Trauma’s

In plaats van afwijkend gedrag ordenend onderbrengen bij een bepaalde categorie, zodat de overheid en zorgverzekeraars en de farmaceutische industrie kunnen gaan berekenen wat zij aan zorg moeten uitgeven, resp. wat zij aan inkomsten kunnen verwachten, is een geheel andere benadering mogelijk en nodig voor werkelijke hulpverlening. In die benadering die zich richt op de levensgeschiedenis van het betrokken kind, kan het afwijkend gedrag worden gezien als uitdrukking van het probleem.

Donovan noemt dat een ontwikkelingsgerichte – contextuele benadering. Hij benadrukt hoe de kinderlijke belevingswereld afwijkt van ons rationele mensbeeld waarin zelfbewustzijn en logisch denken zo’n prominente plaats hebben. Hij laat zien hoe trauma’s de ontwikkeling van het kind ingrijpend verstoren en hoe gedragsbeelden kunnen ontstaan die leiden tot classificaties als ADHD, oppositionele gedragsstoornis, autisme, PDD Nos en dus zelfs dyslexie. Hoe dergelijke DSM–labels geladen zijn met globale denkbeelden over het belang van genetische factoren en verstoringen van  prikkeloverdracht in de hersenen. Hoe het belang van geschiedenis, situatie en relatie uit de beschouwing verdwijnt door de bril van het categorale kijken. Want wij zien uiteindelijk wat wij willen zien.

Maar meer nog zo lijkt het. Wij zien niet wat wij  niet willen zien: het dramatische verhaal van kinderen die nu alleen nog worden beoordeeld op de mate waarin zij ziek zijn of een stoornis hebben. En zo’n beoordeling ontrolt zich in een systeem waarvan iedereen weet dat het op geen enkele manier kan leiden tot een specifiek behandelingsvoorstel. Waarom doen wij dit?

Deel 10 op11-3-2010