I.Q.’s

Er is veel te doen over tests en toetsen. Wij hebben tegenwoordig een heuse staatsdiagnostiek. Heeft U dat al gemerkt? Eigenlijk moeten die tests en toetsen de orde scheppen en de richting aangeven. In de visie van velen met beleidsinvloed is dat zonneklaar. Mensen zijn te subjectief. Het ongewapend oordeel, ja zo heet dat, deugt niet. Als modelvoorbeeld geldt het intelligentieonderzoek. Dat is ons beste wapen.  Ja wij leven in een land waarin het I.Q. steeds nadrukkelijker gaat bepalen of wij links dan wel rechtsaf moeten. Is daar iets voor te zeggen? Het grote publiek, lees ik in het gerenommeerde handboek “Child Development and Personality” van Mussen, Conger, Kagan en Huston,  maar ook veel professionele werkers (psychologen, pedagogen, kinderpsychiaters en andere medici) dichten het I.Q. mystieke kwaliteiten toe. Veel mensen denken dat de testafnemer in de geest kan doordringen en zo een getal ontdekt, dat vastgelegd is in de erfelijke aanleg, het hele leven stabiel blijft en een maat is voor iemands verstandelijk vermogen.

“None of these assumptions is correct.” Zij verwijzen o.a. naar longitudinaal onderzoek waarin grote groepen kinderen gevolgd zijn van hun 6^e tot 18^e levensjaar en stellen vast dat een verschil van 20 punten of meer tussen het laagste en hoogste I.Q. van hetzelfde kind heel gebruikelijk was. Dat is dus o.a. het verschil tussen gemiddeld en verstandelijk gehandicapt.  Zij stellen intelligentietests op een lijn met schoolvorderingentoetsen en stellen voor om het maar over “school ability” te hebben en niet langer over intelligentietests. Dat voorstel maakt weinig kans. Ik heb jaren terug eens voorgesteld om te komen tot een wettelijk verbod op intelligentieonderzoek. Ook dat voorstel heeft het niet gehaald. Terwijl er toch zo veel voor te zeggen valt. Jammer!

Deel 7 op 11-2-2010