuur. Waar prestatie gericht denken en handelen om status te bereiken, m.a.w. de welvaart van het individu, als grootste goed gezien wordt. Waar fouten maken geen leer momenten zijn, maar afreken momenten.
Dat welzijn hieraan ondergeschikt is geworden, komt omdat de vrouwelijke kant van de mens, waar het gaat om zorg en welzijn, gedomineerd wordt door de mannelijke kant, waar het gaat om prestatiegericht denken en handelen. Ma.w. het scoren, status bereiken, de korte termijn politiek.
Onze maatschappij is in toenemende mate daarop gefocust geraakt, zo ook het onderwijs.

Welzijn is heden ten dage vaak pas een item als er geld aan te verdienen is, of op het moment dat het te erg wordt, het de spuigaten uitloopt. De media aandacht bericht over die gevolgen, waardoor ze weer in staat zijn om kijkers en lezers aan zich te binden. Die wantoestanden worden door ‘’succesvolle’’ leiders dan zo geïnterpreteerd, dat zijn daar ook nog voordeel uit weten te putten.
M.a.w.gevolgen bestrijden is voor hen een potentiële bron van voordeel, oorzaken bespreken kan de hun onkunde openbaar maken.

Inmiddels staan de mensen ten dienste van de almaar machtiger wordende en niets ontziende bureaucratie, die a.g.v het ontbreken van de macht van de toenmalige wij cultuur, vrij spel heeft.
Onze veronderstelling dat daar een ethisch besef of normen en waarden zouden gelden is een utopie gebleken, die hebben zij slechts wanneer het hen goed uit komt.
Niets ontziend, omdat dat af te lezen is aan de manier waarop wij als welvarend land omgaan met zorg en onderwijs, met ons milieu etc.
Dit zegt alles over de gevolgen van de dominantie van die mannelijke kant van de mens.
De hieruit ontstane ‘’cultuurcrises’’ heeft al geleid tot een milieu en een financiële crises.

De vraag voor onze kinderen die straks onze toekomst bepalen is, of we in staat zijn met z’n allen om het tij te keren, of dat we lijdzaam toe blijven kijken hoe het ‘’lijden’’ nog groter wordt.